Płaskowyż Polarny (ang. Polar Plateau, South Polar Plateau) – pokryty czapą lodową płaskowyż w centralnej części Antarktydy Wschodniej, obszar wokół bieguna południowego.
Nazwa Region płaskowyżu wokół bieguna jako pierwszy nazwał w 1909 roku Ernest Shackleton (1874–1922) – King Edward VII Plateau. Kolejną nazwę nadała mu w 1911 roku wyprawa Amundsena na biegun południowy – Kong Haakon VII Vidde. Współcześnie funkcjonuje powszechnie nazwa South Polar Plateau.
Geografia Płaskowyż Polarny leży w centralnej części Antarktydy Wschodniej. Wznosi się na wysokość 2500–3000 m i w całości pokryty jest czapą lodową, której grubość dochodzi do 3000 m. W jego środkowej części znajduje się biegun południowy.
Historia Płaskowyż został odkryty w czasie wyprawy Shackletona w 1909 roku. Ekspedycja dotarła tu pokonując Lodowiec Beardmore’a.
Zobacz też Płaskowyż Amerykański Płaskowyż Hollicka-Kenyona Płaskowyż Radziecki
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Antarktyda Wschodnia