Isolde Kostner (ur. 20 marca 1975 w Bolzano) – włoska narciarka alpejska, trzykrotna medalistka igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata oraz dwukrotna zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli w klasyfikacji Pucharu Świata w zjeździe.
Kariera Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Isolde Kostner pojawiła się w 1992 roku, kiedy wystartowała na mistrzostwach świata juniorów w Mariborze. Zajęła tam trzynaste miejsce w zjeździe, siódme w supergigancie oraz dziewiąte w slalomie gigancie. Podczas rozgrywanych rok później mistrzostw świata juniorów w Montecampione zwyciężyła w supergigancie, wyprzedzając Madlen Summermatter ze Szwajcarii oraz swą rodaczkę, Alessandrę Merlin. W międzyczasie zadebiutowała w zawodach Pucharu Świata, 28 lutego 1993 roku w Veysonnaz zajmując 43. miejsce w supergigancie.
Pierwsze pucharowe punkty wywalczyła 4 grudnia 1993 roku w Tignes, zajmując jedenaste miejsce w zjeździe. W sezonie 1993/1994 punktowała jeszcze wielokrotnie, w tym 29 stycznia 1994 roku w Garmisch-Partenkirchen po raz pierwszy stanęła na podium zawodów tego cyklu, zwyciężając w biegu zjazdowym. Następnie na podium stanęła także 2 i 6 lutego 1994 roku w Sierra Nevada, gdzie była kolejno trzecia w zjeździe i druga w supergigancie. W klasyfikacji generalnej zajęła dziewiętnaste miejsce, a w klasyfikacji zjazdu była czwarta. W lutym 1994 roku brała udział w igrzyskach olimpijskich w Lillehammer, zdobywając dwa medale. Najpierw zajęła trzecie miejsce w supergigancie, ulegając tylko Diann Roffe z USA oraz Rosjance Swietłanie Gładyszewej. Cztery dni później brązowy medal zdobyła także w zjeździe, przegrywając o 0,92 sekundy z Niemką Katją Seizinger i o 0,26 sekundy z Picabo Street z USA. Na tych samych igrzyskach startowała także w kombinacji, w której po zjeździe zajmowała trzecie miejsce, tracąc do prowadzącej Seizinger 1,24 sekundy. Slalomu jednak nie ukończyła i ostatecznie nie była klasyfikowana. W sezonie 1994/1995 trzy razy stawała na podium zjazdu: 2 grudnia w Vail była druga, 17 lutego w Åre była trzecia, a 5 marca 1995 roku w Saalbach-Hinterglemm ponownie zajęła drugie miejsce. Sezon ukończyła na dwudziestym miejscu w klasyfikacji generalnej i piątym w zjeździe.
Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 1995/1996, zdobywając 905 punktów i zajmując czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej. Na podium stawała ośmiokrotnie, jednak odniosła przy tym tylko jedno zwycięstwo, wygrywając bieg zjazdowy 20 stycznia 1996 roku w Cortinie d’Ampezzo. Była też czwarta w klasyfikacji supergiganta i trzecia w klasyfikacji zjazdu, plasując się za Street i Seizinger. W lutym 1996 roku wystąpiła na mistrzostwach świata w Sierra Nevada, gdzie zwyciężyła w supergigancie. W zawodach tych wyprzedziła Heidi Zurbriggen ze Szwajcarii i Picabo Street, zostając tym samym pierwszą Włoszką, która zdobyła tytuł mistrzyni świata w tej konkurencji. Tytuł ten obroniła podczas rozgrywanych rok później mistrzostw świata w Sestriere, tym razem wyprzedzając Katję Seizinger i jej rodaczkę, Hilde Gerg. Na tych samych mistrzostwach była też między innymi czwarta w zjeździe, przegrywając walkę o podium ze Szwedką Pernillą Wiberg o 0,15 sekundy. W zawodach pucharowych na podium znalazła się pięć razy, odnosząc dwa zwycięstwa: 23 i 25 stycznia 1997 roku w Cortinie d’Ampezzo wygrywając kolejno zjazd i supergiganta. Sezon 1996/1997 zakończyła na piątej pozycji, zajmując także czwarte miejsce w supergigancie i szóste w zjeździe.
