thumb|400px|Linie Fraunhofera Linie Fraunhofera – zestaw linii spektralnych, które otrzymały swoją nazwę po niemieckim fizyku Josephie von Fraunhoferze (1787-1826). Linie te były pierwotnie obserwowane jako ciemne kształty w optycznym widmie Słońca.
Angielski chemik William Hyde Wollaston w 1802 roku był pierwszą osobą, która zauważyła pewne ciemne struktury w widmie słonecznym. W 1814 r. Fraunhofer niezależnie odkrył te linie za pomocą pryzmatu i rozpoczął ich systematyczną analizę oraz dokładne pomiary długości fal im odpowiadających. W sumie stwierdził istnienie ponad 570 linii i nazwał podstawowe linie literami od A do K, zaś słabsze – pozostałymi literami alfabetu.
Gustav Kirchhoff i Robert Bunsen odkryli później, że każdy pierwiastek chemiczny jest związany z zestawem linii spektralnych i wydedukowali, że ciemne linie widoczne w widmie Słońca są spowodowane przez pierwiastki, które znajdują się w wyższych warstwach tej gwiazdy. Jednak niektóre z zaobserwowanych struktur były wynikiem absorpcji promieniowania przez tlen cząsteczkowy w atmosferze ziemskiej.
Poniższa tabela przedstawia najważniejsze linie Fraunhofera i pierwiastki, z którymi one są związane: {| class="wikitable" Nazwa Pierwiastek Długość fali [nm]yO2898,765ZO2822,696AO2759,370BO2686,719CH α656,281aO2627,661D1Na589,594D2Na588,997D3He587,565E2Fe527,039b1Mg518,362b2Mg517,270b3Fe516,891b4Fe516,751b4Mg516,733 | {| class="wikitable" ! Nazwa !! Pierwiastek !! Długość fali [nm] |- |c||Fe||495,761 |- |F||H β||486,134 |- |d||Fe||466,814 |- |e||Fe||438,355 |- |G'||H γ||434,047 |- |G||Fe||430,790 |- |G||Ca||430,774 |- |h||H δ||410,175 |- |H||Ca+||396,847 |- |K||Ca+||393,368 |- |L||Fe||382,044 |- |N||Fe||358,121 |- |P||Ti+||336,112 |- |T||Fe||302,108 |- |t||Ni||299,444
Linie Fraunhofera: C, F, G', h są to odpowiednio linie emisyjne alfa, beta, gamma i delta z serii Balmera wodoru. Obecnie nazwą Linie Fraunhofera określa się także prążki leżące poza widzialną częścią światła (ultrafiolet, podczerwień), a powodowane przez to samo zjawisko.
Z powodu dobrze określonych długości fali linii Fraunhofera, są one często używane do charakteryzowania przenikalności elektrycznej i magnetycznej, jak i dyspersyjnych własności danego materiału optycznego.
Kategoria:Spektroskopia astronomiczna