Irene Epple-Waigel (ur. 18 czerwca 1957 w Seeg) – niemiecka narciarka alpejska reprezentująca RFN, wicemistrzyni olimpijska, dwukrotna medalistka mistrzostw świata oraz dwukrotna zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli Pucharu Świata. Jej młodsza siostra, Maria, także uprawiała narciarstwo alpejskie.

Kariera W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała 7 grudnia 1972 roku w Val d’Isère, zajmując 28. miejsce w zjeździealpineskiworld.net: 07.12.72. Val d’Isere Downhill, women . Pierwsze punkty (do sezonu 1978/79 punktowało tylko dziesięciu najlepszych zawodników) zdobyła 15 marca 1973 roku w japońskiej miejscowości Naeba, gdzie zajęła ósme miejsce w gigancie. Pierwsze podium w zawodach tego cyklu wywalczyła 3 grudnia 1975 roku w Val d’Isère, zajmując drugie miejsce w zjeździe. W zawodach tych uległa jedynie Bernadette Zurbriggen ze Szwajcarii. Swój pierwszy medal na międzynarodowej imprezie zdobyła podczas mistrzostw świata w Garmisch-Partenkirchen w 1978 roku, gdzie zajęła drugie miejsce w zjeździe, rozdzielając na podium Austriaczkę Annemarie Moser-Pröll oraz Szwajcarkę Doris de Agostini. Na tej samej imprezie zajęła także czwarte miejsce w gigancie, przegrywając walkę o podium z Moser-Pröll o 0,12 sekundy.

Największe sukcesy odnosiła w latach 1979-1984. W sezonie 1978/1979 dziewięć razy stawała na podium zawodów pucharowych. Chociaż nie odniosła żadnego zwycięstwa to zajęła trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej, plasując się za Moser-Pröll i Hanni Wenzel z Liechtensteinu. Trzecia była także w klasyfikacji giganta, a w zjeździe była piąta. Przed dwa kolejne sezony była piątą zawodniczką klasyfikacji generalnej PŚ. W tym czasie odniosła swoje pierwsze zwycięstwa, wygrywając giganty 12 marca 1980 roku w Saalbach-Hinterglemm oraz 3 grudnia 1980 roku w Val d’Isère. W sezonie 1979/1980 była czwarta, a rok później trzecia w klasyfikacji giganta. W lutym 1980 roku wystartowała na igrzyskach olimpijskich w Lake Placid, gdzie w tej samej konkurencji była druga. Po pierwszym przejeździe giganta Epple zajmowała drugie miejsce, tracąc do prowadzącej Wenzel 0,42 sekundy. W drugim przejeździe osiągnęła czwarty czas, co dało jej jednak drugi łączny wynik i srebrny medal. Ostatecznie o 0,46 sekundy przegrała z Hanni Wenzel, a o 0,29 sekundy pokonała brązową medalistkę, Perrine Pelen z Francji.

Sezon 1981/1982 był najlepszym w jej karierze. Niemka dwanaście razy stawała na podium, z czego sześciokrotnie zwyciężała: 6 grudnia w Val d’Isère, 10 grudnia w Gressan, 8 stycznia w Pfronten oraz 4 marca 1982 roku w Waterville Valley wygrywała giganta, a 18 grudnia w Piancavallo i 14 stycznia 1982 roku w Pfronten była najlepsza w kombinacji. Wyniki te dały jej drugie miejsce w klasyfikacji generalnej oraz Małe Kryształowe Kule za zwycięstwa w klasyfikacjach giganta i kombinacji. Z mistrzostw świata w Schladming wróciła jednak bez medalu. W kombinacji była siódma, w zjeździe ósma, a w gigancie czternasta.

