Orzeczenie czasownikowe, orzeczenie proste – orzeczenie, wyrażone pojedynczym wyrazem, który jest osobową formą czasownika. Wyrażone najczęściej czasownikiem w formie osobowej, np. Banknoty dotarły do Europy w XVII wieku. Nazywa czynność, którą wykonuje podmiot. Odpowiada na pytania: co robi? co się z nim dzieje? w jakim znajduje się stanie?
Przykłady:
Gosia je grzyby. Bartek bije worek bokserski. Kapitan zajada się żelkami.
Orzeczenie czasownikowe wyrażone jest: osobową formą czasownika: np. (Ona) biegnie. osobową formą czasownika z zaimkiem zwrotnym (czasowniki w stronie zwrotnej) np. (Piotr) przebiera się. osobową formą czasownika z partykułą „nie” np. (Dzieciaki) nie przyjechały.
Orzeczenie czasownikowe można oddać za pomocą sekwencji zależnych od siebie czasowników: Będziesz miał potężne kłopoty.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Orzeczenie