mały|Książę Karantanów siedzący na Kamieniu Książęcym Karantanie (Karyntianie, Chorutanie, ChorątaniePolska wersja rekonstruowana przez Łowmiańskiego na podstawie ruskiego:Хорутане/Chorutanie oraz łacińskiej Carantani i południowo-słowiańskiej Karantanci: Henryk Łowmiański, Studia nad dziejami Słowiańszczyzny, Polski i Rusi w wiekach średnich, Poznań 1986, s. 75, ISSN 0554-8217, ) – plemię słowiańskie zamieszkujące od VI/VII wieku Karyntię. Zwani również Słowianami alpejskimi. Stworzyli własne państwo, Karantanię. Od VIII wieku w źródłach występuje nazwa Carantani na określenie mieszkańców Karyntii.
Według Nestora z Kijowa Chorutanie byli protoplastami Lachów. Nestor opisuje w swojej Powieści minionych lat z 1113 roku w części drugiej „O narodach słowiańskich”, jak to we wczesnym średniowieczu Biali Chorwaci, Serbowie i Chorutanie (zapewne chodzi tu o część tych plemion, a nie całość) w wyniku najazdu WłochówWłochami nazywano Franków, którzy naciskali na nizinę naddunajską, być może mowa tu o inwazji Franków na Chorwację Posawską za czasów Ljudevita w latach 819–822 przenieśli się ze swoich naddunajskich terenów i osiedli nad Wisłą przezwawszy się Lachami, a ci następnie przezwali się Polanami, Lucicami, Mazowszanami, PomorzanamiFragment dzieła Powieść minionych lat Nestora: „Po mnogich zaś latach siedli byli Słowianie nad Dunajem, gdzie teraz ziemia węgierska i bułgarska. I od tych Słowian rozeszli się po ziemi i przezwali się imionami swoimi, gdzie siedli na którym miejscu. Tak więc przyszedłszy, siedli nad rzeką imieniem Morawa i przezwali się Morawianami, a drudzy Czechami nazwali się. A oto jeszcze ciż Słowianie: Biali Chorwaci i Serbowie, i Chorutanie. Gdy bowiem Włosi naszli na Słowian naddunajskich i osiadłszy pośród nich ciemiężyli ich, to Słowianie ci przyszedłszy siedli nad Wisłą i przezwali się Lachami, a od tych Lachów przezwali się jedni Polanami, drudzy Lachowie, Lucicami, inni — Mazowszanami, inni — Pomorzanami.”.
Kronika Fredegara podaje, że za czasów panowania Dagoberta (628–658) Chorątanie oraz część pewnie i innych plemion słowiańskich tworzyli księstwo kraińskie (w źródłach niemieckich marchia windyjska"Marchią windyjską w źródłach niemieckich (np. kronika Historia Francorum Fredegara) określa się księstwo Karantan, którzy uważani są za protoplastów Słoweńców" - Zygmunt Gloger Pisma rozproszone, tom II 1877-1889Fredegar określał Słowian mianem Winidi/Vinidi (w dopełniaczu Winidorum/Winedorum, tak jak Pseudoawarów, czyli Warchunitów (od plemion War i Chuni) określał tylko mianem Chuni.) pod władztwem Waluka (u Fredegara Wallucum ducem Winedorum – Jooseppi Julius Mikkola uważał, że to nie imię a zniekształcony słowiański tytuł władyka; łacińskie Valduco od prasłowiańskiego *voldyka ← *voldo/*voldy od germańskiego *waldan, z analogią w litewskim veldeti „dziedziczyć”Oleg Trubaczow (Олег Николаевич Трубачёв), История славянских терминов родства и некоторых древнейших терминов общественного строя (tł. Historia słowiańskich terminów dotyczących pokrewieństwa i niektórych najstarszych terminów dotyczących systemu społecznego), Moskwa 2007, s.72, , (format doc skompresowany w RAR).) będącego w przymierzu lub przynależącego do Państwa Samona.
Historię Karantan opisuje także kronika Conversio Bagoariorum et Carantanorum „O nawróceniu Bawarów i Karyntyjczyków”
Za współczesnych potomków Chorątan można uważać Słoweńców.
Zobacz też Słowianie Słoweńcy karynccy
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne Bogo Grafenauer, Razvoj i struktura države Karantanskih Slavena od 7. do 9. stoljeća (tł. Rozwój i struktura państwa karantańskich Słowian od VII do IX wieku) [w:] "Historijski zbornik" nr 17 (1964) Franc Kos, Gradivo za zgodovino Slovencev v srednjem veku, Prva knjiga (500-800) (tł. Materiały do historii Słoweńców w średniowieczu, tom I (lata 500-800)), Lublana 1902
Kategoria:Plemiona południowosłowiańskie Kategoria:Prasłowianie