William Scott Goldberg (ur. 27 grudnia 1966 w Tulsie w stanie Oklahoma) – amerykański wrestler, aktor, były gracz futbolu amerykańskiego oraz były komentator mieszanych sztuk walki. Obecnie występuje w federacji WWE w brandzie Smackdown pod pseudonimem ringowym Goldberg.
Uznawany za jednego z najpopularniejszych wrestlerów późniejszych lat 90., Goldberg był główną gwiazdą federacji World Championship Wrestling (WCW), która wtedy rywalizowała z World Wrestling Federation (WWF, obecne WWE) podczas tzw. Monday Night Wars. Goldberg występował w WCW od 1997 do 2001, gdzie zaczął być znany z nieprzerwanego pasma zwycięstw prowadzonego w 1997 i 1998Handler, Judd, „The Hebrew Hulk”, San Diego Jewish Journal.Paul Farhi, „Goldberg: A David in Goliath’s Shoes”, The Washington Post, December 9, 1999. Retrieved March 1, 2017.. Stał się dwukrotnym posiadaczem WCW United States Championship, jednokrotnym WCW World Heavyweight Championem, a także jednokrotnym WCW World Tag Team Championem (z Bretem Hartem). Ze względu na zdobyte mistrzostwa, Goldberg jest piątym WCW Triple Crown Championem. Po zamknięciu WCW w 2001, Goldberg walczył dla All Japan Pro Wrestling (AJPW) od 2002 do 2003, po czym na rok przyłączył się do WWE, w którym raz zdobył World Heavyweight Championship. Goldberg występował w wielu walkach wieczoru WCW, między innymi Starrcade 1998 i 1999. Powrócił do WWE w 2016, gdzie w walce wieczoru gali Survivor Series pokonał Brocka Lesnara w półtorej minuty. W 2017 zdobył WWE Universal Championship, który był jego trzecim światowym mistrzostwem w dorobku.
27 lutego 2020 roku na gali WWE Super Showdown pokonał ‘The Fiend’ Braya Wyatta i zdobył mistrzostwo WWE Universal.
Zanim został profesjonalnym wrestlerem, Goldberg był graczem w futbolu amerykańskim. Po pierwszym przejściu na emeryturę w 2004 pracował jako komentator w mieszanych sztukach walki w promocji EliteXC. Był prowadzącym 26 odcinków Garage Mahal emitowanym na DIY Network.
Wczesne życie Goldberg urodził się i dorastał w Tulsie w Oklahomie, w którym obchodził uroczystość tzw. Bar micwaPaul Farhi, „Goldberg: A David in Goliath’s Shoes”, Washington Post, December 9, 1999., a także ukończył szkołę Tulsa Edison High SchoolCrevar, Alex „Goldberg Rules the Ring”, University of Georgia.. W wieku 16. lat pracował jako ochroniarz. Matka Goldberga jest skrzypaczką, zaś jego ojciec był ginekologiem. Po rozwodzie rodziców, ojciec zmarł pod koniec 2006. Jego brat, Michael, jest właścicielem klubu muzycznego w Aspen w Kolorado.
Goldberg jest dumny z bycia Żydem i odmawiał ukrywania tego w świecie wrestlingu; między innymi odmówił walki podczas święta Jom KipurReilly, Rick „Wrestling with Their Son’s Career”, Sports Illustrated.. Jego pradziadek wyemigrował z BukaresztuBill Goldberg, Steve Goldberg (2000) I’m Next: The Strange Journey of America’s Most Unlikely Superhero (Crown Publishers) Page 160–161., zaś drugi pradziadek ma rosyjskie korzenie.
Kariera futbolisty Goldberg uzyskał stypendium i postanowił grać dla Georgia Bulldogs na linii obrony. Podczas draftu z 1990 został przejęty przez Los Angeles Rams w jedenastej rundzie jako 302. Grał również dla Sacramento Gold Miners i Atlanta Falcons w sezonach 1992, 1993 i 1994. Po opuszczeniu Falcons, sezon z 1995 spędził w Carolina Panthers, lecz ani razu nie uczestniczył w meczu. Był pierwszym graczem, który został odłączony od Panthers.
Kariera Goldberga w NFL zakończyła się, gdy zawodnik rozerwał mięsień przy dolnej części brzucha. Miał nadzieję na powrót do ligi po rehabilitacji, lecz nie był uznawany za ważniejszego gracza przez żaden zespół. Goldberg twierdzi, że mimo iż spełnił marzenie i zagrał w NFL, to jego kariera przebiegła bardzo przeciętnie.
