thumb|Satelita Inmarsat-3 thumb|Telefon satelitarny systemu Inmarsat
Inmarsat (skrót od International Maritime Satellite) – organizacja utworzona w 1979 roku przez Międzynarodową Organizację Morską (International Maritime Organization) – wyspecjalizowaną agendę ONZ-u. Jej zadaniem miało być zapewnienie komunikacji statkom. Komunikacja miała się odbywać za pośrednictwem satelitów geostacjonarnych.
Działalność Początkowo Inmarsat wynajmował satelity. Od 1983 roku korzysta z własnych. Obsługiwane są z ponad dwudziestu stacji naziemnych. W kwietniu 1999 dokonano prywatyzacji Inmarsatu, który od tego czasu podlega kontroli International Mobile Satellite Organization (IMSO). Akcje Inmarsatu są notowane na giełdzie w Londynie (London Stock Exchange) i wchodzą w skład wskaźnika FTSE 250.
System satelitów Inmarsat składa się z dwunastu sztucznych satelitów (z tego jedenaście działających) znajdujących się na orbicie geostacjonarnej. Tworzą one sieć umożliwiającą komunikację z prawie każdym punktem na kuli ziemskiej (z wyjątkiem okolic podbiegunowych). Trzy z satelitów znajdują się nad Europą. Od 1996 roku satelity wyposażone są w transpondery umożliwiające dokładniejsze określanie położenia odbiornika na Ziemi (EGNOS) w ramach systemu GPS i Galileo – (EGNOS).
W celu uzyskania połączenia z satelitą musi na niego zostać skierowana specjalna antena paraboliczna (w niektórych wypadkach może zostać użyta prosta antena). Współczesne odbiorniki (telefony satelitarne) mają wielkość małego nesesera i umożliwiają poza komunikacją głosową (telefonowaniem) również wszelkie inne sposoby komunikacji (e-mail, dostęp do sieci komputerowych, wideo itp.)
Satelity i ich oznaczenia Pozycja satelitów Inmarsat może się zmieniać (stan na wrzesień 2004). Wszystkie satelity znajdują się ok. 35 800 km od powierzchni Ziemi (orbita geostacjonarna).
OznaczeniePozycjaMasa(z paliwem)Masa(bez paliwa)Data i czas startu (czas w UTC)Rakieta nośnaInmarsat 2-F1143°33′E1 310 kg690 kg30.10.1990 23:16:00Delta 6925Inmarsat 2-F298°02′W1 310 kg800 kg08.03.1991 23:03:00Delta 6925Inmarsat 2-F3142°02′W1 310 kg800 kg16.12.1991 23:19:48Ariane-44LInmarsat 2-F4109°02′E1 310 kg800 kg15.04.1992 23:25:27Ariane-44LInmarsat 3-F164°E2 068 kg ?03.04.1996 23:01:00Atlas IIInmarsat 3-F215°23′W ? ?06.09.1996 17:37:00Proton K / Blok-DM1Inmarsat 3-F3178°12′E2 068 kg ?18.12.1996 01:57:00Atlas IIInmarsat 3-F453°56′W2 068 kg ?03.06.1997 23:20:06Ariane-44LInmarsat 3-F524°56′E2 068 kg ?04.02.1998 23:29:00Ariane-44LPInmarsat 4-F163°58′E5 959 kg ?11.03.2005 21:42Atlas V (431)Inmarsat 4-F252°48′W5 959 kg ?08.11.2005 14:07Zenit-3SLInmarsat 4-F398°W5 959 kg ?18.08.2008 22:43Proton M / Briz-MInmarsat 4A-F4Start Inmarsat-4A F4.25°E6649 kgAlphasat. ?25.07.2013 19:54Ariane 5 ECAInmarsat 5-F125°E6649 kg ?8 grudnia 2013, 12:12Proton-M / Briz-M
Serwis Inmarsat-A daje dostęp do telefonii, usług teleksowych i faksowych, jak też do systemu alarmowego o prędkości przesyłowej 9,6 – 64 kbit/s. Jest to jedyny analogowy kanał; pod koniec 2007 ma zostać wyłączony. Inmarsat-B posiada funkcjonalność Inmarsat-A, lecz architektura systemu opiera się na transmisji cyfrowej. Inmarsat-C jest kanałem asynchronicznym, przez który odbywa się np. komunikacja e-mailowa, teleksowa (tylko w trybie simplex, dostarczane są informacje meteorologiczne). W ramach systemu GMDSS zapewniony jest dostęp do informacji dotyczących bezpieczeństwa na morzu. Ze względu na użycie w tym systemie prostej, nieruchomej anteny i małe rozmiary urządzenia, Inmarsat-C był bardzo popularny na mniejszych jednostkach. Inmarsat-D+ ma podobną funkcjonalność jak Inmarsat-C, jednak z niższą prędkością przepływu informacji. Wyłączony w grudniu 2014 r. Inmarsat-E/E+ służy do odbioru wezwań z prośbą o pomoc, wysyłanych przez radiopławy EPIRB. Te sygnały są przesyłane przez satelitę do stacji naziemnych. Inmarsat-E+ jest rozwinięciem Inmarsat-E, w którym potwierdzenie odbioru wezwania o pomoc jest wysyłane do radiopławy. Ten serwis został zgodnie z decyzją IMO (MSC/Circ.1171 – 11/8/2005) dnia 01.12.2006 wstrzymany. Inmarsat-M służy do komunikacji głosowej, faksowej oraz wysyłania informacji z niewielką prędkością 2,4 – 4,8 kbit/s. Inmarsat-Mini-M zapewnia tę samą funkcjonalność, jednak przy mniejszym zasięgu geograficznym (spot beam w przeciwieństwie do global beam). Inmarsat-Fleet obejmuje kilka sieci: Inmarsat-Fleet77, Inmarsat-Fleet55 i Inmarsat-Fleet33. Te sieci służą do przesyłu różnego rodzaju informacji od wolnych połączeń głosowych po ISDN z prędkością 128 kbit/s. Inmarsat-BGAN (Fleet Broadband) Inmarsat Global Xpress
Zobacz też ACeS Ellipso Globalstar Iridium Thuraya Orbcomm telefon satelitarny
Przypisy
Linki zewnętrzne
(angielski)
Kategoria:Operatorzy satelitarni Kategoria:Brytyjskie satelity telekomunikacyjne Kategoria:Organizacje telekomunikacyjne Kategoria:Łączność na morzu Kategoria:Spółki notowane na LSE