Zagorzałek późny (Odontites vernus subsp. serotinus) – podgatunek zagorzałka wiosennego. Występuje w Europie i Azji. W Polsce dość pospolity na całym niżu.
Nazewnictwo Według Krytycznej listy roślin naczyniowych Polski jest to odrębny gatunek Odontites serotinus Dumort. Według nowszych ujęć taksonomicznych jest to podgatunek zagorzałka wiosennego.
Morfologia Łodyga Gałęzista, przeważnie od samej nasady wyrastają z niej boczne pędy niemal pod prostym kątem, potem łukowato podnoszące się. Jest cała pokryta włoskami zwróconymi w dół. Wysokość 20–50 cm. Przysadki trochę krótsze od kwiatów. Liście Drobne, lancetowate o brzegach drobno piłkowanych. Są bezogonkowe, o zwężonych nasadach. Kwiaty Kwiatostan jednostronny, na szczycie nieco zwisły. kielich o 5 ostrych ząbkach, w czasie kwitnienia rośliny dzwonkowaty. Korona o długiej rurce, brudnoróżowa, dwuwargowa, silnie owłosiona, o wydłużonej rurce. Górna warga płaska, o brzegu nie odgiętym, dolna trzypłatkowa. Pręciki owłosione. Kwitnie od lipca do października. Owoce Podłużna torebka.
Biologia i ekologia Roślina jednoroczna, półpasożyt, pobierający za pomocą ssawek z korzeni innych roślin wodę i sole mineralne. Roślina zawiera aukubinę. Rośnie na łąkach i pastwiskach, chwast, zachwaszcza zasiewy ozime zbóż, zwłaszcza na gruntach wilgotnych.
thumb|left|Kwiatostan
Zmienność Istnieją pośrednie formy do zagorzałka wiosennego, które określane są nazwą O. rubra subsp. rothmaleri U. Schneider.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Zarazowate Kategoria:Rośliny pasożytnicze