TL1 (, pol. Język transakcyjny 1) – używany w telekomunikacji protokół zarządzania, nie jest już rozwijany (jest protokołem typu „legacy”). Jest niezależnym od producenta i od technologii językiem MML (), i znajduje szerokie zastosowanie w zarządzaniu sieciami optycznymi (SONET) oraz infrastrukturą szerokopasmowego dostępu do sieci w Ameryce Północnej. Jest zdefiniowany w GR-831 przez Bellcore (obecnie Telcordia Technologies).
Historia TL1 został stworzony w Bellcore w roku 1984, jako standard komunikacji człowiek-maszyna, z przeznaczeniem do zarządzania elementami sieci dla (RBOC). Bazuje na standardach języków człowiek-maszyna serii Z.300. TL1 został napisany jako standardowy protokół zrozumiały zarówno dla maszyn, jak i człowieka, by zastąpić różne protokoły oparte na kodowaniu ASCII używane przez producentów elementów sieciowych. Jest rozbudowywalny, zatem można włączać w niego komendy właściwe dla urządzeń konkretnej firmy.
Systemy OSS Telcordia, takie jak NMA (Network Monitoring and Analysis), używają TL1 jako protokołu zarządzania elementami EMS – Element management system. To sprawiło, że producenci elementów sieciowych implementowali TL1 w swych urządzeniach.
Charakterystyka języka TL1 Komunikaty TL1 Język TL1 składa się z zestawu komunikatów. Są 4 rodzaje komunikatów: Komunikat wejścia – wysyłany przez użytkownika, bądź OSS, Komunikat wyjścia/odpowiedź – komunikat elementu sieciowego, wysyłany w odpowiedzi na wiadomość wejściową, Potwierdzenie – potwierdza otrzymanie komunikatu wejściowego TL1 i jest wysyłane, jeśli odpowiedź będzie opóźniona bardziej, niż o 2 sekundy, Komunikat autonomiczny – zazwyczaj alarm lub zdarzenie, przesyłane jako wiadomość asynchroniczna przez element sieci.
Struktura komunikatu TL1 Komunikaty TL1 stosują ścisłą strukturę, z którą wszystkie muszą być zgodne, jednak zestaw komend jest rozszerzalny, czyli istnieje możliwość dodawania nowych komend przez producentów.
Oto niektóre ze składników komunikatów: Target identifier (TID) – identyfikator celu i Source identifier (SID) – identyfikator źródła; TID/SID to jednoznaczne nazwy każdego z elementów sieciowych. TID oznacza element sieciowy, do którego ma być przekazany komunikat, zaś SID oznacza źródło komunikatu autonomicznego. Access identifier (AID) – identyfikator dostępu oznacza jednostkę wewnątrz elementu sieciowego. Correlation tag (CTAG) – tag korelacji i Autonomous correlation tag (ATAG) – autonomiczny tag korelacji; są numerami używanymi do korelowania komunikatów
Komunikat wejściowy TL1 Przykład: ENT-USER-SECU:MyNE:sridev:10::password;
Struktura: + Komunikat wejściowy TL1 Kod komendy Staging block Payload block Verb parametr1 parametr2 TID AID CTAG Blok ogólny Blok danych ENT USER SECU MyNE sridev 10 password
Komunikat wyjściowy TL1 Przykład: MyNE 04-08-14 09:12:04 M 101 COMPLD "UID=sridev:CID=CRAFT,UAP=1:" ;
Struktura: + Komunikat wyjściowy TL1 Nagłówek odpowiedzi Id odpowiedzi Blok odpowiedzi Terminatory SID Data Czas M CTAG Completion code MyNE 04-08-14 09:12:04 M 101 COMPLD "UID=sridev:CID=CRAFT,UAP=1:";
Potwierdzenie TL1 Przykład: OK 101 - >
Struktura: + Potwierdzenie TL1 Kod Potwierdzenia CTAG Terminator OK 101 >
Komunikat autonomiczny TL1 Przykład: MyNE 04-08-14 09:12:04 A 1 REPT EVT SESSION "root:NO," ;
Struktura: + Komunikat autonomiczny TL1 Nagłówek Auto ID Auto Blok Auto Terminatory SID Data Czas Kod Alarmu ATAG Verb MyNE 04-08-14 09:12:04 A 101 REPT EVT SESSION
Kategoria:Administracja sieciowa