Romuald Nałęcz-Tymiński (ur. 13 listopada 1905 w Szwendrowie, zm. 29 grudnia 2003 w Toronto) – kontradmirał Marynarki Wojennej, w czasie II wojny światowej dowódca niszczyciela ORP „Ślązak” i krążownika ORP „Conrad”, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Wykształcenie Romuald Nałęcz-Tymiński urodził się 13 listopada 1905 w Szenderowie na Podolu. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w 1924 wstąpił do Unitarnej Szkoły Podchorążych w Warszawie, skąd po roku przeniósł się do toruńskiej Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej. Ukończył Kurs Wychowania Fizycznego (1930) i II Kurs Oficerów Nawigatorów (1936).
Służba w okresie międzywojennym Od otrzymania promocji oficerskiej w 1928 do rozpoczęcia II wojny światowej zajmował we Flocie w Gdyni szereg różnych stanowisk. Początkowo był oficerem flagowym dowódcy dywizjonu ćwiczebnego zaokrętowanym na ORP „Generał Haller”, a w latach 1929–1931 oficerem wachtowym na trałowcach ORP „Mewa” i ORP „Czajka”. Na krótko przeniesiony został na niszczyciel ORP „Wicher”, gdzie pełnił funkcję oficera wachtowego, po czym wyznaczono go na kierownika Samodzielnego Referatu Wychowania Fizycznego Kierownictwa Marynarki Wojennej w Warszawie. W 1935 powrócił do Gdyni na stanowisko komendanta Ośrodka Wyszkolenia Morskiego. Od 1936 do 1937 służył jako zastępca dowódcy okrętu transportowego ORP „Wilia”. Następnie został dowódcą okrętu minowego ORP „Smok” i dowódcą Oddziału Minowego Marynarki Wojennej. Jeszcze w 1937 przeszedł na stanowisko zastępcy dowódcy okrętu na szkunerze szkolnym ORP „Iskra” z jednoczesnym wyznaczeniem na p.o. dowódcy okrętu. Krótko był komendantem Ośrodka Szkolnego Jachtingu Morskiego, po czym powrócił na zastępcę dowódcy ORP „Iskra”. Wykładał wiedzę okrętową w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej.
Służba podczas II wojny światowej W chwili wybuchu II wojny światowej odbywał na „Iskrze” rejs z podchorążymi na Morzu Śródziemnym. 2 września 1939 okręt zawinął do portu Casablanca, a on pod koniec 1939 ewakuował się z częścią załogi do Francji. Pełnił funkcję dowódcy kompanii rekruckiej w obozie w Coëtquidan, potem przeniesiony czasowo w dyspozycję dowódcy Kadry Marynarki Wojennej i zaokrętowany na ORP „Gdynia”, następnie był dowódcą 1 kompanii szkolnej w Kadrze Marynarki Wojennej i dowódcą 1 kompanii szkolnej w obozie w Coëtquidan. W 1940 jako zastępca dowódcy niszczyciela ORP „Błyskawica” uczestniczył w ewakuacji Dunkierki. Od 1940 do 1941 dowodził OF „Pomerol”, patrolowcem francuskim przekazanym Polakom przez Brytyjczyków po ewakuacji Francji. W 1941 został dowódcą 2 kompanii i oficerem oświatowym ORP „Gdynia” w Kadrze Marynarki Wojennej, następnie dowódcą Kadry Marynarki Wojennej. Jeszcze w tym samym roku powrócił na stanowisko zastępcy dowódcy „Błyskawicy” i brał udział w konwojach atlantyckich. Od 1942 był dowódcą nowo zbudowanego i wydzierżawionego od Royal Navy niszczyciela ORP „Ślązak”, z którym osłaniał operację desantową pod Dieppe. W latach 1942–1943 na stanowisku I oficera Sztabu Komendy Morskiej Południe. Ponownie jako dowódca ORP „Ślązak” brał udział w konwojach na Morzu Śródziemnym, osłonie desantów na Sycylii, w Palermo i Normandii. Od 1944 był kierownikiem Referatu Wychowawczego Kierownictwa Marynarki Wojennej. W 1945 został dowódcą wydzierżawionego od Wielkiej Brytanii krążownika ORP „Conrad”.
Działalność powojenna Po zakończeniu działań wojennych oraz rozbrojeniu i likwidacji w latach 1946–1947 Polskich Sił Zbrojnych pozostał na emigracji. Na początku, do 1951 pływał w brytyjskiej flocie handlowej, następnie pracował jako oficer kontraktowy w Marynarce Wojennej Pakistanu w latach 1951–1958, gdzie był dowódcą niszczyciela i flotylli niszczycieli w randze komandora. Od 1960 do 1979 pełnił funkcje w kapitanatach portów na Wyspach Bahama. W 1980 zamieszkał w Kanadzie.
