Parafia Matki Boskiej Różańcowej i św. Stanisława Biskupa i Męczennika – rzymskokatolicka parafia w dekanacie Łódź-Stoki archidiecezji łódzkiej.

Parafia usytuowana w dzielnicy Widzew, na Płaskowzgórzu StokowskimWedług podziału J. Goździka i J. Wieczorkowskiej na obszarze miasta Łodzi, biorąc pod uwagę podobieństwo genezy form terenu, budowy geologicznej i cech morfologicznych, wyróżnia się będącą najwyższą częścią Wzniesień Łódzkich jednostkę geomorfologiczną Wzgórz Łagiewnickich (spośród których wyodrębnia się Płaskowzgórze Stokowskie – obszar w granicach wysokości bezwzględnych pomiędzy 240 a 280 m n.p.m.).. Świątynia i zabudowania parafialne ulokowane są na najwyższym wzniesieniu w mieście ok. 280 m n.p.m. Swoim zasięgiem obejmuje większą część osiedli Sikawa i Stoki oraz południową część osiedla Stare MoskuleOsiedla Sikawa, Stare Moskule i Stoki według nazewnictwa zwyczajowego i odpowiadającego mu podziału na obszary SIM. Natomiast administracyjnie parafia zajmuje tereny z części osiedli Dolina Łódki i Stoki..

thumb|Mapa parafii thumb|250px|Panorama parafii – widok z osiedla Lumumbowo thumb|250px|Tablica informacyjna na frontowej ścianie kościoła thumb|250px|Widok na kościół i plebanię od strony zachodniej thumb|Plan kościoła thumb|200px|Świątynia wewnątrz – widok od drzwi wejściowych (stan przed remontem prezbiterium) thumb|Prezbiterium kościoła na początku remontu (lipiec 2007) thumb|Prezbiterium (kolejny etap remontu – sierpień 2007) thumb|Prezbiterium (stan: październik 2007) thumb|Północny ołtarz boczny z obrazem Jezu ufam Tobie i portretem św. Faustyny Kowalskiej thumb|Południowy ołtarz boczny: nad nim obraz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, na ołtarzu obraz św. Pio z Pietrelciny, a przy nim obraz Jana Pawła II thumb|Obraz drugiego patrona parafii – św. Stanisława Biskupa i Męczennika znajdujący się na północnej ścianie kościoła thumb|200px|Nowa część kościoła – widok na zakrystię od strony południowej thumb|200px|Tablica upamiętniająca zmarłych do 1992 r. księży, którzy pracowali wcześniej w parafii thumb|Grób ks. prałata Grzegorza Kudrzyckiego na cmentarzu św. Wincentego à Paulo w Łodzi na Dołach, przy ul. Smutnej thumb|200px|Tablica upamiętniająca konsekrację kościoła thumb|200px|Nieistniejący już budynek pierwszej plebanii (fot. archiwalna, wiosna 2007) thumb|Starsza część plebanii (ściana wschodnia z wejściem do sali im. ks. kardynała S. Wyszyńskiego) thumb|200px|Nowa część plebanii (widok od kościoła) thumb|200px|Dom zakonny Sióstr Antonianek przy ul. Janosika thumb|200px|Dom zakonny Sióstr Pasterek przy ul. Skalnej thumb|150px|Tablica na drzwiach kancelarii parafialnej

Historia Powstanie parafii i budowa kościoła Parafia powstała z inicjatywy proboszcza parafii w Mileszkach ks. dr. Witolda Nadolskiego oraz mieszkańców wsi Stoki i Sikawa. Idea budowy nowego kościoła wynikała z dużej odległości od kościoła parafialnego. Decyzją ks. Nadolskiego wikariusz parafii w Mileszkach ks. Józef Gawęda (zm. 29 stycznia 1972) został delegowany do opieki duszpasterskiej nad społecznością wsi Stoki i Sikawa.

Plac pod budowę kościoła (ok. 0,5 ha) ofiarowany został przez sukcesorów po Stanisławie Wojciechowskim – przedwojennym posiadaczu dóbr w Stokach i Sikawie oraz Stowarzyszenie kulturowo-oświatowe pracowników tramwajów „Książka”.

Kamień węgielny 1 grudnia 1929 poświęcił ordynariusz łódzki bp Wincenty Tymieniecki. Budowę świątyni ukończono wiosną 1931 r. Kościół powstał według projektu architekta Józefa Kabana w stylu modernistycznym, murowany z cegły, wypalanej w pobliskiej cegielni Stoki. Powstał budynek o płaskim dachu, długości 33 m, szerokości 10 m. Poświęcony został 5 lipca 1931 przez biskupa Wincentego Tymienieckiego.

