Paul Virilio (ur. 4 stycznia 1932 w Paryżu, zm. 10 września 2018Mort de Paul Virilio, penseur de l’accélération du monde .) – francuski teoretyk kultury.
Stworzył wojenny model rozwoju współczesnego miasta i społeczeństwa oraz dromologię – naukę o prędkości. Jest znany z prac dotyczących koncepcji integralnego wypadku, czystej władzy, chronopolityki, logistyki percepcji, wojny ruchu, estetyki znikania i bomby informacyjnej.
Życiorys W dzieciństwie wraz z rodziną uniknął aresztowania przez gestapo dzięki przemyślnej architekturze domu. To wydarzenie przypuszczalnie ukierunkowało jego późniejsze zainteresowania. Studiował w Ecole des Metiers d’ Art. Specjalizował się w tworzeniu witraży. Współpracował z Henrim Matisse’em. Został powołany do wojska podczas wojny o niepodległość w Algierii. Po powrocie studiował fenomenologię pod kierunkiem Maurice’a Merleau-Ponty’ego.
W 1958 Virilio prowadził badania w obrębie francuskiej części Wału Atlantyckiego – nazistowskich bunkrów wybudowanych w czasie II wojny światowej, stworzonych aby odeprzeć ewentualny atak aliantów. W 1963 rozpoczął współpracę z architektem Claude’em Paretem, z którym stworzył grupę Architecture Principe.
W 1968 brał udział w rewolcie studenckiej. Po tym wydarzeniu został powołany na stanowisko profesora architektury w Ecole Speciale d’ Architecture.
W 1975 współorganizował wystawę Bunker Archeologie w paryskim Decorative Arts Museum. Była to kolekcja tekstów i zdjęć związanych z Wałem Atlantyckim. Od tego czasu był szeroko publikowany i tłumaczony. W 1998 wycofał się z życia akademickiego. Jego ostatnie projekty obejmują m.in. współpracę z paryskimi organizacjami zajmującymi się problemem mieszkań dla bezdomnych oraz budowę pierwszego na świecie muzeum wypadku.
Tłumaczenia prac na j. polski Prędkość i polityka, Warszawa 2008, Wydawnictwo Sic!, (Vitesse et Politique 1977) Wypadek pierworodny, Warszawa 2007, Wydawnictwo Sic!, (L’accident originel) Bomba informacyjna, Warszawa 2006, Wydawnictwo Sic!, (La bombe informatique 1998) Światło pośrednie, [w:] Andrzej Gwóźdź (red.) Po kinie?... Audiowizualność w epoce przekaźników elektronicznych, Kraków 1994, Wyd. Universitas, (La lumière indirecte Communications 48, s. 45–52 1988) Maszyna widzenia, [w:] Andrzej Gwóźdź (red.) Widzieć, myśleć, być. Technologie mediów, Kraków 2001, Wyd. Universitas, (La machine de vision 1988)
Przypisy
Bibliografia Krystyna Wilkoszewska, Wariacje na postmodernizm, Księgarnia Akademicka, Kraków 1997.
Linki zewnętrzne @ European Graduate School.
Kategoria:Filozofowie francuskojęzyczni Kategoria:Filozofowie współcześni Kategoria:Francuscy filozofowie XX wieku Kategoria:Francuzi pochodzenia włoskiego Kategoria:Urodzeni w 1932 Kategoria:Zmarli w 2018 Kategoria:Filozofowie i teoretycy społeczni Kategoria:Teoretycy ponowoczesności