W 1999 wydana została książka jego autorstwa pt. Żagle staw, Banderę spuść!, będąca zbiorem wspomnień z czasów II wojny światowej.
Postanowieniem Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego z 31 maja 2000 został mianowany na stopień kontradmirała. Akt mianowania odebrał z rąk prezydenta 15 sierpnia tego roku.
Zmarł w Toronto 29 grudnia 2003, a jego prochy zostały złożone na Cmentarzu Marynarki Wojennej w Gdyni. Był członkiem Stowarzyszenia Marynarki Wojennej i Regiment of Canada. mały|grób Romualda Nałęcz-Tymińskiego na Cmentarzu Marynarki Wojennej w Gdyni
Awanse Awansował kolejno na stopnie oficerskie: podporucznika marynarki – 1928 porucznika marynarki – 1931 kapitana marynarki – 1936 komandora podporucznika – 1942 komandora porucznika – 1944 komandora (w stanie spoczynku) kontradmirała – 31 maja 2000 (w stanie spoczynku).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1989) Krzyż Walecznych (trzykrotnie) Medal Morski (trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi (22 maja 1939) „za zasługi na polu rozwoju sportu”. Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie Brązowy Medal za Długoletnią Służbę Złota Odznaka Stowarzyszenia Marynarki Wojennej Order Imperium Brytyjskiego (Wielka Brytania) Krzyż Wybitnej Służby (Wielka Brytania) Gwiazda za Wojnę 1939–1945 (Wielka Brytania) Gwiazda Atlantyku z klamrą France and Germany (Wielka Brytania) Gwiazda Italii (Wielka Brytania) Medal Obrony (Wielka Brytania) Medal Wojny 1939–1945 (Wielka Brytania) Medal Koronacyjny Królowej Elżbiety II (Wielka Brytania) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1939–1945 (Francja) Medal Upamiętnienia Republiki (Tamgha-e-Jamhuria) (Pakistan)
Życie prywatne Żonaty z Jadwigą (z d. Czuprynówną), miał córkę Aldonę. Z zamiłowania był sportowcem i żeglarzem. Wicemistrz Wojska Polskiego w boksie w wadze półciężkiej (1930), mistrz Wojska Polskiego w szpadzie (1935), mistrz Marynarki Wojennej w wieloboju oficerów (1936). Był kierownikiem sekcji bokserskich WKS Legia i WKS Flota Gdynia.
Przypisy
Bibliografia Julian Czerwiński, Małgorzata Czerwińska, Maria Babnis, Alfons Jankowski, Jan Sawicki. Kadry Morskie Rzeczypospolitej. Tom II. Polska Marynarka Wojenna. Część I. Korpus oficerów 1918–1947. Wyższa Szkoła Morska. Gdynia 1996. ().
Biogram na stronie internetowej Marynarki Wojennej Rzeczypospolitej Polskiej .
Linki zewnętrzne Piotr Wieslaw Grajda: Kpt. Romuald Nalecz Tyminski – Polsko Kanadyjski Bohater
Kategoria:Dowódcy polskich krążowników Kategoria:Dowódcy polskich niszczycieli Kategoria:Kapitanowie marynarki II Rzeczypospolitej Kategoria:Komandorowie porucznicy Polskiej Marynarki Wojennej Kategoria:Kontradmirałowie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 r. Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Medalem Koronacyjnym Królowej Elżbiety II Kategoria:Odznaczeni Medalem Morskim Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Marynarki Wojennej w Gdyni Kategoria:Polacy – uczestnicy bitwy o Atlantyk 1939–1945 Kategoria:Polacy – uczestnicy bitwy o Morze Śródziemne 1940–1945 Kategoria:Polacy – uczestnicy kampanii włoskiej 1943–1945 Kategoria:Polacy – uczestnicy kampanii zachodnioeuropejskiej 1944–1945 Kategoria:Polacy odznaczeni Gwiazdą Atlantyku Kategoria:Polacy odznaczeni Gwiazdą Italii Kategoria:Polacy odznaczeni Gwiazdą za Wojnę 1939–45 Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wybitnej Służby (Wielka Brytania) Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Obrony Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Pamiątkowym Wojny 1939–1945 Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Wojny 1939–1945 Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 2003 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji po II wojnie światowej