Blowin’ in the Wind – protest song napisany w 1962 roku przez Boba Dylana i wydany w 1963 roku na singlu, który promował album The Freewheelin’ Bob Dylan (1963).

Utwór jest powszechnie uznawany za jeden z najbardziej znanych i najważniejszych utworów Dylana oraz muzyki popularnej. W 2004 roku utwór „Blowin’ in the Wind” został sklasyfikowany na 14. miejscu listy 500 utworów wszech czasów magazynu „Rolling Stone”. W 1999 roku piosenka została wprowadzona do amerykańskiej Grammy Hall of Fame.

Od wydania albumu z piosenką powstały setki innych wersji wykonań utworu, który śpiewali m.in.: Joan Baez, Peter, Paul and Mary, Elvis Presley, Stevie Wonder, Marlene Dietrich, Etta James, Neil Young, Judy Collins i Sam Cooke.

Charakterystyka „Blowin’ in the Wind” jest prawdopodobnie tym utworem, który najbardziej pomógł w rozwoju kariery Dylana. Kompozycja ta stała się jednym ze wzorów współczesnego protest songu. Charakteryzuje się prostą, chwytliwą melodią i tekstem, w którym autor stawia pytania (retoryczne lub takie, na które trudno jest odpowiedzieć). Na początku lat 60. XX wieku piosenka znalazła się w centrum walki ruchu o prawa obywatelskie i ruchu antywojennego.

Historia Przebieg powstawania piosenki opisał ówczesny przyjaciel Dylana, piosenkarz folkowy David Blue w filmie Renaldo & Clara. Źródłem tej kompozycji był utwór „No More Auction Block”, często wtedy wykonywany przez Dylana, a będący tradycyjną pieśnią jeszcze z okresu niewolnictwa Afroamerykanów. Najpewniej Dylan zaznajomił się z tą piosenką dzięki wersji wykonywanej przez Odettę. Jedna z wersji Dylana została umieszczona na pierwszym, potrójnym, albumie The Bootleg Series Volumes 1–3 (Rare & Unreleased) 1961–1991 (1991).

W maju 1962 roku Dylan nagrał „Blowin’ in the Wind” w Nowym Jorku na potrzeby radiowego programu „Broadside Show”. Ta wersja ukazała się później na albumie Broadside Reunion. 2 lipca 1962 roku muzyk zagrał koncert w klubie Finjan w Montrealu w Kanadzie. 9 lipca 1962 roku Dylan zarejestrował materiał do albumu The Freewheelin’ Bob Dylan (1963) w Columbia Studio A w Nowym Jorku. Powstały wówczas co najmniej trzy wersje piosenki. W tym samym miesiącu Dylan nagrał tę piosenkę w The Witmark Studio w Nowym Jorku. 30 grudnia 1962 roku Amerykanin wziął udział w sesji dla brytyjskiej telewizji w studiu BBC w Londynie; była to sesja nagraniowa dla sztuki Madhouse on Castle Street. Program wyemitowano 12 stycznia 1963 roku.

W 1971 roku Dylan wykonał ten utwór podczas koncertu dla Bangladeszu; utwór wykonał na koncercie wieczornym i nocnym (wersję nocną wydano na albumie i DVD).

Peter, Paul and Mary W maju 1963 roku, na miesiąc przed ukazaniem się singla „Blowin’ in the Wind”, nagranego przez folkowe trio Peter, Paul and Mary, utwór był już promocyjnie emitowany w radiu. Singiel tego tria ukazał się 18 czerwca 1963 roku i był najszybciej sprzedawanym singlem w historii wydawnictwa Warner Records; sprzedano ponad milion egzemplarzy, a wydawnictwo dotarło do 2. miejsca na liście przebojów Hot 100.

Tekst +Początek piosenki Tekst oryginalny Tłumaczenie How many roads must a man walk down Before you call him a man? Przez ile dróg musi człowiek przejść Zanim człowiekiem go nazwiesz?

Utwór interpretowany jest jako filozoficzne rozważanie Dylana na tematy pokoju, wojny i wolności. Piosenka zawiera wiele pytań, będących w większości postulatami rozwoju ludzkości i lepszej przyszłości, i nie odnosi się do któregoś specyficznego wydarzenia politycznego, co może tłumaczyć jej popularność na przestrzeni lat. Utwór nie zawiera odpowiedzi – każda z trzech zwrotek kończy się tytułowymi słowami: „odpowiedź niesie wiatr” (The answer is blowin’ in the wind), co można interpretować jako zapowiedź nadejścia lepszych czasów.

