Eldar Aleksandrowicz Riazanow (ros. Эльдар Александрович Рязанов; ur. 18 listopada 1927 w Samarze, zm. 29 listopada 2015 w Moskwie) – rosyjski reżyser, twórca popularnych komedii i melodramatów, scenarzysta, aktor, dramaturg, poeta, Ludowy Artysta ZSRR (1984).
Życiorys Eldar Riazanow urodził się w 1927 roku w Samarze. Był synem urzędnika Aleksandra Siemionowicza Riazanowa.
W 1950 ukończył moskiewski Wszechzwiązkowy Państwowy Instytut Kinematografii. W latach 1950–1955 pracował w kronice filmowej i realizował filmy dokumentalneKazimierz Nowacki (red.), Z filmem radzieckim na ty, Kraków 1972, s. 53..
W 1956 roku wyreżyserował pierwszy film fabularny pt. Noc karnawałowa, od którego zaczęła się rozwijać jego kariera. W 1955 roku został pracownikiem studia „Mosfilm”. Odkrył wiele nowych twarzy dla filmu. W Nocy karnawałowej zadebiutowała w głównej roli Ludmiła Gurczenko, w popularnej komedii muzycznej Ballada huzarska z 1962 po raz pierwszy wystąpiła Łarisa Gołubkina, Złodziej samochodów (1966) był główną rolą Innokientija Smoktunowskiego, film Ironia losu (1975), w Polsce rozpowszechniany pt. Szczęśliwego Nowego Roku, przyniósł Barbarze Brylskiej dużą popularność w Związku Radzieckim, a sam film do początku XXI wieku regularnie był emitowany w telewizjach krajów poradzieckich.
Duże sukcesy frekwencyjne odnosiły także jego kolejne filmy, jak Romans biurowy (1977), Garaż (1979), Dworzec dla dwojga (1982), Gorzki romans (1984) i Zapomniana melodia na flet (1987). Po rozpadzie ZSRR nakręcił m.in. Niebiosa obiecane (1991), Wróżba (1993), Cześć, pajace! (1996), Stare klacze (2000), Klucz od sypialni (2003), Andersen. Fantazje na temat (2006).
W 2007 imieniem Eldara Riazanowa nazwano samolot typu Boeing 737 rosyjskich linii lotniczych KD Avia (rej. VP-BJX). Został on złomowany w 2010.
W ostatnich latach życia ciężko chorował i był wielokrotnie hospitalizowany. Zmarł 29 listopada 2015 roku.
Pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym w MoskwieНоводевичье кладбище. Рязанов Эльдар Александрович (1927-2015).
Odznaczenia i nagrody Order „Za zasługi dla Ojczyzny” II klasy (2008, Rosja) Order „Za zasługi dla Ojczyzny” III klasy (1996, Rosja) Order Czerwonego Sztandaru Pracy – dwukrotnie (1969, 1977 ZSRR) Order Przyjaźni Narodów (1987, ZSRR) Ludowy Artysta ZSRR (1984) Nagroda Państwowa ZSRR (1977) Nagroda Państwowa RFSRR im. braci Wasiljewych (1979, ZSRR) Kawaler Orderu Sztuki i Literatury (Francja) Order Honoru (2008, Gruzja)
Przypisy
Bibliografia Galina Dołmatowska, Irina Szyłowa, Sylwetki radzieckiego ekranu, przeł. z ros. Marek Dzierwajłło, Wydawnictwo Progress, Moskwa 1980, s. 268-277. Эльдар Рязанов w bazie КиноПоиск.Ru
Kategoria:Absolwenci Wszechrosyjskiego Państwowego Uniwersytetu Kinematografii im. S.A. Gierasimowa Kategoria:Członkowie Związku Filmowców ZSRR Kategoria:Kawalerowie Orderu Sztuki i Literatury Kategoria:Laureaci Nagrody Państwowej ZSRR Kategoria:Ludowi Artyści ZSRR Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy Kategoria:Odznaczeni Orderem Przyjaźni Narodów Kategoria:Odznaczeni Orderem „Za zasługi dla Ojczyzny” Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie Kategoria:Radzieccy reżyserzy filmowi Kategoria:Rosjanie odznaczeni Orderem Sztuki i Literatury Kategoria:Odznaczeni Orderem Honoru (Gruzja) Kategoria:Laureaci nagrody Nika Kategoria:Urodzeni w 1927 Kategoria:Zmarli w 2015 Kategoria:Ludzie urodzeni w Samarze