thumb|Ostrza blaszek są czarniawe Drobnołuszczak czarnoostrzowy, drobnołuszczak czarnorozwierkowy (Pluteus atromarginatus (Konrad) Kühner) – gatunek grzybów należący do rodziny łuskowcowatych (Pluteaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Pluteus, Pluteaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1927 r. Paul Konrad, nadając mu nazwę Pluteus cervinus subsp. atromarginatus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę, nadał mu w 1935 r. Robert Kühner, przenosząc go do rodzaju Pluteus. Synonimy naukowe:
Nazwę polską podał Władysław Wojewoda w 2003 r. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też jako łuskowiec czarnoostrzowy lub łuskowiec czarnobrzeżny. W 2025 r. Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów dla synonimu Pluteus nigrofloccosus (R.Schulz) J. Favre nadała nazwę drobnołuszczak czarnorozwierkowy.
Morfologia Kapelusz Średnica 3–15 cm, u młodych okazów półkulisty, potem łukowaty, u starszych płaskołukowaty do płaskiego, czasami także płytko wklęsły. Ma niski, szeroki garbek lub brodawkę, powierzchnię promieniście włókienkowatą, na środku delikatnie łuskowatą. Brzeg czasami wystający poza blaszki. Kolor ciemny do tytoniowobrązowego, przy brzegu jaśniejszy, brązowoszary. Blaszki Szerokie, brzuchate, wolne, początkowo białawe, potem jasnoróżowe, na koniec różowobrązowe do brązoworóżowych. Ostrza ciemnobrązowe. Trzon Wysokość 4–16 cm, grubość 0,6–1,7 cm, walcowaty z podstawą rozszerzoną do 2,5 cm, pełny. Powierzchnia szarobiaława do jasnobrązowej, pokryta podłużnie ciemnobrązowymi włókienkami. Miąższ W kapeluszu biały, w trzonie wodnisty, szaromarmurkowy. Smak słodkawo-grzybowy, zapach nieprzyjemny. Gatunki podobne Charakterystyczną cechą tego gatunku jest duży owocnik, występowanie na drzewach iglastych i ciemne ostrza blaszek. Ubarwieniem bardzo podobny jest drobnołuszczak czarnołuskowy (Pluteus pseudorobertianii), jednak ostrza jego blaszek nie są czarniawe.
Występowanie i siedlisko Występuje w Ameryce Północnej i Środkowej, Europie, Azji, Australii i na Nowej Zelandii. W Polsce W. Wojewoda w 2003 r. przytoczył dwa stanowiska, w późniejszych latach podano liczne nowe.
Saprotrof rosnący na obumarłych pniach drzew iglastych.
Znaczenie Grzyb jadalny.
Przypisy
Kategoria:Grzyby jadalne Kategoria:Łuskowcowate Kategoria:Mykobiota Polski