Sygnalizacja telekomunikacyjna – zespół środków technicznych wraz z procedurami, przeznaczony do przekazywania informacji niezbędnych do zestawiania i rozłączania połączeń telekomunikacyjnych, przekazywanych od i do abonenta między centralami. Wyróżnia się trzy rodzaje: abonencka, liniowa, rejestrowa.
Nośnikami informacji sygnalizacyjnej są sygnały elektryczne. Mogą to być sygnały prądu stałego lub przemiennego.
Rozróżniamy sygnalizację: prądem stałym (jest najczęściej realizowana poprzez przerywanie pętli oraz, w niektórych przypadkach zmianą kierunku płynącego w niej prądu), prądem przemiennym: w paśmie (polega na przesyłaniu sygnałów o określonych częstotliwościach mieszczących się w paśmie telefonicznym, od 300 Hz do 3400 Hz), poza pasmem (polega na przesyłaniu sygnałów o częstotliwościach znajdujących się poza pasmem 300 Hz do 3400 Hz), cyfrowa: w szczelinie czasowej, poza szczeliną czasową.
Typy sygnalizacji: skojarzona z kanałem (informacje sygnalizacyjne związane z konkretnym kanałem rozmównym są przesyłane w nim samym, bądź też w kanale sygnalizacyjnym na stałe związanym z rozpatrywanym kanałem rozmównym, we wspólnym kanale (informacje sygnalizacyjne przesyła się w specjalnym, wydzielonym kanale, przypadającym na wiele kanałów rozmównych).
System sygnalizacji: zbiór informacji - informacje przekazywane, zbiór sygnałów elektrycznych - przyporządkowanie informacji, zbiór procedur - przekazywanie informacji.
Trzy fazy połączenia: zestawienie połączenia, część użytkowa, część rozłączania.
Dwa systemy połączenia: system o sterowaniu bezpośrednim - zestawienie połączeń przy braku możliwości skontaktowania się z wybranym abonentem, system rejestrowy - można dokonywać połączeń po różnych dostępnych drogach.
Bibliografia
Kategoria:Telekomunikacja Kategoria:Telefonia