W czołowej dziesiątce Pucharu Świata plasowała się także w dwóch kolejnych latach. Kilkakrotnie stawała na podium, odnosząc trzy kolejne zwycięstwa: 9 stycznia 1983 roku w Verbier wygrała supergiganta, 7 grudnia 1983 roku w Val d’Isère wygrała zjazd, a cztery dni później była najlepsza w kombinacji. Zwycięstwo z 11 grudnia 1983 roku było jej ostatnim pucharowym triumfem i ostatnim zwycięstwem w międzynarodowych zawodach tej rangi. W sezonie 1982/1983 była szósta w klasyfikacji generalnej oraz trzecia w kombinacji, plasując się za Wenzel i Austriaczką Elisabeth Kirchler. W kolejnym sezonie była czwarta w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji kombinacji zajęła drugie miejsce, ulegając tylko Erice Hess ze Szwajcarii. W lutym 1984 roku brała udział w igrzyskach olimpijskich w Sarajewie, zajmując 21. miejsce w gigancie i 23. miejsce w zjeździe.

Startowała także w sezonie 1984/1985, jednak nie osiągała wyników porównywalnych z poprzednimi sezonami. Na podium znalazła się tylko raz: 6 grudnia 1984 roku w Puy-Saint-Vincent była trzecia w zjeździe. Było to ostatnie podium w jej karierze. W klasyfikacji generalnej zajęła dopiero 35. miejsce. Na początku 1985 roku zakończyła karierę, nie startując na mistrzostwach świata w Bormio.

Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw kraju, w tym sześć złotych: w zjeździe w altach 1973, 1978 i 1981 oraz gigancie w latach 1975, 1976 i 1978. W 1980 roku została wybrana sportsmenką roku w RFNEx-Ski-Ass Irene Epple feiert 50. Geburtstag . W 1992 roku ukończyła medycynę na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium. W 2011 roku została odznaczona Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec .

Jej mężem jest niemiecki polityk Theo Waigel, z którym ma synaStern.de: Irene Epple .

Osiągnięcia Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 10. 8 lutego 1976 Innsbruck Zjazd 1:46,16 +2,75 Rosi Mittermaier 15. 13 lutego 1976 Innsbruck Gigant 1:29,13 +2,33 Kathy Kreiner 19. 17 lutego 1980 Lake Placid Zjazd 1:37,52 +4,16 Annemarie Moser-Pröll 2.15px 21 lutego 1980 Lake Placid Gigant 2:41,66 +0,46 Hanni Wenzel DNF 23 lutego 1980 Lake Placid Slalom 1:25,09 - Hanni Wenzel 21. 13 lutego 1984 Sarajewo Gigant 2:20,98 +4,54 Debbie Armstrong 23. 16 lutego 1984 Sarajewo Zjazd 1:13,36 +2,29 Michela Figini

Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni 10. 8 lutego 1976 Innsbruck Zjazd 1:46,16 +2,75 Rosi Mittermaier 15. 13 lutego 1976 Innsbruck Gigant 1:29,13 +2,33 Kathy Kreiner 2.15px 1 lutego 1978 Garmisch-Partenkirchen Zjazd 1:48,31 +0,24 Annemarie Moser-Pröll 4. 4 lutego 1978 Garmisch-Partenkirchen Gigant 2:41,15 +0,87 Maria Epple 19. 17 lutego 1980 Lake Placid Zjazd 1:37,52 +4,16 Annemarie Moser-Pröll 2.15px 21 lutego 1980 Lake Placid Gigant 2:41,66 +0,46 Hanni Wenzel DNF 23 lutego 1980 Lake Placid Slalom 1:25,09 - Hanni Wenzel 7. 31 stycznia 1982 Schladming Kombinacja 8,99 pkt +38,28 pkt Erika Hess 14. 2 lutego 1982 Schladming Gigant 2:37,17 +3,73 Erika Hess 8. 4 lutego 1982 Schladming Zjazd 1:37,47 +1,09 Gerry Sorensen

Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej sezon 1972/1973: 41. sezon 1973/1974: 34. sezon 1974/1975: 13. sezon 1975/1976: 10. sezon 1976/1977: 18. sezon 1977/1978: 11. sezon 1978/1979: 3. sezon 1979/1980: 5. sezon 1980/1981: 5 sezon 1981/1982: 2. sezon 1982/1983: 6. sezon 1983/1984: 4. sezon 1984/1985: 35.

