Marina Kiehl (ur. 12 stycznia 1965 w Monachium) – niemiecka narciarka alpejska, mistrzyni olimpijska oraz mistrzyni świata juniorów, a także zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli Pucharu Świata w klasyfikacjach giganta i supergiganta.
Kariera Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Marina Kiehl pojawiła się w sezonie 1981/1982, debiutując w zawodach Pucharu Świata. Pierwsze punkty wywalczyła 18 grudnia 1981 roku w Piancavallo, gdzie zajęła piętnaste miejsce w kombinacji. Były to jej jedyne punkty w tym sezonie, co dało jej 81. miejsce w klasyfikacji generalnej. W lutym 1982 roku wystąpiła w biegu zjazdowym podczas mistrzostw świata w Schladming, kończąc zawody na 27. pozycji. Miesiąc później wzięła także udział w mistrzostwach świata juniorów w Auron, gdzie w tej samej konkurencji była czternasta. Pierwszy sukces w karierze osiągnęła podczas mistrzostw świata juniorów w Sestriere w 1983 roku, gdzie zdobyła złoty medal w zjeździe. Wyprzedziła tam między innymi swą rodaczkę, Michaelę Gerg oraz Austriaczkę Katharinę Gutensohn. W zawodach pucharowych punkty wywalczyła tylko 21 stycznia 1983 roku w Schruns, gdzie była jedenasta w kombinacji. Sezon 1982/1983 ukończyła na 66. pozycji.
Pierwsze podium w cyklu Pucharu Świata wywalczyła 8 stycznia 1984 roku w Puy-Saint-Vincent, zajmując trzecie miejsce w kombinacji. W zawodach tych wyprzedziły ją tylko Kanadyjka Gerry Sorensen oraz inna reprezentantka RFN, Irene Epple. W sezonie 1983/1984 na podium znalazła się jeszcze dwukrotnie: 4 marca w Mont-Sainte-Anne odniosła pierwsze pucharowe zwycięstwo wygrywając supergiganta, a trzy dni później w Lake Placid była druga w gigancie. Dało jej to dziewiąte miejsce w klasyfikacji generalnej i klasyfikacji kombinacji oraz czwarte w gigancie. W lutym 1984 roku brała udział w igrzyskach olimpijskich w Sarajewie, gdzie była piąta w gigancie, a zjazd ukończyła na szóstej pozycji. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Bormio jej najlepszym wynikiem było piąte miejsce w slalomie gigancie. W zawodach pucharowych osiem razy stawała na podium, odnosząc przy tym trzy zwycięstwa: 15 grudnia w Madonna di Campiglio wygrała giganta, a 26 stycznia w Arosa i 10 marca 1985 roku w Sunshine była najlepsza w supergigancie. W klasyfikacji generalnej była czwarta, a w klasyfikacji giganta wywalczyła Małą Kryształową Kulę.
Kolejne dwa zwycięstwa odniosła w sezonie 1985/1986: 7 grudnia 1985 roku w Sestriere oraz 16 marca 1986 roku w Vail triumfowała w supergigancie. Na podium stawała także 6 stycznia w Mariborze, gdzie jednego dnia zajęła trzecie miejsce w gigancie i kombinacji. W klasyfikacji generalnej zajęła ósme miejsce, natomiast w nowo wprowadzonej klasyfikacji supergiganta była najlepsza. Rok później tylko dwukrotnie znalazła się w najlepszej trójce: 17 stycznia w Pfronten była trzecia, a 15 marca 1987 roku w Vail zwyciężyła w supergigancie. Wystarczyło to do zajęcia dziesiątej pozycji w klasyfikacji generalnej oraz trzeciej w supergigancie, za Marią Walliser ze Szwajcarii oraz Francuzką Catherine Quittet. Na przełomie stycznia i lutego 1987 roku brała udział w mistrzostwach świata w Crans-Montana, jednak ponownie nie zdobyła medalu. Najlepszy wynik osiągnęła w biegu zjazdowym, w którym zajęła czwarte miejsce, przegrywając walkę o podium 0,20 sekundy ze swą rodaczką, Regine Mösenlechner.
Największy sukces w karierze osiągnęła podczas igrzysk olimpijskich w Calgary w 1988 roku, gdzie wywalczyła złoty medal w zjeździe. W zawodach tych o 0,75 sekundy wyprzedziła Szwajcarkę Brigitte Oertli, a o 0,76 sekundy pokonała Karen Percy z Kanady. Na tej samej imprezie była także trzynasta w supergigancie, a rywalizacji w slalomie gigancie nie ukończyła. W rywalizacji pucharowej na podium stanęła jeden raz: 5 grudnia 1987 roku w Val d’Isère zajęła drugie miejsce w zjeździe. Było to jej ostatnie podium w zawodach tego cyklu. Sezon 1987/1988 zakończyła na osiemnastym miejscu w klasyfikacji generalnej i ósmym w klasyfikacji zjazdu. W marcu 1988 roku, w wieku 23 lat postanowiła zakończyć karierę. Pięciokrotnie zdobywała mistrzostwo kraju: w zjeździe w 1987 roku, supergigancie w latach 1986-1987 oraz gigancie w latach 1984-1985.