Parafia erygowana została 17 kwietnia 1932 dekretem biskupa Wincentego Tymienieckiego z 15 kwietnia 1932. Obszar parafii objęły tereny odłączone z części parafii Mileszki – ograniczonegoNa podstawie wpisu do Kroniki parafialnej dokonanego po II wojnie światowej (wtedy już tereny parafii należały do miasta i w kronice podane są nazwy łódzkich ulic Nie należy jednak zapominać o tym, że gdy erygowano parafię, jej obszar stanowiły tereny kilku podłódzkich wsi (jeśli występowały tam ulice, nie były one łódzkimi ulicami – stąd podane powyżej nazwy mogły wówczas być inne).Aktualny, dokładny przebieg granic parafii można zobaczyć na Internetowej Mapie Łodzi Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Łodzi.: na północy – ulicą MoskulikiObecnie północna granica parafii przechodzi inaczej – zachodnia część ul. Moskuliki należy do parafii w Dobrej., na południu – ulicą Pomorską, na wschodzie – ulicą ListopadowąUlica Listopadowa na początku lat 50. XX wieku na skutek powstania na Stokach nowego osiedla uległa skróceniu, z czym wiązało się też przesunięcie granic parafii o kilkadziesiąt metrów na zachód na rzecz parafii w Mileszkach., na zachodzie – torami Linii nr 16 łódzkiej kolei obwodowej relacji Łódź Widzew – Zgierz.

Lata 1932–1945 Pierwszym proboszczem został ks. Roman Liszewski. Już na początku budowy świątyni powstała rada parafialna. Zorganizowano grupę ministrantów, chór i bielanki. Jednej z ulic opodal kościoła nadano imię twórcy parafii ks. Nadolskiego (w 1951 przemianowana na ulicę Wąwozową).

Ostatnie śluby i chrzty w parafii miały miejsce jesienią 1940. Wkrótce proboszcz ks. Liszewski został zmuszony do opuszczenia parafii. Wikariusz ks. Eugeniusz PrzychodzeńOficjalne źródła podają dwie wersje pisowni nazwiska księdza: Przychodzeń oraz Przychodzień. został wywieziony do obozu koncentracyjnegoKapłanowi udało się przeżyć obóz, po wojnie był duszpasterzem Polonii w niemieckim mieście Einbeck.. Budynek kościoła zamieniony został na magazyn odzieży z łódzkiego getta. W 1944 służył jako kuchnia przygotowująca posiłki dla robotników przymusowo kopiących okop w Sikawie.

Po II wojnie światowej Po zakończeniu wojny bp Włodzimierz Jasiński proboszczem mianował ks. Antoniego Szymanowskiego. Kościół był całkowicie spustoszony. W wyniku przeprowadzonego remontu ustawiono tymczasowy ołtarz, zorganizowano organy, wyposażono w miarę możliwości kościelne zaplecze, dzięki czemu można było odprawiać nabożeństwa.

W 1948 pod przewodnictwem ks. Szymanowskiego bardzo liczna grupa parafian udała się koleją na pielgrzymkę na Jasną Górę. W tym czasie rosła liczba mieszkańców parafii. W 1948 wiernych było 4530Spis duchowieństwa i parafij diecezji łódzkiej 1948, Kuria Diecezjalna w Łodzi, Łódź 1948, s. 20., zaś w 1955 już 8987Spis duchowieństwa i parafij diecezji łódzkiej 1955, Kuria Biskupia w Łodzi, Łódź 1955, s. 110.. Zaludniały się wtedy osiedla TOR, poniemieckie (tzw. Berlinek) oraz dawne place Stoki (wzdłuż ul. Telefonicznej).

5 sierpnia 1964 bp Jan Kulik dokonał konsekracji dzwonów i poświęcił wolnostojącą dzwonnicę, która służyła do połowy laty dziewięćdziesiątych.

W 1966 z okazji w Millenium chrztu Polski poświęcono chrzcielnicę ozdobioną datami 966–1966.

W 1980 następcą proboszcza ks. Szymanowskiego został ks. Grzegorz Kudrzycki. Po 1989 r. podjął się on zadania rozbudowy kościoła i plebanii. Kamień węgielny pod rozbudowę został poświęcony został przez papieża Jana Pawła II 13 czerwca 1987 podczas Mszy na łódzkim lotnisku Lublinek, został wmurowany w ścianę kościoła 23 września 1988 przez biskupa Władysława Ziółka. Projekt przygotowali architekci Mirosław Rybak i Marek Grymin oraz konstruktor inż. Janusz Frey (prezbiterium, zakrystia, sale duszpasterskie). Dobudowano nowe prezbiterium, zakrystię, wieżę na której umieszczono trzy dzwony. W prezbiterium umieszczono dwa duże witraże. Obecnie świątynia ma długość 44 m (z uwzględnieniem wysuniętej do przodu wieży – 48 m) szerokość od 10 m w korpusie głównym i 21 m w nowym prezbiterium. 26 czerwca 1994 abp Władysław Ziółek poświęcił nową dzwonnicę.

