Medal Zwycięstwa lub Medal Międzyaliancki, w Polsce zwany także Medalem Międzysojuszniczym (ang. Allied Victory Medal, fr. Médaille Interalliée, Médaille de la Victoire) – medal międzynarodowy występujący w różnych wersjach nadawany uczestnikom I wojny światowej po stronie Ententy. Ustanowiony w latach 1919–1922 w zależności od kraju.

Historia Medal był swojego rodzaju kompromisem. Każde państwo, biorące udział w I wojnie światowej po stronie Ententy, miało wydawać Medal Zwycięstwa dla własnych obywateli aby zapobiec masowej wymianie pamiątkowych odznaczeń między narodami. Wspólną cechą medali był awers z wizerunkiem Wiktorii – bogini zwycięstwa i chwały oraz wstążka w tych samych barwach.

Wydawanie Medalu Sojuszniczego Zwycięstwa nie było obowiązkowe. Piętnaście spośród osiemnastu państw wydało ten medal: Wielka Brytania, Belgia, Brazylia, Kuba, Czechosłowacja, Francja, Grecja, Włochy, Japonia, Portugalia, Rumunia, Syjam, Związek Południowej Afryki i Stany Zjednoczone Ameryki.

Republika Chińska nie wydała medalu, podobnie jak Rosja, w której zmienił się ustrój polityczny na bolszewicki, natomiast Serbia i Czarnogóra po wojnie stały się częścią Królestwa SHS.

W Polsce pojawił się wybijany z inicjatywy prywatnej medal nie związany z instytucjami państwowymi, nawiązujący do „Allied Victory Medal” i jemu podobnych medali państwowych. W odróżnieniu od Polski Czechosłowacja emitowała medal, choć oba państwa powstały po I wojnie światowej.

Polscy żołnierze francuskiego wojska i prawo do medalu 22 sierpnia 1922 Ministerstwo Spraw Wojskowych na łamach „Polski Zbrojnej” wyjaśniło, że prawo uzyskania medalu francuskiego „Médaille Interalliée” mieli wyłącznie ci żołnierze Polacy (w czynnej służbie i zdemobilizowani), którzy w wojnie światowej w czasie od dnia 2 sierpnia 1914 r., tj. od dnia jej wybuchu do dnia 11 listopada 1918 r., tj. do dnia podpisania rozejmu, uczestniczyli w walkach przeciwko Niemcom, Austrii, Turcji i Bułgarii: a) służąc w oddziałach bezpośrednio pod dowództwem francuskim, tj. na froncie francuskim; b) służąc w oddziałach, które walczyły poza obrębem Francji kontynentalnej na innych frontach, jak na froncie rosyjskim i wschodnim – w obu wypadkach najmniej w ciągu trzech miesięcy (wyłączając czas służby w Cesarskiej Armii Rosyjskiej). Prawa do medalu nie miały osoby uznane za niegodne wskutek wyroków bez odroczeń, zapadłych podczas działań wojennych, za czyny uznane przez prawo wojenne za przestępstwa, i nie zrehabilitowane przez amnestię. Uprawnieni do noszenia odznaki nabywali medal i wstążeczkę na własny koszt. Wojskowi (w czynnej służbie i zdemobilizowani), którzy nabyli prawa do odznaki i ubiegali się o nią mogli wnieść należycie umotywowane prośby do Ministra Spraw Wojskowych (Gabinet Ministra), do dnia 1 grudnia 1922 r., który wnioskował do Francji o przyznanie odznaczenie. Wojskowi w czynnej służbie wnosili prośby drogą służbową, natomiast zdemobilizowani za pośrednictwem właściwych powiatowych komend uzupełnień i następnie dowództw okręgów korpusów. Legitymacje nie były wydawane. Dowodem nadania i prawa noszenia medalu było zezwolenie Naczelnika Państwa na przyjęcie i noszenie obcego medalu, ogłoszone w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych.

W okresie międzywojennym XX w. polscy żołnierze mogli składać podania o przyznanie medalu drogą służbową przez Gabinet Ministra Spraw Wojskowych do attaché wojskowego przy Ambasadzie Polski w Paryżu, zaś już cywile przez właściwego Powiatowego Komendanta UzupełnieńDziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20/30, obwieszczenie nr 1. .

Odznaczenia w poszczególnych krajach Kraj Projektant Producent Liczba wybitych odznaczeń Awers Rewers Belgia Paul Dubois (1859–1938) 300–350 tys. 70px 70px Brazylia Jorge Soubre (1890–1934) Casa da Moeda, Rio ok. 2,5 tys. 80px 80px Czechosłowacja Otakar Španiel (1881–1955) Mennica w Kremnicy ok. 89,5 tys. 75px 70px Francja Pierre Alexandre Morlon (1878–1951) Monnaie de Paris ok. 2 mln. 77px 70px Grecja Henry-Eugène Nocq (1868–1944) V. Canale ok. 200 tys. 75px 70px Japonia Masakishi Hata Mennica w Osace ok. 700 tys. 70px 80px Kuba Charles Charles Etablissements Chobillon 6–7 tys. 60px 70px Portugalia João Da Silva (1880–1960) Da Costa ok. 100 tys. 75px 75px Rumunia Constantin Kristesco (Kristesko) (1871–1928)Arthus-Bertrand w Paryżu ok. 300 tys. 70px 75px ZPA William McMillan (1887–1977) Woolwich Arsenal ok. 75 tys. 75px Syjam Itthithepsan Kritakara (1890–1935) ok. 1,5 tys. 70px 70px USA James Earle Fraser (1876–1953) Arts Metal Works Inc. S.G.Adams Stamp & Stationary Co. Jos. Mayer Inc. ok. 2,5 mln 70px 70px Wielka Brytania William McMillan (1887–1977) Royal Arsenal Wright & Son 6 334 522 70px 70px Włochy Gaetano Orsolini (1884–1954) Sacchini-Milano S.Johnson-Milano F.M.Lorioli & Castelli-Milano ok. 2 mln 70px 70px

Prywatnie wytwarzany medal z napisami po polsku Kraj Projektant Producent Liczba wybitych odznaczeń Awers Rewers Polska 70px 70px / 70px Wykonano dwie wersje rewersu

Odznaczeni

Zobacz też Medale kampanii brytyjskich

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Amerykańskie odznaczenia wojskowe Kategoria:Czechosłowackie odznaczenia wojskowe Kategoria:Belgijskie odznaczenia wojskowe Kategoria:Brazylijskie odznaczenia wojskowe Kategoria:Francuskie odznaczenia wojskowe Kategoria:Greckie odznaczenia wojskowe Kategoria:Japońskie odznaczenia Kategoria:Kubańskie odznaczenia Kategoria:Medale kampanii brytyjskich Kategoria:Portugalskie odznaczenia wojskowe Kategoria:Rumuńskie odznaczenia wojskowe Kategoria:Tajskie odznaczenia Kategoria:Włoskie odznaczenia wojskowe Kategoria:Zniesione odznaczenia Kategoria:Polskie odznaczenia niepaństwowe