Marchia, margrabstwo (niem. Mark) – teren przygraniczny Imperium Karolińskiego, a później Świętego Cesarstwa Rzymskiego, zorganizowany jako struktura feudalno-wojskowa. Celem istnienia marchii była ochrona cesarstwa przed najazdami z zewnątrz, dlatego tworzono je na szczególnie zagrożonych odcinkach granic. Pan feudalny marchii – margrabia (markgraf) – podlegał bezpośrednio cesarzowi i miał większy zakres samodzielności niż hrabia zarządzający hrabstwem w głębi kraju.
Lista marchii Karolińskie: Marchia Bretońska (753–851) Marchia Istryjska (789–1364) Marchia Hiszpańska (795–797) Marchia Awarska (796–830) Marchia Panońska (830–950) Marchia Duńska (810–1038)
Bawarskie: Marchia Naddunajska (803–976) Marchia Karyncka (889–976) Marchia Styryjska (976–1180) Marchia Wschodnia/Austriacka (976–1156) Marchia Karnioli (1040–1364) Marchia Nordgau (806–1329)
Włoskie: Marchia Friulska (846–924) Marchia Werony (952–1167) Marchia toskańska (846–1115) Marchia Monferrato (961–1574)
Saskie: Marchia Billungów (936–983) Marchia Wschodnia/Saska (937–966) Marchia Merseburska (966–982) Marchia Życka (Zeitz) (966–982) Marchia Miśnieńska (966–1423) Marchia Łużycka (966–1367) Marchia Północna (966–1157) Marchia Brandenburska (1157–1701) Kurmarchia Stara Marchia Marchia Środkowa Marchia Wkrzańska Nowa Marchia
Inne: Marchie Walijskie (1086–1535) Marchia Morawska (1182–1918) Marchia Ankońska (1210–1798) Marchia Graniczna Poznańsko-Zachodniopruska (1922–1938)
Przypisy
Kategoria:Historia Niemiec Kategoria:Państwo Franków Kategoria:Historia państwowości Kategoria:Prawo w średniowieczu