mały|Pokaz freestyle motocross w Barbechat we Francji FMX (freestyle motocross) – sport motorowy, który wyewoluował ze zwykłego motocrossu. Wszystko zaczęło się od zawodów supercrossowych i wykonywania ewolucji znanej jako whip na hopie finiszowej.

Od motocrossu odróżnia go budowa motocykla, który zazwyczaj posiada odchudzone siedzenie, zmodyfikowane zawieszenia (na twardsze), wyższą kierownicę oraz wycięcia w bocznych plastikach tzw. „graby”. Zawodnicy wykonują ewolucje na rampach, których wysokość wynosi od ok. 2,65 m do 3 m. Największe zawody FMX na świecie to seria imprez Red Bull X-Fighters i X Games oraz Night Of The Jumps.

Najsłynniejsze nazwiska FMX-u Stany Zjednoczone Travis Pastrana; Mike Metzger; Seth Enslow; Adam Jones; Mike Mason; Carey Hart; Ronnie Renner; Brian Deegan; Nate Adams; Todd Potter; Jeremy Lusk; Jeremy Stenberg; Kyle Loza

Najsłynniejszym zespołem w Stanach Zjednoczonych jest Metal Mulisha.

Europa Mat Rebeaud (SUI); Alvaro Dal Farra (IT); Massimo Bianconcini (IT); Andre Villa (NOR); Remi Bizouard (FR); Dany Torres (SP); Busty Wolter (GER); Luc i Hannes Ackermann (GER) Tom i Charles Pages (FR); Romain i Brice Izzo (FR); Frederik Johansson (GER); Ailo Gaup (NOR); Petr Pilat (CZ) Libor Podmol (CZ) Maikel Melero (SP) Jose Miralles (SP)

Najlepsi polscy zawodnicy Mikołaj Tempka, Marcin Łukaszczyk, Rafał Biały, Bartek Ogłaza

Najsłynniejsze zespoły w Europie: FMX4ever (Belgia), DaBoot (Włochy) oraz Freestyle Family (Polska).

Azja Eigo Sato (JAP); Daice Suzuki; Kota Kogimura; Taka Higashino (JAP)

Podstawowe triki we freestyle motocrossie lazy boy – zawodnik zahacza kolanami kierownicę od dołu i kładzie się plecami na siodełku, równocześnie wyprostowując ręce za głową. Idealne wykonanie triku następuje wtedy, gdy zawodnik jest maksymalnie wyciągnięty, a jego ciało przylega do motocykla. cliffhanger – po wybiciu z kickera (rodzaj skoczni motocyklowej), zawodnik chwyta górną częścią stóp kierownicę, a następnie wyprostowuje się i podnosi ręce nad głową. Część zawodników zamiast za kierownicę chwyta za przedni widelec wewnętrzną częścią stopy. barhop – zawodnik stara się wyprostować nogi nad kierownicą nie odrywając od niej rąk. Im bardziej uda mu się je wyprostować, tym więcej uzyska od sędziów punktów. Nogi powinny być złączone. shaolin – trik podobny do barhopu. Zawodnik nie wyciąga złączonych nóg, tylko maksymalnie je rozszerza. backflip – salto w tył. double backflip – podwójne salto w tył. cordova backflip – w czasie wykonywania salta w tył zawodnik podciąga stopy do poziomu kierownicy i zahaczając o nią stopami, wypycha tułów i kolana przed kierownicę. Trik uzupełnia wychylenie głowy do tyłu. Dłonie pozostają cały czas na kierownicy. cliffhanger backflip – w czasie wykonywania salta w tył zawodnik chwyta górną częścią stóp kierownicę, a następnie wyprostowuje się i podnosi ręce nad głową. Połączenie backflipa z cliffhangerem. lazy boy backflip – jedna z odmian backflipa. Podczas wykonywania salta w tył zawodnik puszcza kierownicę, kładzie się na siodełku, maksymalnie wyprostowując ciało i wyciąga ręce za głowę. Połączenie backflipa z lazy boyem. shaolin backflip – w czasie wykonywania salta w tył zawodnik maksymalnie rozszerza nogi przełożone nad kierownicą. Dłonie pozostają cały czas na kierownicy. underflip – zawodnik obraca się o 360 stopni wokół podłużnej osi motocykla, obrót w płaszczyźnie pionowej. tsunami – specyficzny rodzaj stania na rękach wykonanego na kierownicy. Trik jest nieudany, jeśli nogi nie są złączone i gdy zawodnik nie podwinie nóg w kształt przypominający falę morską. Głowa powinna być odchylona lekko do tyłu i znajdować się niżej od stóp. heelclicker – zawodnik trzymając kierownicę przekłada na zewnątrz uchwytów stopy i lekko zderza ze sobą pięty. 360 – pełny obrót na motocyklu wokół własnej osi w płaszczyźnie poziomej. 540 – półtora obrotu wokół własnej osi w płaszczyźnie poziomej. whip – zawodnik obraca w locie motocykl o około 90 stopni, by po kilku sekundach powrócić do pierwotnego ułożenia. no-hand landing – lądowanie bez trzymania kierownicy. Ten trik występuje w kombinacji z innymi ewolucjami. Najwięcej punktów przyznaje się wtedy, gdy podczas lądowania ręce znajdują się maksymalnie daleko od kierownicy. superman – wypuszczenie nóg do tyłu bez puszczenia kierownicy. Ciało zawodnika powinno być wyprostowane i ułożone równolegle do motocykla. superman seat grab – mutacja klasycznego supermana. Zawodnik jedną ręką trzyma kierownicę, a drugą chwyta za boczny uchwyt wycięty pod siedzeniem motocykla. Nogi pozostają wyciągnięte do tyłu. indian air – trik bardzo podobny do superman seat grab. Różnicą pomiędzy tymi ewolucjami jest ułożenie nóg. W indian air zawodnik porusza nogami, co przypomina spacer w powietrzu. hart attack – kolejna mutacja superman seat grab. Przy tym triku nogi powinny być uniesione do góry, niemal pionowo nad motocykl. superman double seat grab – zawodnik puszcza kierownicę i chwyta oburącz za tylną cześć siedzenia, za boczne uchwyty. Jednocześnie wypycha wyprostowane nogi maksymalnie do tyłu. Ułożenie ciała powinno być takie samo jak podczas klasycznego supermana. rock solid – trik jest podobny do supermana, z tym wyjątkiem, że zawodnik puszcza kierownicę i przez kilka sekund leci równolegle nad motocyklem nie mając z nim żadnego kontaktu fizycznego. can can – przełożenie prawej (lub lewej) nogi ponad siodłem na drugą stronę motocykla. Noga, którą zawodnik przełożył, powinna znaleźć się przed nogą nieprzełożoną. nac nac – odwrotność can can. Noga, która została przełożona podczas tego triku powinna znaleźć się za nogą nieprzełożoną.

Kategoria:Sporty motorowe