Najważniejszym punktem sezonu 1997/1998 były igrzyska olimpijskie w Nagano. Włoszka zajęła tam jedenaste miejsce w supergigancie, a rywalizacji w zjeździe nie ukończyła. W Pucharze Świata pięciokrotnie stawała na podium, w tym 22 stycznia 1998 roku po raz kolejny wygrała zjazd w Cortinie d’Ampezzo. W klasyfikacji generalnej tym razem była ósma, a w klasyfikacjach zjazdu i supergiganta plasowała się na trzeciej pozycji. Sezon 1998/1999 zaczęła od zajęcia dwukrotnie drugiego miejsca w zjeździe w dniach 27-28 listopada w Lake Louise. W drugiej części sezonu na podium stanęła jeszcze 21 stycznia w Cortinie d’Ampezzo, gdzie ponownie była druga oraz 5 marca 1999 roku w Sankt Moritz, gdzie zajęła trzecie miejsce w zjeździe. Wyniki ten dały jej jednak czternaste miejsce w klasyfikacji generalnej. Bez medalu wróciła także z mistrzostw świata w Vail, gdzie jej najlepszym wynikiem było szóste miejsce w supergigancie.
Przez trzy kolejne sezony plasowała się w czołowej szóstce klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. W tym czasie osiemnaście razy stawała na podium, z czego dziewięć razy zwyciężała: 27 listopada 1999 roku w Lake Louise, 17 grudnia 1999 roku w Sankt Moritz, 10 lutego w Santa Caterina, 1 grudnia 2000 roku w Lake Louise, 19 stycznia 2001 roku w Cortinie d’Ampezzo oraz 29 i 30 30 listopada 2001 roku w Lake Louise była najlepsza w zjeździe, a 8 grudnia 1999 roku w Val d’Isère i 25 lutego 2001 roku w Lenzerheide zwyciężała w supergigantach. W sezonie 1999/2000 była czwarta w klasyfikacji generalnej, a w sezonach 2000/2001 i 2001/2002 była szósta. Równocześnie zajęła trzecie miejsce w klasyfikacji zjazdu w sezonie 1999/2000, a w dwóch kolejnych latach zdobywała w tej klasyfikacji Małą Kryształową Kulę. Na początku 2001 roku startowała na mistrzostwach świata w St. Anton, zdobywając srebrny medal w supergigancie. Rozdzieliła tam na podium Francuzkę Régine Cavagnoud oraz Niemkę Hilde Gerg. Swój ostatni medal zdobyła podczas rozgrywanych rok później igrzysk olimpijskich w Salt Lake City, gdzie była druga w zjeździe. W zawodach tych straciła 0,45 sekundy do Francuzki Carole Montillet, a o 0,38 sekundy wyprzedziła Austriaczkę Renate Götschl.
Startowała do połowy sezonu 2005/2006, swoje ostatnie zwycięstwo odnosząc 31 stycznia 2004 roku w Haus, gdzie była najlepsza w zjeździe. Ostatnie podium w zawodach pucharowych wywalczyła 25 lutego 2005 roku w San Sicario, zajmując drugie miejsce w supergigancie. W klasyfikacji generalnej plasowała się jednak poza czołową dziesiątką. W 2003 roku wystąpiła na mistrzostwach świata w Sankt Moritz, zajmując dziewiąte miejsce w zjeździe i osiemnaste w supergigancie. Brała także udział w rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Bormio, gdzie jej najlepszym wynikiem było piąte miejsce w supergigancie. Na miesiąc przed rozpoczęciem igrzysk olimpijskich w Turynie Włoszka ogłosiła zakończenie kariery.
Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw Włoch, w tym dwanaście złotych: w gigancie w 1996 roku, w zjeździe w latach 1995, 1996, 1998 i 1999 oraz supergigancie w latach 1992, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999 i 2000. Podczas ceremonii otwarcia igrzysk w 2002 roku była chorążym reprezentacji Włoch. W 2002 roku została odznaczona Orderem Zasługi Republiki Włoskiej.
Jest kuzynką łyżwiarki figurowej Caroliny Kostner oraz żoną włoskiego alpejczyka Wernera Perathonera.
Osiągnięcia Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 3.15px 15 lutego 1994 Lillehammer Supergigant 1:22,15 +0,30 Diann Roffe 3.15px 19 lutego 1994 Lillehammer Zjazd 1:35,93 +0,92 Katja Seizinger DNF 21 lutego 1994 Lillehammer Kombinacja 3:05,16 - Pernilla Wiberg 11. 11 lutego 1998 Nagano Supergigant 1:18,02 +0,60 Picabo Street DNF 16 lutego 1998 Nagano Zjazd 1:29,89 - Katja Seizinger 13. 17 lutego 2002 Salt Lake City Supergigant 1:13,59 +1,40 Daniela Ceccarelli 2.15px 12 lutego 2002 Salt Lake City Zjazd 1:39,56 +0,45 Carole Montillet
Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 1.15px 12 lutego 1996 Sierra Nevada Supergigant 1:21,00 - - 6. 18 lutego 1996 Sierra Nevada Zjazd 1:54,06 +0,98 Picabo Street 6. 22 lutego 1996 Sierra Nevada Gigant 2:10,74 +1,43 Deborah Compagnoni DNF 19 lutego 1996 Sierra Nevada Kombinacja 3:19,68 - Pernilla Wiberg 7. 9 lutego 1997 Sestriere Gigant 2:39,19 +2,42 Hilary Lindh 1.15px 11 lutego 1997 Sestriere Supergigant 1:23,50 - - 4. 15 lutego 1997 Sestriere Zjazd 1:41,18 +0,41 Hilary Lindh 6. 3 lutego 1999 Vail Supergigant 1:20,53 +0,68 Alexandra Meissnitzer DNF 5 lutego 1999 Vail Kombinacja 3:08,52 - Pernilla Wiberg 9. 7 lutego 1999 Vail Zjazd 1:48,20 +1,29 Renate Götschl 2.15px 29 stycznia 2001 St. Anton Supergigant 1:23,44 +0,05 Régine Cavagnoud 5. 6 lutego 2001 St. Anton Zjazd 1:36,20 +0,80 Michaela Dorfmeister 18. 3 lutego 2003 Sankt Moritz Supergigant 1:27,48 +1,75 Michaela Dorfmeister 9. 9 lutego 2003 Sankt Moritz Zjazd 1:34,30 +0,68 Mélanie Turgeon 5. 30 stycznia 2005 Bormio Supergigant 1:17,64 +0,90 Anja Pärson DNS 4 lutego 2005 Bormio Kombinacja 2:53,70 - Janica Kostelić 10. 6 lutego 2005 Bormio Zjazd 1:39,90 +1,68 Janica Kostelić
Mistrzostwa świata juniorów Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 13. 25 lutego 1992 Maribor Zjazd 1:21,68 +1,29 Céline Dätwyler 7. 26 lutego 1992 Maribor Supergigant 1:20,66 +1,33 Regina Häusl 9. 27 lutego 1992 Maribor Gigant 1:56,37 +1,49 Regina Häusl 25. 4 marca 1993 Montecampione Slalom 1:16,22 +6,56 Morena Gallizio 1.15px 5 marca 1993 Montecampione Supergigant 1:39,23 - - 8. 7 marca 1993 Montecampione Gigant 2:06,03 +2,42 Karin Roten 6. 7 marca 1993 Montecampione Kombinacja ? ? Morena Gallizio
Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej sezon 1993/1994: 19. sezon 1994/1995: 20. sezon 1995/1996: 4. sezon 1996/1997: 5. sezon 1997/1998: 8. sezon 1998/1999: 14. sezon 1999/2000: 4. sezon 2000/2001: 6. sezon 2001/2002: 6. sezon 2002/2003: 35. sezon 2003/2004: 15. sezon 2004/2005: 21. sezon 2005/2006: 83.