Kariera profesjonalnego wrestlera World Championship Wrestling (1996–2001) Treningi (1996–1997) Podczas rehabilitacji i po zakończeniu kariery w NFL, Goldberg zaczął trenować mieszane sztuki walki oraz brać udział w trójboju siłowym. Zapoznał się z Lexem Lugerem i Stingiem, którzy zaproponowali mu, aby rozpoczął karierę w profesjonalnym wrestlingu. Pomimo że nie był fanem wrestlingu, Goldberg dał się przekonać i zaczął trenować w szkółce WCW Power Plant.
Pracując jako BIll Gold, Goldberg pojawił się pięć razy w ringu przed oficjalnym debiutem w telewizji. Pierwszy raz zawalczył w dark matchu na tygodniówce Monday Nitro z 23 czerwca 1997, gdzie pokonał Buddy’ego Lee Parkera. Podczas kolejnych walk pokonał Buddy’ego Landella (dark match z Saturday Night), Hugh Morrusa (house show), Chipa Mintona (dark match z Nitro) i Johna Betcha (house show). W jego ostatniej walce został pokonany przez Chada Fortune’a.
Nieprzerwane pasmo zwycięstw (1997–1998) 22 września podczas odcinka Nitro, Goldberg zadebiutował w telewizji, pokonując Hugh Morrusa. W kolejnych tygodniach staczał 1-2 minutowe walki z innymi wrestlerami. Sukcesy Goldberga szybko wywindowały go na szczyt kart walk, gdzie był promowany jedynie jako singlowy wrestler. Żółtodziób szybko zaskarbił sobie sympatię fanów jako cichy, silny oraz zwinny zawodnik. Goldberg zadebiutował na pay-per-view na gali Starrcade, gdzie pokonał Steve’a McMichaela. Rok 1998 rozpoczął od pokonania Brada Armstronga na gali SuperBrawl VIII oraz przypięcia Perry’ego Saturna na Spring Stampede. W marcu federacja skróciła jego pseudonim ringowy do nazwy „Goldberg”. W międzyczasie komentatorzy zaczęli poruszać kwestię nieprzerwanego pasma zwycięstw, gdzie zwycięstwo nad Saturnem było jego 74. w karierze. Następnej nocy na tygodniówce Nitro pokonał Ravena i zdobył od niego WCW United States Championship, które było jego pierwszym mistrzostwem w profesjonalnym wrestlingu. 22 kwietnia podczas tygodniówki Thunder skutecznie obronił pas w walce z Mikiem Enosem. Rozpoczął rywalizację z Ravenem i jego grupą The Flock, gdzie na gali Slamboree ponownie pokonał członka grupy Flock – Saturna. W czerwcu obronił pas w walce z Konnanem na gali The Great American Bash. Zaadaptował również wyrażenie (catchphrase) „Who’s next?”, które wykrzykiwał po każdym kolejnym zwycięstwie nad przeciwnikiem.
Pomimo że Goldberg dzierżył tytuł głównie dla mid-carderów, federacja postanowiła wykorzystać jego popularność i przemianować go na main eventera oraz pretendenta do WCW World Heavyweight Championship, które posiadał lider New World Order (nWo) Hollywood Hogan. 6 lipca 1998 podczas tygodniówki Nitro, na którą przyszło 40 000 widzów, Goldberg wpierw pokonał Scotta Halla, a następnie Hogana, tym samym stając się nowym posiadaczem WCW World Heavyweight Championship. Ze względu na to musiał zawiesić United States Championship. Na gali Road Wild, Goldberg wygrał Battle Royal, w którym brali udział również członkowie nWo. Rozpoczął rywalizację z Diamond Dallas Pagem, który stał się pretendentem do tytułu; pokonał go na październikowej gali Halloween Havoc. Według Goldberga był to jedna z ulubionych walk w karierze. Na grudniowej gali Starrcade, Goldberg po raz pierwszy poniósł porażkę, kiedy to po interwencji ze strony Scotta Halla przegrał z Kevinem Nashem. Rekord Goldberga wyniósł 173 zwycięstwa i 0 porażek. W ramach zemsty, Goldberg pokonał Halla w ladder taser matchu na gali Souled Out. W tym samym czasie, konkurencyjne World Wrestling Federation wprowadziło wrestlera Gillberga, który był parodią i dokładną odwrotnością charakteru Goldberga, między innymi przegrywając wszystkie pojedynki.