Osiągnięcia Igrzyska olimpijskie 50px Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 5. 13 lutego 1984 Sarajewo Gigant 2:20,98 min +1,05 s Debbie Armstrong 6. 16 lutego 1984 Sarajewo Zjazd 1:13,36 min +0,94 s Michela Figini 1.15px 19 lutego 1988 Calgary Zjazd 1:25,86 min - - 13. 22 lutego 1988 Calgary Supergigant 1:19,03 min +2,08 s Sigrid Wolf DNF2 24 lutego 1988 Calgary Gigant 2:06,49 min - Vreni Schneider
Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 27. 4 lutego 1982 Schladming Zjazd 1:37,47 min +3,60 s Gerry Sorensen 11. 3 lutego 1985 Bormio Zjazd 1:26,96 min +2,36 s Michela Figini 10. 4 lutego 1985 Bormio Kombinacja 18,72 pkt +66,16 pkt Erika Hess 5. 6 lutego 1985 Bormio Gigant 2:18,53 min +1,07 s Diann Roffe 21. 9 lutego 1985 Bormio Slalom 1:29,58 min +7,01 s Perrine Pelen 4. 1 lutego 1987 Crans-Montana Zjazd 1:43,80 min +1,26 s Maria Walliser DNF 3 lutego 1987 Crans-Montana Supergigant 1:19,17 min - Maria Walliser 6. 5 lutego 1987 Crans-Montana Gigant 2:21,22 min +2,70 s Vreni Schneider
Mistrzostwa świata juniorów Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 14. 4 marca 1982 Auron Zjazd 1:40,53 min +3,05 s Catherine Quittet 1.15px 3 marca 1983 Sestriere Zjazd 1:32,49 min - - 4. 4 marca 1983 Sestriere Gigant 2:16,79 min +2,12 s Michaela Gerg 22. 5 marca 1983 Sestriere Slalom 1:38,46 min +7,43 s Fulvia Stevenin
Puchar Świata Miejsca w końcowej klasyfikacji sezon 1981/1982: 81. sezon 1982/1983: 66. sezon 1983/1984: 9. sezon 1984/1985: 4. sezon 1985/1986: 8. sezon 1986/1987: 10. sezon 1987/1988: 18.
Zwycięstwa w zawodach Mont-Sainte-Anne – 4 marca 1984 (supergigant) Madonna di Campiglio – 15 grudnia 1984 (gigant) Arosa – 26 stycznia 1985 (supergigant) Sunshine – 10 marca 1985 (supergigant) Sestriere – 7 grudnia 1985 (supergigant) Vail – 16 marca 1986 (supergigant) Vail – 15 marca 1987 (supergigant)
Pozostałe miejsca na podium Puy-Saint-Vincent – 8 stycznia 1984 (kombinacja) – 3. miejsce Lake Placid – 7 marca 1984 (gigant) – 2. miejsce Puy-Saint-Vincent – 6 grudnia 1984 (zjazd) – 2. miejsce Davos – 8 grudnia 1984 (supergigant) – 3. miejsce Santa Caterina – 9 stycznia 1985 (kombinacja) – 2. miejsce Pfronten – 13 stycznia 1985 (supergigant) – 2. miejsce Lake Placid – 13 marca 1985 (gigant) – 3. miejsce Maribor – 6 stycznia 1986 (kombinacja) – 3. miejsce Maribor – 6 stycznia 1986 (gigant) – 3. miejsce Pfronten – 17 stycznia 1987 (supergigant) – 3. miejsce Val d’Isère – 5 grudnia 1987 (zjazd) – 2. miejsce
Bibliografia Profil na stronie FIS Profil na Ski Alpine Database
Kategoria:Ludzie związani z Monachium Kategoria:Medaliści Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1988 Kategoria:Narciarze alpejscy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1984 Kategoria:Narciarze alpejscy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988 Kategoria:Niemieccy medaliści olimpijscy Kategoria:Niemieccy narciarze alpejscy Kategoria:Urodzeni w 1965 Kategoria:Zachodnioniemieccy olimpijczycy (Sarajewo 1984) Kategoria:Zachodnioniemieccy olimpijczycy (Calgary 1988) Kategoria:Ludzie urodzeni w Monachium