Język czukocki – język Czukczów, zaliczany do gałęzi czukockiej języków czukocko-kamczackich. Mówi nim 8526 osóbhttps://web.archive.org/web/20200124160257/http://rosstat.gov.ru/vpn_popul rosstat.gov.ru. Poza Czukczami językiem tym posługuje się jeszcze społeczność wymierającego ludu Kereków oraz część Czuwańców.
Ma kilka dialektów: ueleński (najważniejszy), czauński, enmyliński, nunligrański i chotyrski. Różnice między dialektami są niewielkie.
W języku czukockim występuje harmoniczność samogłosek. Zaliczany do języków aglutynacyjnych. Ma kilka typów deklinacji i koniugacji. Czasownik odmienia się ze względu na podmiot i dopełnienie (podobnie jak w języku baskijskim). Cechą charakterystyczną składni jest ergatywność. W słownictwie występuje dużo zapożyczeń z rosyjskiego.
Od 1931 pismo oparte na alfabecie łacińskim; od 1936 na cyrylicy z dodatkiem liter Ӄӄ i Ӈӈ.
Alfabet А аБ бВ вГ гД дЕ еЁ ёЖ жЗ зИ иЙ йК кӃ ӄЛ лԒ ԓМ мН нӇ ӈО оП пР рС сТ тУ уФ фХ хЦ цЧ чШ шЩ щЪ ъЫ ыЬ ьЭ эЮ юЯ яʼ
Przypisy
Kategoria:Języki czukocko-kamczackie Kategoria:Języki zagrożone w Rosji