Rekord Goldberga był przez każdego inaczej rozumiany. Federacja zaliczała zwycięstwa mające miejsce podczas nietelewizyjnych gal typu house show, stąd prawdopodobna liczba 173 zwycięstw. Nick Schwartz z Fox Sports napisał: „Nikt nie wie jaki jest oficjalny rekord..., ale generalnie akceptuje się wynik 173-0”. Były wrestler WCW Chris Jericho stwierdził: „W jednym tygodniu będzie to 42-0, a za tydzień 58-0. Chodzenie po robakach również się zalicza?”. Wrestler z WWE The Miz powiedział: „Liczba mogłaby wzrastać i wzrastać, po czym spytałbyś się: „Zaraz, jak on tak szybko zdobył te zwycięstwa?”. Wiele sugestii i niezgodności naruszyło wiarygodność pasma zwycięstw wśród fanów WCW, wskutek czego dopóki Goldberg nie przegrał, fani przynosili na arenę tabliczki z aktualnym rekordem.
Rywalizacje o mistrzostwa (1999–2001) thumb|left|Goldberg pozujący z fanką w 1998 Na gali Spring Stampede, Goldberg pokonał Kevina Nasha. Miesiąc później na Slamboree został „kontuzjowany” przez Ricka i Scotta Steinera; federacja skorzystała z takiego scenariusza, gdyż Goldberg był obecny na planie filmu Uniwersalny żołnierz: Powrót. Powrócił dwa miesiące później i pokonał Ricka Steinera na gali Road Wild. Goldberg powrócił do rywalizacji z DDP oraz jego pomagierami, grupą The Jersey Triad; pokonał go na gali Fall Brawl. Po raz drugi zdobył United States Championship na gali Halloween Havoc pokonując Sida Viciousa. Tej samej nocy odpowiedział na otwarte wyzwanie WCW World Heavyweight Championa Stinga i pokonał go, zdobywając drugie mistrzostwo. Dzień później na odcinku Nitro, komisarz J.J. Dillon wycofał rezultat pojedynku, zawiesił główne mistrzostwo federacji, a także ogłosił 32-osobowy turniej.
Goldberg zawalczył z Bretem Hartem na tym samym Nitro, gdzie stawką był również United States Championship. Sid Vicious zainterweniował i spowodował drugą porażkę w karierze Goldberga, a także utratę tytułu; ostatecznie turniej o WCW World Heavyweight Championship wygrał Hart. Na listopadowej gali Mayhem, Goldberg pokonał Viciousa w „I Quit” matchu. Krótko po gali, Goldberg połączył siły z Hartem i wspólnie pokonali Creative Control o WCW World Tag Team Championship, które utracili tydzień później na rzecz The Outsiders (Scotta Halla i Kevina Nasha).
Na gali Starrcade, Goldberg wyzwał Harta do walki o WCW World Heavyweight Championship. Podczas walki, Goldberg wymierzył mocne kopnięcie w głowę Harta powodując wstrząśnienie mózgu i rozerwanie mięśnia karku, a także sam Hart pogłębił kontuzję głowy podczas wykonania figure-four leglocku. Walka zakończyła się, gdy sędzia specjalny Roddy Piper zadeklarował Harta jako zwycięzcę, pomimo że Goldberg nie odklepał przy wykonaniu dźwigni Sharpshooter. Hart zawiesił tytuł dobę później, lecz Goldberg został ponownie pokonany po interwencji Nasha i Halla, a także ze względu na atak kijem baseballowym przez Harta. Po walce, Hall, Nash, Hart i Jeff Jarrett zreformowali nWo.
23 grudnia 1999 podczas odcinka Thunder, Goldberg kontuzjował się podczas jednego z segmentów. Kiedy podszedł do stojącej limuzyny nWo, Goldberg zaczął uderzać gołymi rękoma w szyby pojazdu, wskutek czego stracił sporą ilość krwi. Po nagraniu segmentu został przewieziony do szpitala i ominął galę Tokyo Dome federacji New Japan Pro-Wrestling (NJPW), na której miał zawalczyć z Manabu Nakanishim. Powrócił 29 maja 2000 podczas odcinka Nitro, gdzie zainterweniował w handcap matchu pomiędzy Kevinem Nashem i Tank Abbottem z Rickiem Steinerem. Na gali The Great American Bash, Goldberg zdradził Nasha podczas jego walki z Jeffem Jarrettem i stał się antagonistą po raz pierwszy w karierze. Sprzymierzył się z grupą The New Blood. Goldberg pokonał Nasha na gali Bash at the Beach z pomocą Scotta Steinera. Na gali New Blood Rising, Nash pokonał Goldberga i Steinera w triangle matchu o miano pretendenta do WCW World Heavyweight Championship. Podczas walki, Goldberg wyszedł z ringu i odwrócił się od Vince’a Russo, tym samym wracając do roli protagonisty. Na gali Fall Brawl przegrał ze Steinerem w no disqualification matchu.