Jerzy Dobrzański (zm. 1831) – syn Macieja i Franciszki z Romerów, dziedzic dóbr ostrowieckich, pieczętował się herbem Leliwa.
Życiorys Absolwent Korpusu Kadetów w Warszawie. Walczył w stopniu kapitana w roku 1792, otrzymał wówczas order Virtuti Militari. W roku 1794 awansował na majora, został ranny w bitwie pod Szczekocinami. W latach 1797–1800 służył w Legionach Polskich we Włoszech. W czasie kampanii napoleońskiej wraz z 4. Pułkiem Artylerii Konnej brał udział w wyprawie na Moskwę. Brał udział m.in. w bitwach pod Smoleńskiem, Borodinem i Możajskiem. Podczas "bitwy narodów" pod Lipskiem stracił nogę i dostał się do niewoli. Przebywał w Szwecji. W roku 1814 powrócił do ojczyzny.
Jego żoną była Salomea z Moszyńskich, którą miał trzech synów: Łukasza (1789-1878) pułkownika artylerii wojsk polskich, Romana (1792-1855) członka Wojewódzkiej Rady Sandomierskiej i Rocha.Jerzy Dobrzański zasłynął także jako niestrudzony zwolennik wydobywania węgla kamiennego odkrytego przez miejscową ludność w podkunowskich wąwozach. Jego marzenia nigdy nie udało się zrealizować. Otrzymał przydomek węglarz.
W 1817 roku był marszałkiem sejmikowym powiatu opatowskiego województwa sandomierskiegododatek do nr 82 Gazety Korespondenta, 14 października 1817, s. 1786..
Bibliografia x. A. Bastrzykowski "Monografja historyczna Kunowa nad Kamienną i jego okolicy" (Kraków 1939)
Przypisy
Jerzy Kategoria:Ludzie związani z Ostrowcem Świętokrzyskim Kategoria:Marszałkowie sejmikowi (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari (I Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie powstania kościuszkowskiego Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Lipskiem 1813 (strona francuska) Kategoria:Uczestnicy inwazji na Rosję 1812 (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-rosyjskiej 1792 Kategoria:Absolwenci Szkoły Rycerskiej w Warszawie Kategoria:Zmarli w 1831 Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich 1797–1807 Kategoria:Urodzeni w XVIII wieku