Anggun Cipta Sasmi (ur. 29 kwietnia 1974 w Dżakarcie) – francuska piosenkarka i autorka tekstów pochodzenia indonezyjskiego.
W 1986 wydała swój pierwszy rockowy album Dunia Aku Punya. Rozgłos zapewniło jej wydanie singla „Mimpi” w 1989. Wykorzystała to wyróżnienie, wydając kilka singli i trzy nowe albumy studyjne, które ustabilizowały jej pozycję na scenie i zapewniły jej opinię jednej z czołowych indonezyjskich gwiazd rocka na początku lat 90. W 1994 opuściła Indonezję, by kontynuować międzynarodową karierę. Po dwóch latach spędzonych w Londynie i Paryżu spotkała francuskiego producenta Ericka Benziego i podpisała umowę z Sony Music Entertainment. Wydała swój pierwszy międzynarodowy album Snow on the Sahara (1997), a z tytułowym przebojem trafiła na pierwsze miejsca list przebojów w kilku państwach. Od czasu przełomu jej międzynarodowej kariery wydała pięć albumów studyjnych w języku angielskim i francuskim oraz ścieżkę dźwiękową do duńskiego filmu Open Hearts (2002). Współpracowała z międzynarodowymi artystami, m.in. z Julio Iglesiasem, Peterem Gabrielem i Prasem. W 2012, reprezentując Francję z utworem „Echo (You and I)”, zajęła 22. miejsce w finale 57. Konkursu Piosenki Eurowizji w Baku.
Jest pierwszą indonezyjską artystką, która pojawiła się na europejskich i amerykańskich listach przebojów. Jej albumy pokrywają się złotem i platyną w niektórych krajach Europy. Za swoje osiągnięcia otrzymała wiele pochwał i wyróżnień, w tym Order Sztuki i Literatury z rąk Ministra Kultury Francji.
Poza muzyczną karierą angażuje się w wiele akcji charytatywnych i prac ku obronie środowiska. Była dwukrotnie ambasadorką ONZ: w 2005 podczas Międzynarodowego Roku Mikrokredytu, a w 2009 – dla ONZ ds. Wyżywienia i Rolnictwa.
Życie i kariera 1974–1993: Wczesne życie i kariera w Indonezji Urodziła się i wychowała w Dżakarcie. Jest drugim dzieckiem Darto Singo i Dien Herdiny. Jej ojciec jest jawajskim pisarzem, a matka – gospodynią domową z yogyakarckiej rodziny królewskiej. Jej pełne imię i nazwisko oznacza w języku balijskim „łaska zrodzona z marzeń”. Pomimo bycia muzułmanką, została wysłana do katolickiej szkoły, aby otrzymać lepsze wykształcenie podstawowe. W wieku siedmiu lat, Anggun zaczęła otrzymywać profesjonalne nauki śpiewu od swojego ojca. Uczyła się codziennie różnych technik wokalnych. Aby pomóc rozwijać karierę, jej matka została jej menedżerką. W wieku dziewięciu lat zaczęła pisać własne piosenki i nagrała swój pierwszy dziecięcy album.
W wieku dwunastu lat wydała swój pierwszy oficjalny studyjny album, Dunia aku punya (1986). Krążek został wyprodukowany przez znanego indonezyjskiego rockowego muzyka, Iana Antono. Album jednak nie przyniósł Anggun popularności. Trzy lata później zyskała sławę po wydaniu rockowego singla „Mimpi”; piosenka została później według magazynu „Rolling Stone Indonesia” jedną z 150 najlepszych indonezyjskich piosenek wszech czasów. Jej sława nadal rosła wraz z wydaniem kolejnych singli, zwłaszcza „Tua Tua Keladi” (1990), który stał się jej najbardziej popularnym hitem w Indonezji. Po serii udanych singli, Anggun wydała albumy Anak Putih Abu Abu (1991) i Nocturno (1992). Krążki przyniosły jej nagrodę „Najbardziej Popularnej Artystki Indonezyjskiej 1990–1991”.
W 1992 zaczęła się spotykać z francuskim inżynierem, Michelem Georgea, którego poznała rok wcześniej podczas wycieczki w Kalimantan. Para wzięła ślub, pomimo sprzeciwu rodziców, którzy uważali, że Anggun jest za młoda na małżeństwo. Jej mąż został następnie jej menadżerem. W następnym roku Anggun została najmłodszą indonezyjską piosenkarką, która założyła własną wytwórnię płytową, „Bali Cipta Records”. W tym roku wydała swój ostatni indonezyjski album Anggun C. Sasmi... Lah!!! (1993), a single „Kembalilah Kasih (Kita Harus Bicara)” i „Return Dear (We Need to Talk)” przyniosły płycie pierwsze miejsce w rankingach sprzedaży. W wieku dziewiętnastu lat Anggun sprzedała już ponad cztery miliony płyt w Indonezji. Zaczęła czuć, że w swoim kraju osiągnęła już tak dużo, że więcej nie zdoła i zaczęła myśleć o karierze międzynarodowej.
