Cardiff City Association Football Club (wal. Clwb pêl-droed Dinas Caerdydd) – walijski klub piłkarski z Cardiff. W sezonie 2012/2013 Cardiff City uzyskał awans do najwyższej klasy rozgrywkowej w Anglii po 51 latach gry w niższych ligach, ale w następnym sezonie spadł z ligi.

Klub został założony w 1899 roku jako Riverside AFC, jednakże zmienił nazwę na Cardiff City w 1908 roku i dołączył do ligi angielskiej w 1910 roku. Są jedynym klubem spoza Anglii, który zdobył Puchar Anglii w 1927 roku. Oprócz tego sukcesu, trzykrotnie mierzyli swoje siły w finałowych starciach, m.in.: w Pucharze Anglii z 1925 roku przeciwko Sheffield United, finale Pucharu Anglii z Portsmouth i grali także w finale Pucharu Ligi Angielskiej w 2012 roku przeciwko Liverpoolowi, gdzie przegrali po serii rzutów karnych. Najdłuższy okres zespołu w najwyższej klasie rozgrywkowej nastąpił w latach 1921–1929, gdzie spędzili w niej siedem sezonów. Od 1908 roku barwy klubu są niebieskie i białe, a potoczny przydomek to The Bluebirds, z wyjątkiem okresu między 2012 a 2015 rokiem, kiedy właściciel klubu, Vincent Tan, zmienił nazwę klubową, a także kolor domowy na czerwony. W styczniu 2015 roku ponownie wrócono do tradycyjnego błękitnego koloru. Cardiff mecze domowe rozgrywa na Cardiff City Stadium, po przeprowadzce z Ninian Park w 2009 roku i toczy długą rywalizację z pobliskimi klubami Swansea City, oraz Bristol City.

Historia Początki (1899-1920) Klub został założony w 1899 roku, pod nazwą Riverside AFC, po spotkaniu w domu Bartleya Wilsona w miejscowości Cardiff. W roku 1905 Cardiff otrzymał status miasta od króla Edwarda VII, w wyniku czego klub zwrócił się do Południowej Walii i Monmouthshire Football Association o zmianę nazwy na Cardiff City, ale prośba ta została odrzucona. Dopiero w 1908 roku drużyna dostała pozwolenie na zmianę tej nazwy. Przez następne dwa lata, Cardiff rozgrywał mecze towarzyskie z najlepszymi brytyjskimi drużynami, w tym z Middlesbrough F.C., Bristol City i Crystal Palace, a mecze rozgrywane były na różnych boiskach w miejscowości Cardiff i pobliskich miastach. Ostatecznie klub zabezpieczył grunt pod budowę własnego stadionu, przeniósł się na Ninian Park w 1910 roku.

Cardiff dołączył do Southern Football League, a pierwszym trenerem został Davy McDougall. Ukończyli sezon na czwartym miejscu w pierwszym roku w lidze, ale zarząd postanowił zwolnić McDougalla, i zastąpił go Fredem Stewartem, który wcześniej miał doświadczenie menedżerskie w Stockport County. Stewart zdecydował się na bardziej profesjonalne podejście, podpisując kilku graczy z doświadczeniem piłkarskim, i poprowadził drużynę do awansu w swoim drugim sezonie, zdobywając tytuł drugiej ligi. Pozostali w pierwszej lidze przez następną dekadę, dwukrotnie kończąc w pierwszej czwórce, chociaż liga została zawieszona z powodu wybuchu I wojny światowej w latach 1915–1919.

Okres międzywojenny i II wojna światowa W 1920 roku klub złożył pozytywną aplikację, aby dołączyć do Football League i został umieszczony w drugiej lidze na sezon 1920-21. Stewart sprowadził kilku zawodników, dwukrotnie bijąc rekord transferowy klubu. Był to Jimmy Gill, oraz Jimmy Blair. Pierwszy mecz rozegrali 28 sierpnia 1920 roku, pokonując Stockport County 5:2, a sezon zakończyli na drugim miejscu, co skutkowało awansem. W 1925 roku Cardiff City po raz pierwszy zagrał na stadionie Wembley, rozgrywając finał Pucharu Anglii, przegrywając 0:1 z Sheffield United. W dzień Świętego Jerzego, 23 kwietnia 1927 roku, Cardiff stał się pierwszym klubem spoza Anglii, który wygrał Puchar Anglii pokonując Arsenal 1:0 w finale. Klub wygrał także Puchar Walii w 1927 roku pokonując Rhyl 2:0 i zdobył FA Charity Shield po pokonaniu amatorskiej drużyny The Corinthians 2:1 na Stamford Bridge. Jednak coraz większy kryzys, sprawił, że po zwycięstwie w Pucharze Anglii, drużyna spadła w sezonie 1928-29, mimo że stracił najmniejszą liczbę bramek w całej lidze, i dwa lata później doznał kolejnego spadku, po raz pierwszy od czasu wstąpienia do Football League. Po zakończeniu sezonu 1932-33 na 19. miejscu w ligowej tabeli, menedżer Fred Stewart złożył rezygnację ze stanowiska po 22 latach. Cardiff pozostał w trzeciej lidze Południowej do czasu zawieszenia Football League w związku z wybuchem II wojny światowej.

