thumb|Klubowe barwy Milanu Historia włoskiego klubu piłkarskiego A.C. Milan w latach 1950-1979.
Historia Milanu 1950-1979 Wspaniałe lata 50. (1950-1961) Sezon 1950/51 W sezonie 1950/51 Milan poniósł zaledwie 4 porażki. Klub bił rekordy strzeleckie, wygrywając m.in. z Novarą 9:2, Atalantą 7:4 czy US Palermo 9:0. Nordahl po raz drugi (34 gole) został najlepszym strzelcem. 10 czerwca 1951 r., mimo przegranego meczu z S.S. Lazio 1:2, Milan po raz czwarty w historii zapewnił sobie tytuł mistrza Włoch.
20px Mistrzowski skład Milanu 1951:Lorenzo Buffon, Giovanni Rossetti - Carlo Alfonso Belloni, Andrea Bonomi - Carlo Annovazzi, Mario Foglia, Benigno De Grandi, Luciano Carnier, Omero Tognon, Nils Liedholm, Gunnar Gren - Aurelio Santagostino, Gunnar Nordhal, Albano Vicariotto, Gunnar Nordahl, Renzo Burini, Mario Renosto, Arturo Silvestri
Dokładnie 2 tygodnie później rossoneri wygrali na San Siro w finale Pucharu Łacińskiego z Lille OSC 5:0.
Finał Pucharu Łacińskiego 1951: Milan - Lille 5:0 (2:0) Bramki: 1:0 Nordahl 32', 2:0 Burini 40', 3:0 Nordahl 57', 4:0 Nordahl 67', 5:0 Annovazzi 70' Skład Milanu: L. Buffon - Silvestri, Bonomi - Annovazzi, Tognon, De Grandi - Burini, Gren, Nordahl, Lienholm, Vicariotto
Sezon 1951/52 9 września 1951 r., w pierwszej kolejce następnego sezonu (wyjazdowy mecz z Novarą), Milan po raz pierwszy zagrał ze scudetto na koszulkach. W drużynie nie nastąpiło wiele zmian. Milan nadal grał bardzo dobrze (na własnym boisku nie przegrał ani jednego meczu), jednak w końcowej tabeli dał się wyprzedzić Juventusowi.
Sezon 1952/53 W sezonie 1952/53 Milan spadł na trzeci stopień podium, a Nordahl po raz trzeci (26 bramek) został królem strzelców. Dodatkowo rossoneri po raz drugi zagrali w finale Pucharu Łacińskiego, jednak tym razem przegrali ze Stade de Reims 0:3.
Sezon 1953/54 Z zespołu odeszli Gren, Burini i Annovazzi. Milan skończył sezon tak samo jak w poprzednim roku - trzecie miejsce i tytuł najlepszego strzelca dla Nordahla (tym razem 23 gole).
Sezon 1954/55 W 1954 roku prezydentem Milanu został Andrea Rizzoli. Do zespołu dołączył Juan Alberto Schiaffino, urugwajski mistrz świata sprzed czterech lat. W pierwszych 10 meczach Serie A Milan zdobył aż 19 punktów na 20 możliwych. Potem było nieco gorzej, ale Mediolańczycy wciąż prowadzili. Na 5 kolejek przed końcem rossoneri niespodziewanie przegrali 2:3 z Udinese Calcio, które zbliżyło się do nich na 2 punkty.
Jednak po zwycięstwach 4:2 z Lazio, 3:1 z Juventusem, 8:0 z Genoą i 6:0 ze Spal piąty tytuł mistrzowski Milanu stał się faktem. Nordahl strzelił 26 bramek, po raz piąty zostając królem strzelców, co do dziś jest włoskim rekordem wszech czasów. Po raz trzeci Milan wystartował także w Pucharze Łacińskim, zajmując w tych rozgrywkach trzecie miejsce.