W tym samym roku inicjatywą parafian odsłonięta została w kruchcie kościoła tablica upamiętniająca zmarłych księży pracujących w parafii. Po budowniczym – ks. Witoldzie Nadolskim, wymienieni są proboszczowie – ks. Roman Liszewski, ks. Antoni Szymanowski, ks. Grzegorz Kudrzycki, wikarzy – ks. Eugeniusz Przychodzeń (ur. 19 sierpnia 1909 w SzumowieSpis duchowieństwa i parafij diecezji łódzkiej 1936, Seminarium Duchowne w Łodzi, Łódź 1936, s. 33., na tablicy jako data śmierci podany jest rok 1956)Źródła podają dwie różniące się znacznie daty śmierci duchownego 1956 i 1 listopada 1967., ks. Bogusław Sygitowicz (zmarł 2 lipca 1978), ks. Zenon Witczak (zmarł 28 listopada 1982), ks. Jan Zajączkowski (zmarł 19 kwietnia 1984), ks. Henryk Woźniak (zmarł 23 czerwca 1988), ks. Adam Rasowski (zmarł 13 marca 1991) oraz ks. kanonik Adam Bąkowicz (ur. 27 sierpnia 1910 w Koźniewicach, zm. 27 lutego 1988 w Łodzi), który przez ostatnie lata życia mieszkał na terenie parafii jako rezydent-emeryt, będąc kapelanem w kaplicy przy ulicy Skalnej.

Na początku lat 90. XX wieku ks. Kudrzyckiego dotknęła choroba nowotworowa. Zmarł na plebanii 1 lutego 1995. Pochowany został na cmentarzu św. Wincentego à Paulo w Łodzi na Dołach, przy ul. Smutnej.

16 lutego 1995 nowym proboszczem został ks. Ryszard Chojecki, dotychczasowy proboszcz parafii bł. Urszuli w Łodzi.

W listopadzie 1995 parafię nawiedził obraz Matki Boskiej Watykańskiej ofiarowany przez Jana Pawła II Kościołowi łódzkiemu. Obraz ten peregrynował wówczas po wszystkich parafiach archidiecezji łódzkiej. Na Stokach i Sikawie był w Domu zakonnym Sióstr Antonianek i w kościele. Parafianie licznie wzięli udział w tych uroczystościach. Ponieważ rozmiar i masa obrazu (ok. 120 kg) były znaczne, nie zdecydowano się na jego wniesienie do kaplicy Sióstr Pasterek.

Pod kierownictwem ks. Chojeckiego w ciągu kilku następnych lat dokonano licznych prac wykończeniowych wewnątrz świątyni. W 1996 odrestaurowano obrazy: Jezusa Miłosiernego i Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, przy których wybudowano marmurowe ołtarze boczne, gdzie zainicjowano systematyczne nabożeństwa (w środy odbywa się Nowenna do Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, w piątki Koronka do Miłosierdzia Bożego).Wiosną 1997 wewnętrzne ściany kościoła zostały pomalowane. Działanie to miało na celu odświeżenie świątyni przed uroczystym świętowaniem 80. rocznicy objawień fatimskich. Dnia 13 października 1997Dokładnie w okrągłą rocznicę ostatniego objawienia Matki Boskiej w Fatimie. do parafii wprowadzono przywiezioną z Fatimy figurę Matki Boskiej. Uroczystości te były transmitowane za pośrednictwem Radia Maryja.W 1998 w starej części kościoła zainstalowano 10 witraży – sługi Bożego kardynała Stefana Wyszyńskiego, papieża Jana Pawła II, papieża Jana XXIII, św. Wojciecha, św. Stanisława Biskupa, św. Maksymiliana Marii Kolbego, ks. Jerzego Popiełuszki, św. Jadwigi Królowej, Matki Teresy z Kalkuty i św. Brata Alberta Chmielowskiego) autorstwa ks. Tadeusza Furdyny.W dalszym czasie w kościele wymieniono stare ławki i krzesła na nowe, jednolite ławki dębowe. Założono włoskie nagłośnienie bezprzewodowe. Węglowe ogrzewanie świątyni zastąpiono olejowym. Dokonano kompleksowej wymiany grzejników. Założono także instalację klimatyzacyjną. Kościół i plebanię podłączono do miejskiej kanalizacji sanitarnej. Na budynku kościoła umocowano zabezpieczenia antypiorunowe.W ramach obchodów Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 w prezbiterium, nad obrazem św. Rodziny umieszczono obraz Chrystusa Zmartwychwstałego. Ponadto zakupiono nowe, okolicznościowe ornaty.

Podczas obchodów 70-lecia parafii, 29 września 2002, konsekracji kościoła dokonał arcybiskup Władysław ZiółekCo upamiętnia tablica na zewnętrznej frontowej ścianie kościoła..