Eifel (ang. Eifelian)
w sensie geochronologicznym – starszy wiek epoki dewonu środkowego, trwający około 6 milionów lat (od 397,5 ± 2,7 do 391,8 ± 2,7 mln lat temu). Eifel jest młodszy od emsu a starszy od żywetu.
w sensie chronostratygraficznym – niższe piętro dewonu środkowego, leżące powyżej emsu, a poniżej żywetu. Nazwa pochodzi od gór Eifel (zachodnie Niemcy). Stratotyp dolnej granicy eiflu znajduje się w kamieniołomie na południe od Schönecken-Wetteldorf koło Prüm (Eifel, Niemcy). Granica oparta jest na pierwszym pojawieniu się konodonta Polygnathus costatus partitus Klapper, Ziegler et Mashkova, 1978.
Zobacz też tabela stratygraficzna
Bibliografia International Commission on Stratigraphy
Kategoria:Dewon