Zwycięstwa w zawodach Saalbach-Hinterglemm – 12 marca 1980 (gigant) Val d’Isère – 3 grudnia 1980 (gigant) Val d’Isère – 6 grudnia 1981 (gigant) Gressan – 10 grudnia 1981 (gigant) Piancavallo – 18 grudnia 1981 (kombinacja) Pfronten – 8 stycznia 1982 (gigant) Pfronten – 14 stycznia 1982 (kombinacja) Waterville Valley – 4 marca 1982 (gigant) Verbier – 9 stycznia 1983 (supergigant) Val d’Isère – 7 grudnia 1983 (zjazd) Val d’Isère – 11 grudnia 1983 (kombinacja)

11 zwycięstw (6 gigantów, 3 kombinacje, 1 supergigant i 1 zjazd)

Pozostałe miejsca na podium Val d’Isère – 3 grudnia 1975 (zjazd) – 2. miejsce Pfronten – 8 stycznia 1977 (zjazd) – 3. miejsce Les Diablerets – 13 stycznia 1978 (zjazd) – 3. miejsce Arosa – 17 marca 1978 (gigant) – 2. miejsce Piancavallo – 12 grudnia 1978 (gigant) – 3. miejsce Meiringen – 17 stycznia 1979 (zjazd) – 2. miejsce Schruns – 26 stycznia 1979 (zjazd) – 3. miejsce Pfronten – 4 lutego 1979 (kombinacja) – 2. miejsce Pfronten – 4 lutego 1979 (zjazd) – 3. miejsce Berchtesgaden – 6 lutego 1979 (gigant) – 2. miejsce Aspen – 8 marca 1979 (gigant) – 2. miejsce Heavenly Valley – 11 marca 1979 (gigant) – 3. miejsce Furano – 19 marca 1979 (gigant) – 3. miejsce Waterville Valley – 28 lutego 1980 (gigant) – 3. miejsce Mont-Sainte-Anne – 2 marca 1980 (gigant) – 2. miejsce Val d’Isère – 3 grudnia 1980 (zjazd) – 3. miejsce Val d’Isère – 4 grudnia 1980 (kombinacja) – 2. miejsce Schruns – 12 stycznia 1981 (zjazd) – 3. miejsce Nendaz – 22 stycznia 1981 (gigant) – 3. miejsce Haus – 8 lutego 1981 (zjazd) – 2. miejsce Maribor – 10 lutego 1981 (gigant) – 3. miejsce Saalbach – 19 grudnia 1981 (zjazd) – 3. miejsce Saint-Gervais – 21 grudnia 1981 (kombinacja) – 3. miejsce Chamonix – 22 grudnia 1981 (gigant) – 2. miejsce Grindelwald – 14 stycznia 1982 (zjazd) – 2. miejsce Bad Gastein – 20 stycznia 1982 (kombinacja) – 2. miejsce Aspen – 27 lutego 1983 (gigant) – 3. miejsce Verbier – 10 stycznia 1983 (supergigant) – 3. miejsce Val d’Isère – 8 grudnia 1983 (zjazd) – 2. miejsce Haus – 21 grudnia 1983 (zjazd) – 2. miejsce Puy-Saint-Vincent – 8 stycznia 1984 (kombinacja) – 2. miejsce Bad Gastein – 13 stycznia 1984 (zjazd) – 2. miejsce Puy-Saint-Vincent – 6 grudnia 1984 (zjazd) – 3. miejsce

Przypisy

Bibliografia Profil na stronie FIS

Kategoria:Medaliści Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1980 Kategoria:Niemieccy medaliści olimpijscy Kategoria:Niemieccy narciarze alpejscy Kategoria:Odznaczeni Bawarskim Orderem Zasługi Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Liściem Laurowym Kategoria:Narciarze alpejscy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1976 Kategoria:Narciarze alpejscy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1980 Kategoria:Narciarze alpejscy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1984 Kategoria:Urodzeni w 1957 Kategoria:Zachodnioniemieccy olimpijczycy (Innsbruck 1976) Kategoria:Zachodnioniemieccy olimpijczycy (Lake Placid 1980) Kategoria:Zachodnioniemieccy olimpijczycy (Sarajewo 1984)