thumb|Grób Henryka Jankowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Henryk Jankowski, ps. Kuba (ur. 11 czerwca 1922 w Warszawie, zm. 10 sierpnia 1959 tamże) – generał brygady Ludowego Wojska Polskiego.

Życiorys Syn stolarza Bolesława i Stanisławy z Sykulskich (zm. 1923). W 1939 ukończył 3-letnią Techniczną Szkołę Rysunków w Warszawie. W czasie okupacji pracował jako stolarz w Warszawie i działał w lewicowym ruchu oporu. Był uczestnikiem wielu akcji politycznych, propagandowych i bojowych przeprowadzanych przez lewicowe młodzieżowe grupy bojowe na terenie Warszawy. Od czerwca 1943 walczył w szeregach Gwardii Ludowej. W sierpniu 1943 wstąpił do oddziału partyzanckiego GL Stanisława Gacia „Kuby” działającego w rejonie Sochaczewa i Łowicza, a od stycznia 1944 dowodził specjalną grupą bojową Dowództwa Głównego Armii Ludowej w oddziale „Korala” w Warszawie. Przyjął wówczas pseudonim „Kuba”. W czerwcu 1944 wstąpił do PPR oraz ukończył Szkołę Podoficerską AL w Warszawie. W powstaniu warszawskim dowodził plutonem, a następnie kompanią ochrony sztabu warszawskiego Okręgu Armii Ludowej na Woli i Starówce, później na Żoliborzu. Był lekko ranny w prawą nogę. Po upadku powstania przedostał się wraz z grupą żołnierzy AL i członkiem kierownictwa PPR Zenonem Kliszko na Pragę, gdzie wstąpił w szeregi 1 Armii Wojska Polskiego w stopniu sierżanta. Rozkazem Naczelnego Dowódcy WP z 24 grudnia 1944 mianowany podporucznikiem w korpusie oficerów polityczno-wychowawczych. Był zastępcą dowódcy kompanii do spraw polityczno-wychowawczych i oficerem sekcji polityczno-wychowawczej - instruktorem propagandy 6 Pułku Piechoty, potem oficerem w wydziale polityczno-wychowawczym 2 Dywizji Piechoty im. J.H. Dąbrowskiego. Uczestniczył w walkach o Warszawę w styczniu 1945 i dalszych działaniach wojennych na Wale Pomorskim i Wybrzeżu. W kwietniu 1945 został szefem oddziału personalnego Wydziału Polityczno-Wychowawczego 2 Dywizji Piechoty im. J.H. Dąbrowskiego. Brał udział w forsowaniu Odry oraz w walkach w rejonie Oranienburga i nad Łabą.

Po wojnie w stopniu kapitana WP został szefem wydziału personalnego w Zarządzie Polityczno-Wychowawczym Warszawskiego Okręgu Wojskowego. 14 grudnia 1947 ukończył z oceną bardzo dobrą Wyższą Szkołę Polityczno-Wychowawczą WP w Rembertowie. W grudniu 1947 został inspektorem Oddziału III Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego WP, a we wrześniu 1948 został przeniesiony do Dowództwa Marynarki Wojennej w Gdyni na stanowisko szefa wydziału pracy z oficerami Zarządu Polityczno-Wychowawczego Marynarki Wojennej. Od 1 stycznia 1949 do 1 lipca 1950 był zastępcą dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy. Z tego stanowiska został zdjęty w związku z usunięciem z wojska gen. Mariana Spychalskiego, z którym Jankowski był powiązany jeszcze z czasów okupacji. Od 3 grudnia 1951 szef Oddziału V Głównego Zarządu Politycznego WP, następnie od 7 listopada 1952 szef Zarządu I Organizacyjnego w tym Zarządzie. Od listopada 1956 był zastępcą dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego do spraw politycznych. 3 lipca 1958 uchwałą Rady Państwa PRL mianowany do stopnia generała brygady. Nominację wręczył mu 22 lipca 1958 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Aleksander Zawadzki. W lipcu 1958 ukończył eksternistycznie studia w Wojskowej Akademii Politycznej w Warszawie. Należał kolejno do PPR i PZPR.

Mieszkał w Rembertowie. Był żonaty z Marią Jankowską z domu Mordaka (1924–2017). Małżeństwo miało córkęJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II: I–M, Toruń 2010, s. 62..

Zmarł w 2. Centralnym Szpitalu Klinicznym WAM na ostrą białaczkę szpikową. Został pochowany na w Alei Zasłużonych na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A26-tuje-17).

Awanse Podczas służby wojskowej otrzymał następujące awanse na wyższe stopnieJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II:I–M, Toruń 2010, s. 60–62.: sierżant Armii Ludowej – czerwiec 1944 podporucznik – 24 grudnia 1944 porucznik – 18 kwietnia 1945 kapitan – 2 listopada 1945 major – 7 maja 1946 podpułkownik – 17 grudnia 1948 pułkownik – 17 kwietnia 1953 generał brygady – 3 lipca 1958

Ordery i odznaczenia

Order Krzyża Grunwaldu III klasy (15 lipca 1945) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1954) Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (1945) Krzyż Walecznych (1945) Krzyż Partyzancki (1946) Medal za Warszawę 1939–1945 (17 stycznia 1946) „w pierwszą rocznicę wyzwolenia Warszawy zasłużonym w walce o wyzwolenie i odbudowę Stolicy (...)”. Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1953) Medal „Za zdobycie Berlina” (ZSRR)

Upamiętnienie Jego imię do 2020 roku nosiło XXVI Liceum Ogólnokształcące w Warszawie.

Przypisy

Bibliografia Jan Zamojski, Henryk Jankowski, [w:] Polski Słownik Biograficzny, tom X, 1962–1964. Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II:I–M, Toruń 2010, s. 60–62.

Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Partyzanckim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem za Odrę, Nysę, Bałtyk Kategoria:Odznaczeni Medalem za Warszawę 1939–1945 Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Oficerowie 6 Pułku Piechoty (LWP) Kategoria:Oficerowie Armii Ludowej Kategoria:Oficerowie polityczni ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Szefowie Oddziałów Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 1959 Kategoria:Żołnierze Gwardii Ludowej