mały|200px|Znachorka, leczenie kobiet z napadami w 1914 roku thumb|Ziola lecznicze 1948 (76666677) Znachor („ten, kto zna” [choroby]) – osoba która pełni szczególną rolę w lokalnej społeczności, zajmująca się leczeniem ludzi, zajmująca się zarówno chorobami fizycznymi jak i przypadłościami opartymi na wierzeniach (odczynianie uroków, usuwanie efektów spotkań z istotami nadprzyrodzonymi). Znachorstwo jest związane z kulturą ludową, stosuje się w nim praktyki rytualne i magiczne. Wiedzę znachor otrzymywał od wykształconych poprzedników i znawców ludowej medycyny. Medyczna wiedza ludowa oparta była i jest na korzystaniu z naturalnych właściwości leczniczych przyrody. Jej główny dział stanowi ziołolecznictwo stosowane od wieków. Szczególnie w czasach dawnych doszukiwano się przyczyn nadprzyrodzonych i w sposób nadprzyrodzony starano się im zaradzić. Dopiero lata 50. i 60. XX w. zmieniły sytuację, ponieważ na terenach wiejskich pojawili się lekarze. W XIX wieku natomiast na Białorusi za wspólników diabelskich uważano zarówno czarowników, wiedźmy, jak i znachorów. Ludzie często uważali, że znachorzy są przedstawicielami zła, mają kontakty z diabłem, posługują się nadprzyrodzonymi mocami oraz specjalistami od odczarowań.
Zobacz też
medycyna niekonwencjonalna ziołolecznictwo zaklinacz Przypisy
Kategoria:Medycyna ludowa Kategoria:Historia medycyny