20px Mistrzowski skład Milanu 1955:Riccardo Toros, Lorenzo Buffon - Franco Pedroni, Cesare Maldini, Francesco Zagatti, Arturo Silvestri - Eros Beraldo, Mario Bergamaschi, Alessandro (Sandro) Vitali, Nils Liedholm, Juan Alberto Schiaffino, Alfio Fontana, Eduardo Ricagni, Omero Tognon - Amleto Frignani, Gunnar Nordahl, Valentino Valli, Leschly Jorgen Sorensen, Albano Vicariotto
Sezon 1955/56 W sezonie 1955/56 klub po raz kolejny zmienił swą siedzibę - tym razem na via Andegari. Do przełomu doszło w Europie - europejska federacja (UEFA) postanowiła zorganizować pierwsze w historii zawody o Puchar Europy dla najlepszych drużyn krajowych. Milan, jako mistrz Włoch, również uzyskał prawo startu. 1 listopada 1955 r. zespół rozegrał swój pierwszy mecz w europejskich pucharach - niespodziewanie przegrywając na własnym boisku 3:4 z 1. FC Saarbrücken. Na wyjeździe Milan wygrał jednak 4:1 i awansował dalej. Ostatecznie dotarł aż do półfinału, gdzie został wyeliminowany przez późniejszego zwycięzcę, Real Madryt (2:4 i 2:1)
W lipcu Milan po raz drugi wygrał Puchar Łaciński po zwycięstwie w finale 3:1 z Athletic Bilbao. Mimo sukcesów pucharowych, w Serie A klub musiał uznać zdecydowaną wyższość Fiorentiny. Był to ostatni sezon w Milanie Nordahla, który przeszedł do zespołu Romy.
Sezon 1956/57 W sezonie 1956/57 trenerem Milanu został Giuseppe "Gipo" Viani. Pod jego wodzą Milan zrewanżował się Fiorentinie za poprzednim sezon i wyprzedził rywala w tabela, zdobywając szósty tytuł mistrza Włoch.
Od sezonu 1947/48 aż do 1956/57 włącznie Milan kończył rozgrywki w Serie A zawsze na podium.
20px Mistrzowski skład Milanu 1957:Lorenzo Buffon, Narciso Soldan - Arturo Silvestri, Francesco Zagatti, Luigi Radice, Cesare Maldini - Eduardo Ricagni, Mario Bergamaschi, Nils Liedholm, Eros Beraldo, Per Bredesen, Juan Alberto Schiaffino, Luigi Zannier, Osvaldo Bagnoli, Cesare Reina, Alfio Fontana - Carlo Galli, Ernesto Bernardo Tito Cucchiaroni, Amos Mariani, Emiliano Farina, Giovanni (Gianni) Meanti, Gastone Bean
Sezon 1957/58 Sezon 1957/58 to zaskakująco słaba postawa mistrzów. Wyrównana dolna część tabeli spowodowała, że Milan przez dłuższy czas walczył o utrzymanie. Ostatecznie zajął dziewiąta pozycję, mając zaledwie 4 punkty przewagi nad strefą spadkową. We wznowionych po 15 latach rozgrywkach Pucharu Włoch zespół wygrał grupę eliminacyjną, po czym odpadł w 1/4 finału z Bolonią.
Nieporównywalnie lepiej Milan grał za to w Pucharze Europy. Po problemach w 1. rundzie z Rapidem Wiedeń (awans po dodatkowym meczu) rossoneri bez większych problemów awansowali aż do finału, w którym mieli się zmierzyć z dwukrotnym - i jedynym dotychczas - zdobywcą tego trofeum, Realem Madryt. Milan przegrał decydujący mecz 2:3, ale dopiero po dogrywce, w drugiej połowie spotkania nawet dwukrotnie obejmując prowadzenie, dość niespodziewanie stawiając wysokie wymagania powszechnemu faworytowi.