Po II wojnie światowej (lata 1945–2000) W swoim pierwszym sezonie od powrotu do Football League, Cardiff ukończył sezon 1946/47, jako mistrz trzeciej ligi Południowej pod kierownictwem nowego menedżera Billy’ego McCandlessa i wrócił do drugiej ligi. McCandless wkrótce opuścił klub i został zastąpiony przez Cyryla Spiersa, który doprowadził drużynę do awansu w sezonie 1951-52, a także po raz pierwszy od 23 lat przywrócił klub na najwyższy poziom rozgrywkowy w Anglii. Jednak pomimo spędzenia pięciu sezonów w pierwszej lidze, zespół nieustannie walczył o utrzymanie i ostatecznie spadł w 1957 roku. Uzyskali kolejny awans dwukrotnie w latach 1960–1966, w międzyczasie grając na zapleczu pierwszej ligi. W latach XX wieku, Cardiff po raz pierwszy zakwalifikował się do europejskich rozgrywek dzięki triumfie w Pucharze Walii. Pierwszy mecz na arenie międzynarodowej odbył się w rozgrywkach Pucharu Zdobywców Pucharów w sezonie 1964-65 przeciwko duńskiej drużynie Esbjerg fB. Walijczycy awansowali do ćwierćfinałów, zanim zostali wyeliminowani przez Real Saragossa. Pomimo dobrych wyników w Europie, zespół wciąż walczył w rozgrywkach ligowych pod wodzą Jimmy’ego Scoulara, zajmując 20 pozycję w drugiej lidze. Dwa lata później drużyna dotarła do półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów, po zwycięstwach nad Shamrock Rovers, NAC Breda i Torpedo Moskwa. W sezonie 1970/71 Cardiff dotarł do ćwierćfinału tych rozgrywek, gdzie zmierzył się z hiszpańską drużyną – Realem Madryt. Pierwsze starcie miało miejsce na stadionie Ninian Park, gdzie 47 tysięcy kibiców oglądało jedno z najsłynniejszych zwycięstw w historii Cardiff, jednak zostali wyeliminowani, przegrywając w rewanżu 0:2. Klub grał w drugiej lidze przez 19 z 20 sezonów w latach 1962–1982, ale w sezonie 1975/76 nie udało się uniknąć spadku do trzeciej ligi na jeden sezon. Zostali zdegradowani do czwartej ligi w sezonie 1985-86, i pomimo dwukrotnego powrotu na wyższy poziom rozgrywek w 1996 roku, sezon ukończyli na 22. miejscu w tabeli. W 1995 roku, Cardiff i inne walijskie kluby rywalizujące w ligach angielskich otrzymały zakaz udziału w Pucharze Walii przez Football Association of Wales.

Od 2000 roku W sierpniu 2000 roku, Libański biznesmen Sam Hammam przejął kontrolę nad klubem. Wkrótce Hammam kontrowersyjnie zobowiązał się, że wszyscy kibice klubu poprą jego pomysł, zmieniając nazwę klubu na „The Cardiff Celts”, a także inne barwy klubowe, jakimi miały być kolory: zielony, czerwony i biały. Jednak po długich rozmowach z seniorami i fanami zdecydował, że najlepszym wyjściem jest zmiana herbu, a nie nazwy klubu. Nowy projekt herbu zawierał bluebird z Cardiff City przed flagą Świętego Dawida, a na górze widniał przydomek drużyny. Hammam zainwestował bardzo dużo pieniędzy w zespół, finansując transfery kilku nowych graczy, a w 2003 roku udało się wywalczyć awans do Division One po 18 latach nieobecności. W dniu 9 marca 2008 roku klub po 81 latach awansował do półfinału Pucharu Anglii, pokonując Middlesbrough 2:0. W finale ulegli Portsmouth 0:1.

W maju 2010 roku. Maleian Datuk Chan Tien Ghee objął funkcję prezesa klubu, a Vincent Tan również dołączył do zarządu. W następnym roku klub mianował Malky’ego Mackaya na stanowisko trenera, który po raz pierwszy w historii klubu awansował do finału Pucharu Ligi Angielskiej. W następnym sezonie Cardiff zdobył tytuł mistrzowski Championship, a po raz pierwszy uzyskał awans do Premier League, wracając na szczyt po 52 latach. W dniu 18 sierpnia 2013 roku, klub rozegrał pierwszy mecz w Premier League z West Hamem, przegrywając 0:2. 27 grudnia 2013 roku, Mackay został zwolniony przez Vincenta Tana i zastąpiony przez Ole Gunnara Solskjæra. Pomimo zmiany menedżera, drużyna została zdegradowana do Championship po zaledwie jednym sezonie. Sam Solskjær został zwolniony w dniu 18 września 2014 roku, a zastąpił go menedżer Leyton Orient, Russell Slade.

