mały|płk Bronisław Sikorski „Cietrzew” w gronie oficerów grupy południowej (1921) Bronisław Sikorski ps. „Cietrzew” (ur. 28 czerwca 1885 w Koźminie, zm. 27 lutego (lub 25 lutego) 1937 w Poznaniu) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Bronisław Sikorski urodził się 28 czerwca 1885 roku w Koźminie, w rodzinie Ignacego, jednego z założycieli i dyrektora Banku Parcelacyjnego w Poznaniu, i Agnieszki z domu Sznajder vel Schneider. Był wnukiem Szymona (urodzonego w Raszkowie), nauczyciela z Kotowiecka, i Antoniny z Białków, córki Franciszka (ur. 1801), nauczyciela z Topoli Małej, i Józefy z Jakubowskich (ur. 1807).
W 1891 roku rozpoczął naukę z poznańskim Gimnazjum Humanistycznym, którego jednak nie ukończył, przenosząc się do Drezna. W 1905 roku odbywał służbę w niemieckiej armii
Następnie wyjechał do Wrocławia, gdzie w 1910 ukończył agronomię we Wrocławiu, a następnie w latach 1910–1912 studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim i w latach 1912–1914 na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie.
W latach 1914–1918 służył w armii niemieckiej, w 46 pułku piechoty. W 1918 uległ zatruciu gazami bojowymi na froncie zachodnim pod Gorlicami, w wyniku czego spędził 5 miesięcy w szpitalu. Następnie od października 1918 był jednym z organizatorów powstania wielkopolskiego, członek Wydziału Wojskowego Centralnego Komitetu Obywatelskiego w Poznaniu. Współorganizował Służby Straży i Bezpieczeństwa oraz Tajny Polski Sztab Wojskowy. Po wybuchu powstania brał udział w ataku na Prezydium Policji. Podczas dalszych walk przewodził oddziałami, będąc jednocześnie członkiem Naczelnej Rady Ludowej.
Od marca 1919 już w odrodzonym Wojsku Polskim, zaś w listopadzie 1919 został inspektorem piechoty w Dowództwie Okręgu Generalnego Poznań.
16 marca 1921 jako ochotnik w stopniu podpułkownika udał się na Śląsk, gdzie objął stanowisko inspektora piechoty w Dowództwie Obrony Plebiscytu. Ze względu na stopień, był jednym z dwóch najwyższych stopniem oficerów.
22 kwietnia 1921 mianowany dowódcą Grupy Południe w Wodzisławiu Śląskim, którą dowodził przez cały okres III powstania śląskiego. Grupa ta powstrzymała niemiecki kontratak znad Olzy i Odry na Wodzisław Śląski znany jako bitwa pod Olzą. Po zakończeniu III powstania śląskiego pełnił dalszą służbę wojskową.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 130. lokatą w korpusie oficerów piechotyLista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 25.. W latach 1922–1928 był dowódcą 58 pułku piechoty, zastępcą dowódcy 14 Dywizji Piechoty i ponownie dowódcą 58 pułku piechoty. 31 maja 1928 ze względu na stan zdrowia został przeniesiony w stan spoczynkuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 178.Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 887.. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 323, 990..
25 czerwca 2021 pośmiertnie mianowany został generałem brygadyPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 czerwca 2021 r. nr 112.41.2021 w sprawie mianowania na stopień generała dywizji i generała brygady ().
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari – 8 kwietnia 1921 „za walki z niemcami w Poznańskiem” Krzyż Niepodległości z Mieczami (16 marca 1937)M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 94 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1922) Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi I klasy Gwiazda Górnośląska Krzyż Polskiej Organizacji Wojskowej Odznaka Naczelnej Rady Ludowej za waleczność Odznaka Straży Ludowej Kawaler Orderu Legii Honorowej (Francja,1923)
Życie prywatne Żonaty z Małgorzatą Czesławą Marią Zitzlaft, z którą mieli syna Bronisława (ur. 1924).
Przypisy
Bibliografia Encyklopedia Powstań Śląskich wyd. Instytut Śląski, Opole 1984. Rocznik Oficerski 1924, s. 264, 340,
Kategoria:Dowódcy 58 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Kombatanci mianowani generałami Wojska Polskiego III Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Koźminie Wielkopolskim Kategoria:Ludzie związani z Wodzisławiem Śląskim Kategoria:Odznaczeni Gwiazdą Górnośląską Kategoria:Odznaczeni Krzyżem na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości z Mieczami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Odznaką pamiątkową Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Oficerowie II Rzeczypospolitej w powstaniach śląskich Kategoria:Polacy – Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Pułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy III powstania śląskiego Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w 1937