Indiana Jones i Świątynia Zagłady (ang. Indiana Jones and the Temple of Doom) – amerykański film przygodowy z 1984 roku w reżyserii Stevena Spielberga. Druga część cyklu o przygodach archeologa Indiany Jonesa, nieraz numerowana również jako część 24. z racji włączania do kanonu serii Przygód młodego Indiany Jonesa i traktowania całości jako Wielkiej księgi przygód Indiany Jonesa. W głównej roli po raz drugi wystąpił Harrison Ford.
Druga część charakteryzuje się mroczniejszym klimatem, lecz także sporą dawką humoru wnoszoną przez postać partnerki Indiany, Willie Scott, zagranej przez Kate Capshaw. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów filmu jest słynna scena pościgu wagoników w kopalni.
Świątynia Zagłady jest prequelem Poszukiwaczy zaginionej arki. Jej akcja rozgrywa się w 1935, a więc na rok przed wydarzeniami ukazanymi w pierwszej części.
Wiele kontrowersji wzbudziła jednak spora brutalność filmu. Szczególnie krytykowano realistyczną scenę wyrywania serca.
Fabuła Rok 1935. Chiny, Szanghaj. Indiana Jones postanawia ubić interes (szczątki Nurhaczego, autentycznego mandżurskiego władcy z XVII wieku, za diament) z chińskim bandytą – Lao Che. Ten jednak celuje do Jonesa z pistoletu pod stołem, oszukuje go i otruwa zatrutym drinkiem, natomiast Indiana bierze amerykańską piosenkarkę Willie Scott jako zakładniczkę. Kelner, który od dawna jest przyjacielem Indiany, zostaje zastrzelony przez Lao Che. Indiana w przypływie złości zabija przy użyciu płonącego szaszłyka jednego z synów Lao Che, Chena (Lao Che miał jeszcze jednego syna Kao Kana, który stracił palec wskazujący noc wcześniej), bez powodzenia próbuje zdobyć odtrutkę, po czym porywa Willie Scott i wraz ze swoim przyjacielem – 11-letnim Chińczykiem Shortem Roundem – ucieka przed Lao Che, Kao Kanem i ich ludźmi przez ulice Szanghaju. Indiana strzela do goniących go bandytów z rewoleru, lecz nie trafia w żadną osobę. Wypija także odtrutkę na truciznę, wyciągając ją spod ubrań Willie Scott. Trójce bohaterów udaje się uciec w luku bagażowym samolotu linii Lao Che Air Freight. Przelatują nad Wielkim Murem Chińskim i Chungking. Piloci, którzy są sprzymierzeni z Lao Che, wypuszczają paliwo z baku i skaczą ze spadochronami, a maszyna rozbija się w ośnieżonych górach (zapewne Himalajach), ale Indy’emu i jego towarzyszom udaje się wyskoczyć na pontonie, którym następnie zjeżdżają z góry po śniegu i spadają na nim w przepaść do rzeki, a płynąc z jej nurtem docierają do Indii. Napotkany miejscowy, stary Hindus, prowadzi ich do małej i biednej wioski, której głodujący mieszkańcy dają im jedzenie (które brzydzi Willie) i dają przewodnika, który ma zaprowadzić ich do Delhi, ponieważ Indiana Jones musi wrócić na uniwersytet. Szaman opowiada Jonesowi o pałacu Pankot, w którym zamieszkał nowy maharadża, a jego ludzie ukradli Siwalindę – święty, gładki kamień o trzech liniach przedstawiających trzy poziomy Wszechświata, chroniący wioskę – i kazali modlić się do złego boga, ale mieszkańcy odmówili. Od tego czasu ich wioskę prześladuje wiele nieszczęść – ich pola stały się nieurodzajne, studnie wyschły, zwierzęta padły i zamieniły się w proch, na polach wybuch pożar, a wtedy porwano wszystkie dzieci z wioski. Starzec twierdzi, że Indiana i jego towarzysze zostali zesłani przez Shivę aby pomóc wieśniakom, i mówi Indiemu, że ma on odzyskać ów kamień. W nocy do wioski wraca hinduskie dziecko, które uciekło z pałacu, w którym jest reszta dzieci. Dziecko ma ze sobą kawałek tkaniny z kolorową ryciną oraz inskrypcją zapisaną sanskrytem. Widząc to Indiana Jones stwierdza, że kamień ukradziony mieszkańcom to jeden z kamieni Sankary. Oświadcza Shortowi, że ten kamień to „pieniądze i sława”. Archeolog zgadza się pomóc wieśniakom i wyrusza z towarzyszami i kilkoma miejscowymi, hinduskimi przewodnikami, do Pankot, czyli pałacu maharadży. Na słoniach przedzierają się przez dżunglę. Po jakimś czasie widzą pałac Pankot i napotykają mroczne totemy w głębi dżungli. Na widok totemów ich