W październiku 2016 roku Neil Warnock został mianowany na trenera. W sezonie 2017/18 przywrócił drużynę do Premier League po czterech latach przerwy.

Sukcesy Puchar Anglii: 1927 Tarcza Wspólnoty: 1927 Puchar Walii: 1912, 1920, 1922, 1923, 1927, 1928, 1930, 1956, 1959, 1964, 1965, 1967, 1968, 1969, 1970, 1971, 1973, 1974, 1976, 1988, 1992, 1993

Zawodnicy Pierwszy zespół stan na 5 lutego 2019

Piłkarze na wypożyczeniu

Sztab szkoleniowy Aktualne na dzień 23 kwietnia 2019. Funkcja Imię i Nazwisko menadżerNeil Warnock asystent menadżera Kevin Blackwell trener pierwszego zespołu Ronnie Jepson trener bramkarzy Andy Dibble asystent trenera pierwszego zespołu James Rowberry instruktor fitness Carl Serrant, Lee Southernwood fizjoterapeuta Matthew May lekarz klubowy Prof. Len Nokes szef skautów Glyn Chamberlain analityk piłkarski Jack Radusin trener akademii Glyn Chamberlain

Trenerzy NarodowośćNazwiskoOdDoRazem gier Wygrane Przegrane RemisyDavy McDougall01-08-191001-05-191112426Fred Stewart01-05-191101-05-1933605244225136Bartley Wilson01-05-193301-02-1934288164Ben Watts-Jones01-02-193401-04-1937141417129Bill Jennings01-04-193701-04-193992353423Cyril Spiers01-04-193901-04-194610343Billy McCandless01-06-194601-11-1948100532621Cyril Spiers01-04-194801-04-19542651078573Trevor Morris01-04-195431-08-1958186598740Bill Jones01-09-195830-09-1962190736849George Swindin01-10-196201-04-196471253016Jimmy Scoular01-06-196407-11-1973427143167117Frank O’Farrell13-11-197330-04-1974278109Jimmy Andrews01-05-197406-11-1978190637651Richie Morgan01-11-197803-03-1981105384324Graham Williams01-11-198128-02-198215492Len Ashurst03-03-198201-03-198490413217Jimmy Goodfellow01-03-198427-09-1984236134Alan Durban23-09-198421-05-198687224817Frank Burrows21-05-198631-08-1989166645448Len Ashurst31-08-198901-05-199198303632Eddie May01-07-199128-11-1994170665846Terry Yorath01-08-199430-03-1995418249Eddie May31-03-199522-05-19958242Kenny Hibbitt01-08-199611-11-199619964Phil Neal30-07-199631-07-19960000Russell Osman11-11-199623-01-199867222421Kenny Hibbitt23-01-199816-02-19986015Frank Burrows16-02-199801-02-2000107363734Billy Ayre02-02-200014-08-200019577Bobby Gould14-08-200003-07-200152241315Alan Cork03-07-200117-02-200240171211Lennie Lawrence18-02-200225-05-2005194727250Dave Jones25-05-200530-05-20113151328499Malky Mackay17-06-201127-12-2013125573437Ole Gunnar Solskjær02-01-201418-09-2014309516Russell Slade06-10-201407-05-201615735Paul Trollope18-05-201604-10-201612228Neil Warnock5-10-201611-11-2019124532348

Europejskie puchary

Sezon Rozgrywki Runda Klub Dom Wyjazd Ogólnie 1964/65 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Esbjerg fB 1–0 0–0 1–0 2R Sporting CP 0–0 2–1 2–1 1/4 Real Saragossa 0–1 2–2 2–3 1965/66 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Standard Liège 0–1 1–2 1–3 1967/68 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Shamrock Rovers 2–0 1–1 3–1 2R NAC Breda 4–1 1–1 5–2 1/4 Torpedo Moskwa 1–1 0–1 1–1, 1–0 (N) 1/2 Hamburger SV 2–3 1–1 3–4 1968/69 Puchar Zdobywców Pucharów 1R FC Porto 2–2 1–2 3–4 1969/70 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Mjøndalen IF 5–1 7–1 12–2 2R Göztepe 1–0 0–3 1–3 1970/71 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Pezoporikos Larnaka 8–0 0–0 8–0 2R FC Nantes 5–1 2–1 7–2 1/4 Real Madryt 1–0 0–2 1–2 1971/72 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Dynamo Berlin 1–1 1–1 2–2, k: 4–5 1973/74 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Sporting CP 0–0 1–2 1–2 1974/75 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Ferencvárosi TC 1–4 0–2 1–6 1976/77 Puchar Zdobywców Pucharów Q Servette FC 1–0 1–2 2–2, w. 1R Dinamo Tbilisi 1–0 0–3 1–3 1977/78 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Austria Wiedeń 0–0 0–1 0–1 1988/89 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Derry City 4–0 0–0 4–0 2R Aarhus GF 0–4 1–2 1–6 1992/93 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Admira Wacker Mödling 1–1 0–2 1–3 1993/94 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Standard Liège 1–3 2–5 3–8

Rekordy klubowe