1994–1996: Początki w Europie W 1994 wydała album, zatytułowany Yang hilang, płytę zawierającą największe hity artystki. By przenieść się do Europy, sprzedała swoją wytwórnię płytową. Anggun z mężem pojechali do Londynu, gdzie spędzili rok. W 2006 przyznała w wywiadzie dla magazynu „Trax”, że doświadczyła „szoku kulturowego” i miała prawdziwe problemy finansowe, gdy próbowała rozpocząć życie w Europie. Wyznała: „Myślałam, że pieniądze, które zarobiłam podczas sprzedaży wytwórni płytowej wystarczą [do utrzymania się w Londynie], ale stopniowo zaczęłam je tracić. Musiałam wydać tak dużo na zamawianie taksówek i jedzenie! Przestałam zamiawiać wszędzie taksówki, chodziłam po klubach i przedstawiałam się jako piosenkarka”. Przyznała także, że „musiała przestawić się ze skromnej introwertyczki, 'prawdziwej' Jawajki w niezmieszaną, nielękliwą, 'podrobioną' Jawajkę”. W 1998 wyznała w wywiadzie dla magazynu „Billboard”: „Marzyłam o karierze międzynarodowej, ale producenci nie przyjeżdżali do Indonezji, by szukać talentów, skoro były one osiągalne w ich własnych krajach. To ja musiałam pojechać do nich. Byłam ciekawa i myślę, że dobrze się zmienić. W Indonezji nie było takiego przepływu informacji. Teraz wszystko pochodzi z jednego źródła. No, i Internet nie był tak ogromny, jak jest teraz”.
Zaczęła pisać piosenki i nagrywać dema, które wysyłała do wytwórni płytowych w Anglii. Niestety, wszystkie spotkały się z negatywną odpowiedzią. Ostatecznie zdała sobie sprawę, że jej kariera w Anglii zmierza donikąd, po czym zaczęła myśleć o przeprowadzce do innego kraju. Myślała o podróży do Holandii, ale później zdecydowała się na Francję. W 1996 jej międzynarodowa kariera zaczęła się rozwijać. Została przedstawiona Erickowi Benziemu, producentowi muzycznemu, który wcześniej pracował z takimi gwiazdami jak Céline Dion, Jean-Jacques Goldman czy Johnny Hallyday. Będący pod wrażeniem talentu Anggun, zaoferował jej umowę na nagranie płyty. Piosenkarka podpisała kontrakt z wytwórniami Columbia France i Sony Music Entertainment. Po krótkim kursie języka francuskiego w Alliance Française, Anggun zaczęła pracować nad debiutanckim albumem z Benzim, ale także z Jakiem Veneruso, Gildasem Arzelim i Nikki Matheson.
1997–1999: Au nom de la lune (Snow on the Sahara) i międzynarodowy sukces W czerwcu 1997 wydała swój pierwszy francuskojęzyczny album, zatytułowany Au nom de la lune (Snow on the Sahara). Krążek był ogromnym artystycznym odsunięciem się od wcześniejszego, rockowego stylu Anggun. Tym razem eksperymentowała z muzyką światową i dźwiękami adult contemporary. Anggun opisała album słowami: „Koncentrujący wszystkie muzyczne oddziaływania mojego życia”. Powiedziała też: „Chcę pokazać Indonezję, ale w sposób progresywny, w słowach, w dźwięki, głównie przeze mnie”. Pierwszy singiel z albumu, „La neige au Sahara (Snow on the Sahara)”, szybko stał się hitem we Francji, gdzie trafił na pierwsze miejsce radiowych list przebojów w kraju oraz 16. na francuskiej liście singli. Był to najczęściej grany singiel we Francji w 1997, z wynikiem 7,9 tys. zagrań w radiu, pokrył się także srebrem z wynikiem 209 tys. sprzedanych egzemplarzy. Kolejne dwa komercyjne single, „La rose des vents” i „Au nom de la lune”, zostały wydane, lecz spotkały się ze skromniejszym sukcesem na listach przebojów. Album trafił na 34. miejsce na French Albums Chart oraz został sprzedany w 150 tys. egzemplarzach we Francji i Belgii. Anggun otrzymała nominację do Victoires de la Musique (francuski odpowiednik Nagród Grammy) za Najlepszy Debiut.