Dyskografia i wideografia Single 1963: „Blowin’ in the Wind”/„Don’t Think Twice, It’s All Right”

Albumy 1963: The Freewheelin’ Bob Dylan 1967: Bob Dylan’s Greatest Hits 1974: Before the Flood (koncertowy) 1979: Bob Dylan at Budokan (koncertowy) 1985: Biograph 2002: The Bootleg Series Vol. 5: Bob Dylan Live 1975, The Rolling Thunder Revue (koncertowy) 2005: The Bootleg Series Vol. 7: No Direction Home: The Soundtrack (koncertowy) 2007: Dylan

Filmy 2007: The Other Side of the Mirror

Wersje innych wykonawców 1962: New World Singers – album różnych wykonawców Broadside Ballads, Volume 1; The Best of Broadside 1962–1988 (2000) 1963: Peter, Paul and Mary – In the Wind; In Concert (1964); Ten Years Together (1970); Holiday Celebration (1988); Around the Campfire (1998) 1963: Bobby Darin – Golden Folk Hits; As Long as I’m Singing: The Bobby Darin Collection (1995) 1963: Stan Getz – Reflections 1964: Ray Bryant – Live at Basin Street 1964: Sam Cooke – Sam Cooke at the Copa; Man Who Invented Soul (1968) 1964: Glen Campbell – Astounding 12-string Guitar 1965: Marianne Faithfull – Come My Way; Music for the Millions (1985) 1965: Dick Dale – Live at Ciro’s 1965: Odetta – Odetta Sings Dylan 1965: Trini Lopez – Folk Album 1965: Pete Seeger – Little Boxes & Other Broadsides 1966: King Curtis – Live at Smalls Paradise 1966: The New Christy Minstrels – New Kick; Very Best of the New Christy Minstrels (1996) 1976: Joan Baez – From Every Stage; European Tour (1981); Rare, Live & Classic (1993); The Essential Joan Baez: From the Heart – Live (2001) 1977: Stevie Wonder – Anthology; Greatest Hits, Volume 1 (1979) 1978: The Hollies – Other Side of the Hollies; Long Cool Woman (1979) 1978: Ray Conniff – Always in My Heart 1982: Chet Atkins – Solid Gold Guitar 1982: Leontyne Price – God Bless America 1989: The Kingston Trio – Tom Dooley 1992: The Searchers – 30th Anniversary Collection 1994: Judy Collins – Live at Newport; Both Sides Now (1998) 1996: Johnny Rivers – Johnny Rivers Rocks the Folk 1997: Elvis Presley – Platinum (A Life in Music); Touch of Platinum (1998) 1998: Edwin Hawkins – Very Best of Edwin Hawkins Singers 1998: Duane Eddy – Duane Does Dylan

Polska wersja Piosenkę przetłumaczono częściowo na język polski jako „Odpowie ci wiatr”, ale niewiele w tej wersji pozostało z anglojęzycznego oryginału. Zachowano podobieństwo w brzmieniu wyrazów przy jednoczesnym usunięciu treści pacyfistycznych: „Przez ile lat będzie kanion trwał, / Nim w końcu rozkruszy go czas?” zamiast How many times must the cannon balls fly / Before they’re forever banned? (ile razy muszą lecieć kule armatnie, zanim na zawsze zostaną zakazane).

Przypisy Renaldo & Clara. Scenariusz i reżyseria: Bob Dylan. 1977.

Utwór powstał pewnej poniedziałkowej nocy w kawiarni folkowej zwanej Commons (lub Fat Black Pussycat). Dylan wręczył Blue’owi gitarę i kazał grać pewne akordy, a sam pisał do tych akordów tekst. Gdy Dylan uznał, że piosenka jest gotowa, obaj niemal biegiem dotarli do kawiarni Gerde’s, gdzie Dylan zagrał i zaśpiewał piosenkę Gilowi Turnerowi, który był konferansjerem poniedziałkowych folkowych hootenanny. Turner krzyknął „Jezusie Chrystusie, nigdy nie słyszałem czegoś takiego jak to przez całe moje życie! To jest najbardziej niewiarygodna piosenka!” Turner następnie wybiegł na scenę i zaśpiewał ją publiczności, która szalała z zachwytu.

Bibliografia Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. The Early Years. Omnibus Press, Nowy Jork 2004 . Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 . Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. .

Linki zewnętrzne tekst akordy

Kategoria:Piosenki powstałe w roku 1962 Kategoria:Single wydane w roku 1963 Kategoria:Piosenki napisane przez Boba Dylana Kategoria:Single Boba Dylana Kategoria:Single Columbia Records Kategoria:Amerykańskie protest songi