Normalność roztworu (stężenie normalne, stężenie równoważnikowe) – jeden ze sposobów wyrażenia stężenia substancji w mieszaninie (roztworze), zdefiniowany jako stosunek liczby gramorównoważników tej substancji do objętości roztworu. Stężenie normalne oznaczane jest symbolem N, odpowiadającym jednostce val/dm³ bądź mval/cm³, co czytane jest jako „normalny”, np. roztwór 0,75 N to roztwór „0,75-normalny”. Ze względu na definicję gramorównoważnika, stężenie normalne roztworu może być różne w zależności od przebiegającej reakcji, a dodatkowo jest funkcją temperatury (z uwagi na zależność objętości od temperatury). Stosowanie normalności roztworu, z powodu nieścisłości tego pojęcia, nie jest zalecane przez Międzynarodową Unię Chemii Czystej i Stosowanej.
Stężenie normalne jest najczęściej stosowane w analizie objętościowej: w alkacymetrii roztwór 1-normalny kwasu lub zasady powoduje odpowiednio odszczepienie lub przyłączenie 1 gramojonu protonów ():
1-molowy kwas siarkowy jest 2-normalny, ponieważ odszczepia 2 mole protonów, a 1-molowy kwas fosforowy jest 3-normalny w redoksometrii roztwór 1-normalny to taki, który jest zdolny do oddania lub pobrania 1 mola elektronów
1-molowy roztwór bromu jest 2-normalny, ponieważ pobiera 2 mole elektronów, a 1-molowy roztwór jonów żelaza(III) jest 1-normalny
W medycynie stężenie normalne stosuje się do wyrażania stężenia substancji w płynach ustrojowych (przy czym najczęściej w wymiarze mval/l ze względu na bardzo małe ilości substancji).
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Chemia analityczna Kategoria:Stechiometria