przewodnicy uciekają, zabierając słonie; panna Willie panikuje, ale Indiana Jones traktuje to ze spokojem i oświadcza, że dalej pójdą pieszo. mały|Bogini Kali, litografia Raja Ravi Varmy z XIX wieku Po przybyciu bohaterowie popadają w zdumienie, gdy okazuje się, że Zalim Singh, rzeczony maharadża ma zaledwie 14 lat. Przyjmuje ich bardzo gościnnie. Wieczerza obfitująca w dziwne dania (chrząszcze, żywe węże, zupę z pływającymi w niej gałkami ocznymi, głowy małp z ich mrożonymi mózgami w środku) nie smakuje Willie, która chce wymiotować i mdleje. Indiana opowiada o kradzieży kamieni. Premier władcy – Chattar Lal – zaprzecza oskarżeniom Indiany i mówi, że to tylko ludowe opowieści. Słowa archeologa wzbudzają jednak zainteresowanie brytyjskiego oficera z 11. Pułku Strzelców – kapitana Blumburtta kontrolującego królestwo maharadży, który opowiada o upadku kultu czcicieli bogini Kali, działającego niegdyś w Indiach. Maharadża zapewnia, że nie ma z tym nic wspólnego.thumb|180px|Indiana Jones, woskowa figuraWieczorem Indiana całuje się z Willie, a następnie się z nią kłóci. Chwilę później Jones zostaje zaatakowany przez tajemniczego zamachowca w turbanie, którego udaje się jednak pokonać z pomocą Shorta. Indiana odkrywa w sypialni Willie sekretne przejście. Korytarz (pełen insektów i pułapek, znajdują się w nim także ukryte zwłoki ludzkie) wiedzie do jakiejś ogromnej świątyni. Bohaterowie docierają do pieczary, w której trwa właśnie krwawa ceremonia. Kapłan wyrywa serce ofierze, którą jest młody chłopak (o dziwo ta rana nie jest śmiertelna), i opuszcza jego ciało do podziemnego jeziora lawy; w wyniku tego chłopak płonie żywcem. Okazuje się, że maharadża to tylko bezwolne narzędzie thugów – okrutnej sekty wyznawców bogini Kali, która rzeczywiście istniała w realnej historii, w dawnych Indiach. Na jej czele stoi okrutny kapłan Mola Ram, który zmusza nieszczęśliwych niewolników do ciężkiej pracy w kopalniach w poszukiwaniu pozostałych zaginionych kamieni Shankary (i przy okazji klejnotów). Za pomocą magicznych kamieni Mola Ram chce zniszczyć inne religie i zapewnić swojej sekcie panowanie nad światem. Indy i jego towarzysze postanawiają go powstrzymać. Archeolog atakuje strażników kopalni, tym udaje się go jednak pokonać i związać.
Wkrótce Mola Ram otępia Jonesa (zmuszając go do wypicia krwi Kali, co powoduje zapadnięcie w tzw. czarny sen Kalima – Indiana krzyczy, wije się w konwulsjach, po czym zaczyna pomagać hinduskim kultystom), więzi Shorta i usiłuje złożyć Willie w ofierze dla bogini Kali. Oświadcza też, że chce dokonać ludobójstwa – planuje zabicie wszystkich Brytyjczyków i muzułmanów w Indiach. Mówi też, że hebrajski Bóg padnie, a chrześcijański Bóg zostanie obalony i zapomniany, a Kalima zapanuje nad światem. Jonesa ratuje Short który zdążył uciec z kopalni. Przykładając do jego ciała zapaloną pochodnię budzi go z letargu. Wywiązuje się walka w której ginie premier Chattar Lal (który sam okazał się thugiem), obaj bohaterowie ratują Willie i uwalniają zniewolone dzieci, które biją swych oprawców, uciekają z kopalni-lochów i powiadamiają o thugach kapitana Blumburtta. Na drodze Indiany staje jednak ogromny nadzorca niewolników, który początkowo ma przewagę w walce (wtedy Short chce pomóc Indianie, ale Willie trzymając chłopca powstrzymuje go, zapewne ze strachu, jednakże po chwili puszcza Shorta aby uratował Indianę). Młody maharadża pomaga nadzorcy wielokrotnie krzywdząc Jonesa przy użyciu laleczki voodoo (z tego powodu Short biegnie do maharadży, wdrapuje się na skarpę i bije złego władcę, aby ratować Jonesa), ale ostatecznie nadzorca ginie zgnieciony przez kruszarkę, w którą wplątała się szata złoczyńcy. Tymczasem Short walczy z maharadżą; gdy ten bierze nóż, młody Chińczyk parzy władcę pochodnią, przez co maharadża przytomnieje – wybudza się z czarnego snu Kalima, okazuje się że to przez niego walczył z głównymi bohaterami. Maharadża mówi Shortowi, że aby się wydostać trzeba iść przez lewy tunel. Indy i jego