Sezon 1958/59 W sezonie 1958/59 zawodnikiem Milanu został José Altafini, aktualny mistrz świata z reprezentacją Brazylii. Zespół przez długi czas walczył o pierwsze miejsce w lidze z Fiorentiną. Milan objął prowadzenie po kluczowym meczu w 27. kolejce, wygrywając we Florencji 3:1 i nie oddał go już do końca. W ten sposób klub zdobył siódme już mistrzostwo kraju.
20px Mistrzowski skład Milanu 1959:Narciso Soldan, Lorenzo Buffon, Bruno Ducati - Sandro Salvadore, Cesare Maldini, Francesco Zagatti, Luigi Radice, Mario Trebbi - Nils Liedholm, Eros Beraldo, Juan Alberto Schiaffino, Cesare Reina, Vincenzo Occhetta, Giancarlo Migliavacca, Giancarlo Bacci, Alfio Fontana, Ernesto Grillo - José Altafini, Vittorino Mantovani, Carlo Galli, Paolo Ferrario, Gastone Bean, Giancarlo Danova
Sezon 1959/60 Do Milanu przeszedł Giorgio Ghezzi, bramkarz, były gracz Interu. Zespół grał w słabiej niż w poprzednim sezonie, udało mu się jednak zająć trzecie miejsce. Jednym z nielicznych spotkań stojących na naprawdę wysokim poziomie był mecz z marca 1960 r., kiedy to Milan w derbach Mediolanu pokonał Inter 5:3 po m.in. 4 golach zdobytych przez Altafiniego. Natomiast w meczach Pucharu Europy zespół odpadł już w 1/8 finału, ponosząc wysokie porażki z Barceloną (0:2 i 1:5).
Sezon 1960/61 Sezon 1960/61 Milan zakończył drugą pozycją w Serie A. Po 12 latach gry kapitan zespołu Nils Liedholm zakończył karierę. Do drużyny natomiast wprowadził się siedemnastoletni Gianni Rivera, przyszły lider włoskiej reprezentacji, kupiony za astronomiczną wówczas kwotę 200 tysięcy dolarów.
Epoka Nereo Rocco i lata 70. (1961-1979) Sezon 1961/62 Przed rozpoczęciem sezonu do Milanu przybył Nereo Rocco (El Paron) - pierwszy trener który zaczął stosować na szeroką skalę styl catenaccio - i zaczął budować nową drużynę. Nowym nabytkiem klubu został Anglik Jimmy Greaves, z którym wiązano wielkie nadzieje. Nie potrafił się on jednak wkomponować w zespół, a Milan zaczął tracić punkty. W tej sytuacji został przeprowadzony transfer Brazylijczyka Dino Saniego. Z Sanim w składzie Milan stracił w rundzie rewanżowej zaledwie 3 punkty i zdobył kolejne, ósme już, mistrzostwo Włoch. Dodatkowo Altafini wywalczył tytuł króla strzelców.
20px Mistrzowski skład Milanu 1962:Giorgio Ghezzi, Mario Liberalato, Luciano Alfieri - Francesco Zagatti, Mario Trebbi, Antonio Pasinato, Luigi Radice, Sandro Salvadore, Cesare Maldini - Dino Sani, Giuseppe Redaelli, Giovanni Trapattoni, Mario David, Gino Pivatelli, Sergio Tenente, Ambrogio Pelagalli - Emanuele Del Vecchio, Paolo Barison, Oliviero Conti, Alcides Edgardo Ghiggia, José Altafini, Giovanni Lodetti, Giancarlo Danova, Paolo Ferrario, James Peter Greaves, Orlando Rozzoni, Bruno Beretti, Gianni Rivera
Finał Pucharu Europy 1963: Milan - Benfica 2:1 (0:1) Bramki: 0:1 Eusebio 19', 1:1 Altafini 58', 2:1 Altafini 70' Skład Milanu: Ghezzi - David, Trebbi, V. M. Benitez, C. Maldini (kapitan), Trapattoni - Sani, Rivera - Pivatelli, Altafini, Mora
Sezon 1962/63 W sezonie 1962/63 Milan zajął trzecią pozycję. Głównym celem zespołu był jak najlepszy start w Pucharze Europy. Mediolański klub bez większych problemów przechodził przez kolejne rundy, aż do finału. Na stadionie Wembley przeciwnikiem Milanu była SL Benfica, która wygrała poprzednio główne europejskie trofeum dwa razy z rzędu.
