thumb|240px|Blaszki kępkowca białego thumb|240px|Owocniki tworzą gęste kępy Kredolejkówka zrosła, kępkowiec białawy (Leucocybe connata (Schumach.) Vizzini, P. Alvarado, G. Moreno & Consiglio) – gatunek grzybów należący do rzędu pieczarkowców (Agaricales).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Leucocybe, Incertae sedis, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1803 r. Heinrich Christian Friedrich Schumacher, nadając mu nazwę Agaricus connatus. Później zaliczany był do różnych rodzajów. W 2015 r. Alfredo Vizzini, P. Alvarado, G. Moreno i Consiglio przenieśli go do rodzaju Leucocybe. Niektóre synonimy naukowe:
W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten miał polską nazwę podblaszek zrosły. W 2003 r. Władysław Wojewoda nadał mu nazwę kępkowiec białawy. Obydwie nazwy stały się niespójne z aktualną nazwą naukową. W 2025 r. Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów przy Polskim Towarzystwie Mykologicznym zarekomendowała nazwę kredolejkówka zrosła.
Morfologia Zazwyczaj owocniki wyrastają kępkami, a ich trzony zrośnięte są u nasady. Czasami zrastają się także kapelusze. Kapelusz Średnica 3–10 cm, za młodu półkulisty, potem wypukły z podwiniętym brzegiem. Na starość staje się rozpostarty z ostrym i często nieregularnie pofałdowanym brzegiem. Powierzchnia gładka, matowa, zamszowo błyszcząca w kolorze od białego do jasnoszarego Blaszki Bardzo gęste, wykrojone, lub krótko zbiegające na trzon. Ostrza równe. Za młodu białe, potem kremowe. Trzon Wysokość 4–12 cm, grubość do 2 cm, cylindryczny ze zwężoną podstawą, za młodu pełny, potem pusty. Kolor biały, dopiero u starszych okazów żółknie, powierzchnia matowa i łuskowata. Miąższ Biały, nie zmieniający zabarwienia po przekrojeniu, jędrny, elastyczny. Smak nieznaczny, zapach niewyraźny. Wysyp zarodników Biały. Zarodniki gładkie, elipsoidalne, o rozmiarach 6–7 × 3,5–4 μm. Gatunki podobne lejkówka liściowa (Clitocybe phyllophila) – jest mniejsza, ma pilśń przy podstawie trzonu i anyżowy zapach. lejkówka jadowita (Clitocybe rivulosa) – jest mniejsza, po dojrzeniu lejkowata, a po uszkodzeniu zmienia kolor na różowoczerwony. bruzdniczek największy (Clitopilus prunulus) – ma różowawe blaszki. Kredolejkówka zrosła często mylona jest z białymi lejkówkami. W pewny sposób można go od nich odróżnić reakcją z siarczanem żelazowym: podczas niej lejkówki barwią się na fioletowo, kredolejkówka nie wchodzi w tę reakcję.
Występowanie i siedlisko Występuje w Ameryce Północnej, Europie, Korei i Nowej Zelandii. W Polsce jest pospolity.
Rozwija się w lasach liściastych, mieszanych i iglastych oraz w parkach, na brzegach strumieni i w miejscach wilgotnych. Owocniki wytwarza od sierpnia do października, gromadnie.
Znaczenie Saprotrof. W zależności od źródła traktowany jako grzyb jadalny lub trujący. Za jadalny uważany jest np. w atlasach Wojewody i Dermeka, który podaje, że jadalne są tylko kapelusze i nadają się do zup i marynowania. Za jadalny uważany jest w Rosji. Atlas Pavola Škubli uznaje go za grzyb trujący, a w atlasie Gmindera jest notka, że prawdopodobnie zawarta w tym grzybie liofilina jest substancją mutagenną. W związku z tak niejednoznacznymi opiniami na przydatność spożywczą tego grzyba należy go uważać za grzyb niejadalny, tym bardziej że może być pomylony z trującymi lejkówkami.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pieczarkowce