Zwycięstwa w zawodach Garmisch-Partenkirchen – 29 stycznia 1994 (zjazd) Cortina d’Ampezzo – 20 stycznia 1996 (zjazd) Cortina d’Ampezzo – 23 stycznia 1997 (zjazd) Cortina d’Ampezzo – 25 stycznia 1997 (supergigant) Cortina d’Ampezzo – 22 stycznia 1998 (zjazd) Lake Louise – 27 listopada 1999 (zjazd) Val d’Isère – 8 grudnia 1999 (supergigant) Sankt Moritz – 17 grudnia 1999 (zjazd) Santa Caterina – 10 lutego 2000 (zjazd) Lake Louise – 1 grudnia 2000 (zjazd) Cortina d’Ampezzo – 19 stycznia 2001 (zjazd) Lenzerheide – 25 lutego 2001 (supergigant) Lake Louise – 29 listopada 2001 (zjazd) Lake Louise – 30 listopada 2001 (zjazd) Haus – 31 stycznia 2004 (zjazd)
15 zwycięstw (12 zjazdów i 3 supergiganty)
Pozostałe miejsca na podium Sierra Nevada – 3 lutego 1994 (zjazd) – 3. miejsce Sierra Nevada – 6 lutego 1994 (supergigant) – 2. miejsce Vail – 2 grudnia 1994 (zjazd) – 2. miejsce Åre – 17 lutego 1995 (zjazd) – 3. miejsce Saalbach-Hinterglemm – 5 marca 1995 (zjazd) – 2. miejsce Vail – 16 listopada 1995 (supergigant) – 3. miejsce Cortina d’Ampezzo – 19 stycznia 1996 (zjazd) – 3. miejsce Val d’Isère – 3 lutego 1996 (zjazd) – 3. miejsce Val d’Isère – 4 lutego 1996 (supergigant) – 2. miejsce Narwik – 2 marca 1996 (gigant) – 3. miejsce Kvitfjell – 6 marca 1996 (zjazd) – 2. miejsce Kvitfjell – 7 marca 1996 (supergigant) – 3. miejsce Vail – 7 grudnia 1996 (zjazd) – 3. miejsce Val d’Isère – 12 grudnia 1996 (supergigant) – 3. miejsce Bad Kleinkirchheim – 12 stycznia 1997 (supergigant) – 2. miejsce Mammoth Mountain – 29 listopada 1997 (supergigant) – 2. miejsce Lake Louise – 5 grudnia 1997 (zjazd) – 3. miejsce Lake Louise – 6 grudnia 1997 (supergigant) – 3. miejsce Cortina d’Ampezzo – 24 stycznia 1998 (supergigant) – 3. miejsce Lake Louise – 27 listopada 1998 (zjazd) – 2. miejsce Lake Louise – 28 listopada 1998 (zjazd) – 2. miejsce Cortina d’Ampezzo – 21 stycznia 1999 (zjazd) – 2. miejsce Sankt Moritz – 5 marca 1999 (zjazd) – 3. miejsce Lake Louise – 28 listopada 1999 (supergigant) – 3. miejsce Lake Louise – 30 listopada 2000 (zjazd) – 2. miejsce Sankt Moritz – 17 grudnia 2000 (zjazd) – 2. miejsce Haus – 13 stycznia 2001 (zjazd) – 2. miejsce Åre – 8 marca 2001 (zjazd) – 2. miejsce Sankt Moritz – 21 grudnia 2001 (zjazd) – 2. miejsce Saalbach-Hinterglemm – 11 stycznia 2002 (zjazd) – 3. miejsce Cortina d’Ampezzo – 26 stycznia 2002 (zjazd) – 2. miejsce Åre – 2 lutego 2002 (zjazd) – 3. miejsce Aspen – 29 listopada 2002 (supergigant) – 3. miejsce