Do przerwy, zgodnie z oczekiwaniami, obrońcy trofeum prowadzili 1:0. Jednak w drugiej połowie atak Milanu i 2 bramki José Altafiniego spowodowały, że po raz pierwszy w historii włoski klub sięgnął po Puchar Europy. Kapitanem zwycięskiego zespołu był Cesare Maldini.
Droga do zwycięstwa w Pucharze Europy 1963
Milan - US Luxembourg 8:0 i 6:0; Milan - Ipswich Town 3:0 i 1:2; Galatasaray - Milan 1:3 i 0:5; Milan - Dundee United 5:1 i 0:1; Milan - Benfica 2:1
W roku 1963 ze stanowiska prezydenta klubu odszedł Andrea Rizzoli, zastąpiony przez Felice Rivę. Trenerem, wskutek nieporozumień z menedżerem klubu Vianim, przestał być również Nereo Rocco.
Sezon 1963/64 W swoim pierwszym występie o Puchar Interkontynentalny - nieoficjalne klubowe mistrzostwo świata - Milan uległ po trójmeczu-horrorze z Santosem FC (z Pelé w składzie) 4:2, 2:4, 0:1. Szczególnie drugi mecz wywołał ogromne emocje. Włosi w Brazylii prowadzili już 2:0, by stracić 4 gole. W decydującym meczu Milan stracił bramkę z kontrowersyjnego rzutu karnego.
Milan jako obrońca trofeum wystartował w Pucharze Europy, jednak nie odniósł sukcesu, odpadając w ćwierćfinale z Realem Madryt. Nie do końca satysfakcjonujące wyniku spowodowały konflikty w klubie. Ich efektem było zwolnienie trenera Luisa Carnigli, którego zastąpił Liedholm. W Serie A Milan zajął trzecie miejsce.
Sezon 1964/65 Sezon 1964/65 rozpoczął się konfliktem Altafiniego z władzami klubu w sprawie nowego kontraktu. Ostatecznie Brazylijczyk został u siebie. Mimo teoretycznego osłabienia Milan po 19. kolejkach miał aż 7 punktów przewagi nad Interem. W lutym Altafini niespodziewanie powrócił do składu zespołu. Niepokonany dotychczas Milan przegrał na San Siro z Vicenzą 0:1. Gwiazdorskie zachowanie Altafiniego spowodowało zepsucie atmosfery w zespole. Na 3 kolejki przed końcem Milan stracił prowadzenie na rzecz swoich mediolańskich sąsiadów i zakończył sezon na drugim miejscu.
Sezon 1965/66 Powyższe wydarzenia wpłynęły na postawę zespołu w kolejnym sezonie. We władzach klubu nastąpiło "trzęsienie ziemi". Praktycznie na wszystkich ważniejszych stanowiskach nastąpiły zmiany. Milan zajął dopiero siódmą pozycję w Serie A. Rossoneri wystartowali również w Pucharze Miast Targowych (dzisiejszy Puchar UEFA), jednak odpadli w 1/8 finału w dość nietypowych okolicznościach. Najpierw po 3 meczach i losowaniu wyeliminowali Racing Strasbourg, potem, również po 3 meczach, CUF Barreiro. W kolejnej rundzie znowu 3 mecze (z Chelsea F.C.), i kolejne losowanie. Tym razem Milan nie miał już szczęścia.
Droga do pierwszego zwycięstwa w Pucharze Włoch - 1966/67
Pisa - Milan 0:3 Milan - Modena 5:2 (w Weronie) Milan - Torino 4:2 Lecco - Milan 1:2 Milan - Padova 1:0 (w Rzymie)
Sezon 1966/67