Angielska wersja albumu, Snow on the Sahara, została wydana w 33 krajach całego świata (w Azji, Europie i Ameryce. Zawierała utwory z francuskiego Au nom de la lune, które zostały przetłumaczone na język angielski przez autora tekstów piosenek Nikki Mathesona, a także cover przeboju Davida Bowiego – „Life on Mars?”. Dla fanów w południowej Azji umieściła na płycie indonezyjskojęzyczną piosenkę „Kembali”, która stała się hitem w tym regionie. Krytyk muzyczny Stephen Thomas Erlewine z Allmusic nazwał album „obiecującą próbą debiutu”, ponieważ „[Anggun] pokazała wystarczająco dużo talentu na płycie”. Pierwszy singiel z płyty, „Snow on the Sahara”, osiągnął komercyjny sukces, trafiając na pierwsze miejsca list przebojów we Włoszech, w Hiszpanii oraz do najlepszej piątki hitów w Wielkiej Brytanii. Piosenka została również użyta jako ścieżka dźwiękowa do ogólnoświatowej kampanii szwajcarskiego producenta zegarków Swatch. Snow on the Sahara została sprzedana w ilości 1,5 miliona egzemplarzy na całym świecie i zdobyła status Diamentowej Płyty.
W Stanach Zjednoczonych, album Snow on the Sahara został wydany przez wytwórnię Epic Records, w maju 1998. Anggun wyjechała do USA na 9-miesięczne tournée promujące album, podczas którego była supportem dla takich artystów jak zespół The Corrs czy Toni Braxton. Występowała w Lilith Fair (u boku Sarah McLachlan i Erykah Badu). Pojawiła się także w amerykańskich programach telewizyjnych, np. w „The Rosie O’Donnell Show”, „Sessions at West 54th”, oraz udzieliła wywiadu dla CNN WorldBeat. Jej twarz zdobiła okładki takich magazynów jak „Rolling Stone” czy Billboard. Pomimo ogromnej reklamy, Snow on the Sahara nie osiągnęła dużego sukcesu w Ameryce. Album trafił na 23. miejsce Billboard Heatseekers Albums Chart i został sprzedany w nakładzie 200 tys. egzemplarzy, dzięki czemu zajmuje jedno z najwyższych miejsc w rankingu najczęściej kupowanych albumów przez azjatyckiego artystę.
2000–2003: Chrysalis i Open Hearts thumb|200px|Anggun po Koncercie Ducha Pokoju w Yogyakarta (Indonezja); 1 marca 2003 W 1999 wzięła rozwód z Michelem Georgea, po siedmiu latach małżeństwa. To zainspirowało ją do nagrania kolejnego albumu. Drugi francuskojęzyczny album Désirs contraires, który został wydany we wrześniu 1999. Erick Benzi znów zajął się produkcją albumu. Chociaż płyta zawierała kilka kompozycji Anggun, nie zdołała powtórzyć sukcesu poprzedniego albumu. Désirs contraires trafił na 48. miejsce French Albums Chart i został sprzedany w ilości 30 tys. egzemplarzy we Francji. Album promowały tylko dwa single: „Un geste d’amour” i „Derrière la porte”. Żaden z nich nie osiągnął komercyjnego sukcesu, chociaż „Un geste d’amour” trafił na 62. miejsce French Singles Chart.
Anglojęzyczna wersja albumu, „Chrysalis”, osiągnęła większy sukces. Album został wydany krótko po premierze Désirs contraires. Ukazał się w 15 krajach, natomiast nie w Stanach Zjednoczonych z powodu słabych wyników sprzedaży pierwszej płyty. Płytę promował utwór „Still Reminds Me”, który osiągnął wysokie miejsca na airplay w Azji i Europie. Stał się jej trzecim hitem, który trafił na 1. miejsce indonezyjskich list przebojów oraz trzecim, który trafił do najlepszej 20 singli we Włoszech (gdzie zajął 17. miejsce). Anggun wydała również singiel specjalnie dla sklepów w Indonezji i Malajce – „Yang 'Ku Tunggu” (indonezyjskojęzyczna wersja „Un geste d’amour”), który stał się kolejnym hitem artystki w kraju.
Pod koniec 2000 otrzymała zaproszenie od Watykanu na specjalny, świąteczny koncert, podczas którego miałaby zaśpiewać u boku Bryana Adamsa i Dionne Warwick. Podczas uroczystości wykonała swoją interpretację utworu „Have Yourself a Merry Little Christmas” oraz „Still Reminds Me”. Jej występ został uwieczniony na kompilacji Noël au Vatican. Miesiąc później Anggun zaczęła trasę koncertową po Azji i Europie. Tournée zakończyło się 30 kwietnia 2001 w Kallang Theater (Singapur). W 2000 otrzymała Cosmopolitan Asia Woman Award, a w 2002 – Woman Inspired Award.