Społeczne uczenie się – proces uczenia się rozpatrywany w perspektywie szerszej niż tylko jednostkowa.
Według Marka S. Reeda jest to koncepcja uczenia się w skali społecznej, czyli szerszej niż jednostkowa lub grupowa, połączonego z interakcjami społecznymi jego uczestników. Ma to miejsce, gdy spełnione jest kryterium zaistnienia w jego wyniku zmian w zdolności pojmowania u jego uczestników, a zmiany te dotyczą również szerzej grup lub społeczności oraz towarzyszą im społeczne procesy i oddziaływania pomiędzy uczestnikami (aktorami) sieci społecznościowych. W konsekwencji może to, ale nie musi, prowadzić do zmiany postaw i zachowań.
Natomiast wcześniej Stanisław Konopacki, za , opisał społeczne uczenie się jako kluczową kategorię komunikacji społecznej związanej z powstaniem państwa narodowego. Takie uczenie się doprowadziło do rozwinięcia się społeczeństw i wspólnot jednostek, które nabyły umiejętności rozumienia się i komunikowania się między sobą na poziomie wyższym niż te, które by wynikały ze zwykłej wymiany usług i towarów. Według badań danego przedmiotu na proces społecznego uczenia się wpływ mają uwarunkowania polityczne, gospodarcze oraz społeczne, a także geograficzne. Można tu wymienić np. oddziaływanie przekazywania przesyłek pocztowych, prowadzenia rozmów telefonicznych, wykorzystywania innych form komunikowania się ludzi.
Współcześnie termin „społeczne uczenia się” jest łączony z pojęciem nauczania zdalnego (np. e-learning).
Zobacz też teoria społecznego uczenia się pedagogika społeczna Przypisy
Bibliografia Reed, M. S., A. C. Evely, G. Cundill, I. Fazey, J. Glass, A. Laing, J. Newig, B. Parrish, C. Prell, C. Raymond, and L. C. Stringer. 2010. What is social learning? Ecology and Society 15(4): r1. online [dostęp 2012-04-25] Konopacki St., Komunikacyjna teoria integracji politycznej Karla Deutscha, Studia Europejskie, 1/1998 [dostęp 2012-04-25]
Kategoria:Uczenie się Kategoria:Socjologia edukacji