Tony Richardson, właśc. Cecil Antonio Richardson (ur. 5 czerwca 1928 w Shipley, zm. 14 listopada 1991 w Los Angeles) – brytyjski reżyser teatralny i filmowy, scenarzysta, producent; zdobywca Oscara za reżyserię Przygód Toma Jonesa w 1964.
Życiorys Wczesne lata Urodził się w Shipley w hrabstwie West Riding of Yorkshire jako syn Elsie Evans (z domu Campion) i Clarence’a Alberta Richardsona, chemika. Był prefektem naczelnym w Ashville College w Harrogate i uczęszczał do Wadham College w Oksfordzie, gdzie uczyli się także Rupert Murdoch, Margaret Thatcher, Kenneth Tynan, Lindsay Anderson i Gavin Lambert. Był związany z Oxford University Dramatic Society i Experimental Theatre Club (ETC), a oprócz tego był krytykiem teatralnym dla magazynu uniwersyteckiego Isis. W jego produkcjach studenckich włączone Shirley Williams (jak Cordelia), John Schlesinger, Nigel Davenport i Robert RobinsonAdler, Tim (2012), The House of Redgrave, London: Aurum. .
Kariera Richardson był najważniejszym przedstawicielem brytyjskiego nurtu młodych gniewnych w teatrze i kinie. W 1956 wystawił w Londynie sztukę Miłość i gniew Johna Osborne’a, sztandarowy utwór nurtu (w teatrze pracował od końca lat 40.). Wspólnie założyli wytwórnię Woodfall, w której powstały pierwsze filmy reżysera. W swych wczesnych dziełach ukazywał realia robotniczej Anglii, często w oparciu o utwory literackie swych rówieśników. Oprócz Miłości i gniewu zekranizował m.in. sztukę Shelagh Delaney Smak miodu oraz opowiadanie Samotność długodystansowca Alana Sillitoe.
W 1963 nakręcił swoje najgłośniejsze dzieło, komedię łotrzykowską Tom Jones z Albertem Finneyem w roli tytułowej. Zrealizowany na podstawie powieści osiemnastowiecznego pisarza Henry’ego Fieldinga ironiczny film zdobył cztery Oscary, dwie statuetki odebrał sam Richardson. Pierwszą za reżyserię, drugą dla najlepszego filmu roku – Richardson był także producentem Toma Jonesa.
Sukces filmu uczynił go sławnym po obu stronach Atlantyku i swój następny projekt – czarną komedię Nieodżałowani – zrealizował w Stanach Zjednoczonych. Od tego momentu dzielił czas między Stany a Wielką Brytanię. Najbardziej znane jego filmy z późniejszego okresu twórczości to Szarża lekkiej brygady (1968), Joseph Andrews (1977, ponownie na podstawie prozy Fieldinga), Na granicy (1982) i Hotel New Hampshire (1984). Przed śmiercią ukończył swoje ostatnie dzieło – Błękit nieba z Jessicą Lange, jednak na skutek bankructwa wytwórni Orion film na ekrany wszedł dopiero w 1994.
Życie prywatne 29 kwietnia 1962 ożenił się z aktorką Vanessą Redgrave, z którą miał dwie córki: Natashę (ur. 11 maja 1963, zm. 18 marca 2009) i Joely (ur. 9 stycznia 1965). 28 kwietnia 1967 doszło do rozwodu. Zostawił Redgrave przez aktorkę Jeanne Moreau, z którą był w związku w latach 1967-91. W latach 1972–73 związał się z Grizeldą Grimond, która była sekretarką jego partnera biznesowego – Oscara Lewensteina i córką brytyjskiego polityka Jo Grimonda. Grizelda urodziła ich córkę, Katharine (ur. 8 stycznia 1973)Richardson, Tony (1993), Long Distance Runner – A memoir, London: Faber & Faber. .
Gdy dowiedział się, że jest nieuleczalnie chory, oznajmił publicznie, iż jest osobą biseksualną. Zmarł 14 listopada 1991 w Los Angeles na AIDS w wieku 63 lat.
Filmografia Miłość i gniew (Look Back in Anger, 1959) Smak miodu (A Taste of Honey, 1961) Samotność długodystansowca (The Loneliness of the Long Distance Runner, 1962) Tom Jones (1963) Nieodżałowani (The Loved One, 1965) Szarża lekkiej brygady (Charge of the Light Brigade, 1968) Uśmiech w ciemności (Laughter in the Dark, (1969) Hamlet (1969) Joseph Andrews (1977) Na granicy (The Border, 1982) Hotel New Hampshire (The Hotel New Hampshire, 1984) Błękit nieba (Blue Sky, 1994) Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Brytyjscy producenci filmowi Kategoria:Brytyjscy reżyserzy filmowi Kategoria:Brytyjscy reżyserzy teatralni Kategoria:Brytyjscy scenarzyści Kategoria:Laureaci Oscara za najlepszy film Kategoria:Laureaci Oscara za najlepszą reżyserię Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 1991 Kategoria:Zmarli na AIDS