Bitwa pod Stellau – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 1201 w trakcie walk niemiecko-duńskich o Szlezwik. Bitwa zakończyła się zwycięstwem wojsk duńskich Waldemara II i jego brata – króla Kanuta VI nad siłami niemieckimi Adolfa III, hrabiego Holsztyna.
W trakcie rządów królewskich Kanuta VI (1170–1202) dochodziło kilkakrotnie do sporów pomiędzy władcami duńskimi a . W latach 1197–1198 po powrocie hrabiego Adolfa III z trzeciej krucjaty doszło do zatargu o Rugię, a dwa lata później (1200) powodem sporu stały się Reinoldsburg i Dithmarschen. W roku 1201 pod Stellauwe współczesnej gminie Wrist doszło do decydującej bitwy pomiędzy zwaśnionymi władcami, zakończonej zwycięstwem Duńczyków.
Po bitwie Adolf III powrócił do Hamburga. Tam został jednak oblężony przez wojska Waldemara II i pojmany. W 1203 w zamian za swoje uwolnienie zrzekł się hrabstwa Holsztynu, po czym powrócił do swojego rodzinnego hrabstwa Schauenburg.
Zwycięski Waldemar II uzyskał po bitwie przydomek zwycięski, a po śmierci swojego brata Knuta objął tron duński (1202–1227).
W następnych latach dopiero hrabia Adolf IV von Schauenburg-Holstein w wyniku bitwy pod Bornhöved (1227), zdołał złamać duńską politykę ekspansji i odbić utracone tereny.
Uwagi
Bibliografia Detlev von Liliencron, Die Schlacht bei Stellau 1201.
Kategoria:Średniowieczne bitwy w historii Danii Kategoria:Średniowieczne bitwy w historii Niemiec Bitwa pod Stellau Kategoria:Bitwy w XIII wieku