Oreopithecus bambolii, też Oreopitek – wymarły ssak naczelny, którego skamieniałości odkryto we Włoszech (Sardynia i Toskania) oraz w Afryce Wschodniej.
Odkrycie Pierwszego odkrycia dokonał Gervais w Toskanii w 1872. W 1957 w Grossetto odkryto niemal kompletny szkielet oreopiteka. Dotychczas znaleziono szczątki należące do ok. 50 osobników.
Opis Szczątki datowane są na ok. 9–7 mln lat. Był bardziej związany ze środowiskiem bagiennym niż z sawanną, czy lasem. Prawdopodobnie przyjmował postawę dwunożną, ale budowa palców i ramion świadczy o przystosowaniu do nadrzewnego trybu życia. Osiągał masę 30–35 kg. Twarz krótka, masywne żebra. Ze względu na charakter uzębienia zaliczono go w poczet prawdopodobnych ogniw ewolucji człowieka.
Zobacz też hipoteza wodnej małpy
Przypisy
Linki zewnętrzne W języku angielskim: https://web.archive.org/web/20080216115955/http://www.sciencenews.org/pages/sn_arc97/10_18_97/fob1.htm http://www.pnas.org/cgi/content/full/94/21/11747
Kategoria:Wymarłe człekokształtne Kategoria:Ssaki miocenu Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1872 roku