przyjaciele chcą opuścić kopalnię. Mola Ram i jego ludzie ścigają ich wagonikami jednocześnie strzelając do bohaterów z broni palnej. Po widowiskowym pościgu Indiana, Shorty i Willie uciekają z kopalni. Po chwili docierają na wiszący mostek nad przepaścią pełną krokodyli. Short Round i Willie udaje się przejść na drugi koniec, tam spotyka ich Mola Ram. Indy to widzi, jest akurat w tej chwili na środku mostu, z jednej strony Mola Ram, Short i Willie idą w jego stronę, z drugiej zaś wojownicy kapłana. Indy decyduje iść na szantaż – jeśli nie puszczą Willie i Shorta to kamienie wylądują w wodzie. Niestety szantaż nie działa. Jones postanawia zatem przeciąć liny mostu (ostrzegając wcześniej spojrzeniem swoich kompanów). Większość wojowników wpada do wody i ginie w szczękach krokodyli. Na moście (który zawisnął pionowo jak drabina) pozostali tylko: Willie, Short, Indiana, kapłan i kilku kultystów (którzy i tak prędko spadają). Willie i Short wychodzą na skały, zaś Mola Ram i archeolog walczą. Święte kamienie zaczynają płonąć – dwa z nich spadają do rzeki, trzeci z nich parzy kapłana, po czym gaśnie gdy Indiana chwyta kamień. Kapłan zepchnięty spada i zostaje pożarty przez krokodyle. Pozostali thugowie strzelają do Indiany z łuków, jednak przybywają kolonialne oddziały Hindusów pod dowództwem kapitana Blumburtta, które zabijają sekciarzy.
Wraz ze śmiercią Moli Rama i całej sekty skończył się też koszmar maharadży i wioski. Niewolnicy, których sekta zmuszała do pracy radośnie wracają do domu (niewolnikami były porwane dzieci z wioski), a Indiana zwraca wieśniakom święty kamień, chociaż mógł go zatrzymać i zyskać pieniądze i sławę. Willie i Jones, całują się, dzieci z wioski się cieszą; film się kończy.
Obsada Harrison Ford jako dr „Indiana” Jones. Archeolog na prośbę zdesperowanej indyjskiej wioski, musi odzyskać święty kamień skradziony przez wyznawców bogini Kali. Aktor, by nabrać muskulatury na potrzeby filmu, przeszedł ścisłe ćwiczenia fizyczne pod okiem Jake’a Steinfelda. Kate Capshaw jako Wilhelmina „Willie” Scott. Amerykańska piosenkarka z Missouri pracująca w nocnym lokalu w Szanghaju. Razem z Indym i Short Roundem wplątuje się w przygodę, na którą jest zupełnie nieprzygotowana, przez co jawi się jako typowa „dziewica w niebezpieczeństwie”. Razem z Indym tworzy relacje uczuciowe. W przesłuchaniach do roli wzięło udział ponad 120 aktorek, w tym Sharon StoneThe People Who Were Almost Cast (data dostępu: 2008-08-26). Ostatecznie wybrano Kate Capshaw, która przygotowując się do roli obejrzała Afrykańską królową i A Guy Named Joe. Spielberg chciał, by Willie była kompletnym przeciwieństwem Marion Ravenwood z Poszukiwaczy zaginionej Arki, więc aktorka przefarbowała swoje brązowe włosy na blond. Z kolei projektant kostiumów Anthony Powell chciał, by jej bohaterka była rudowłosa. Jonathan Ke Quan jako Short Round. Jedenastoletni chiński pomocnik Indiany, który pomaga mu w ucieczce w sekwencji początkowej, a później towarzyszy mu w podróży po Indiach. Poszukując odpowiedniego odtwórcy tej roli przesłuchano około 6000 aktorów z całego świata. Quan został wybrany podczas castingu w Los Angeles, gdzie wcześniej o tę rolę ubiegał się też jego brat. Spielbergowi spodobała się jego osobowość, więc on i Ford zaimprowizowali scenę, w której Short Round oskarża Indianę o oszukiwanie podczas gry w karty. Amrish Puri jako Mola Ram. Demoniczny duchowny Thugów, który odprawia rytuały składania ofiar z ludzi. Jego imię zaczerpnięto po siedemnastowiecznym indyjskim malarzu. Lucas chciał, by Mola Ram był przerażający, więc scenarzyści połączyli elementy znane z azteckich i hawajskich rytuałów ofiarnych z europejskim kultem diabłaAdventure's New Name (data dostępu: 2008-04-23). Roshan Seth jako Chattar Lal. Premier maharadży Pankotu. Jest też członkiem sekty Thugów. Po przybyciu do Pankot Indy’ego, Willie i Short Rounda z chęcią gości ich w pałacu, jednak przesłuchiwany przez archeologa w sprawie skradzionego kamienia obraża się na niego.