Andrzej Nardelli (ur. 7 kwietnia 1947 w Mysłowicach, zm. 11 czerwca 1972 w Starym Orzechowie) – polski aktor i piosenkarz. mały|Grób Andrzeja Nardellego na Nowym Cmentarzu Parafialnym w Mysłowicach (sektor A8, rząd Z, nr grobu 12)
Życiorys Był trzecim spośród siedmiorga dzieci Waleriana Nardellego i Stefanii z domu Jasińskiej, nauczycieli w szkole średniej. Rodzina ojca aktora pochodziła z Włoch, natomiast matki – z Wielkopolski. Jego stryjem był Zdzisław Nardelli, reżyser radiowy, literat i poeta. Kuzynem ze strony ojca jest słynny tancerz Piotr Nardelli.
W latach 1960–1964 uczył się w mysłowickim Liceum Ogólnokształcącym nr I im. Tadeusza Kościuszki. W 1968 ukończył studia na Akademii Teatralnej w Warszawie na wydziale aktorskim. Był na jednym roku m. in. z Anitą Dymszówną, Danielem Olbrychskim, Piotrem Fronczewskim i Andrzejem Sewerynem. W 1970 dostał stały angaż do Teatru Narodowego w Warszawie, gdzie zadebiutował rolą Orcia w Nieboskiej komedii, u boku Zofii Kucówny. Najbardziej rozbłysnął tytułową rolą w Kordianie Juliusza Słowackiego, w reżyserii Adama Hanuszkiewicza. Grał również w spektaklach takich jak m.in. Hamlet, Nie-Boska komedia, Opera za trzy grosze czy Śluby panieńskie.
Na przełomie 1970 i 1971 występował w Piwnicy Wandy Warskiej w Warszawie, gdzie śpiewał i nagrywał piosenki napisane przez Andrzeja Kurylewicza, do tekstów Cypriana Kamila Norwida. Śpiewał razem z Magdą Umer w programach telewizyjnych, występował w spektaklach teatralnych Teatru Telewizji:
Bracia Karamazow (1969) Nasze miasto (1969) Obrona Ksantypy (1969) Szkice do portretu (1969) Złoty sznur (1972) Pani Bovary (1972) Mój przyjaciel duży M (1972)
Użyczył swojego głosu w wielu słuchowiskach Polskiego Radia. Już po jego śmierci została wydana mała płytka z czterema utworami do wierszy Norwida: Po balu, Jesień, Assunta oraz Czemu nie w chórze. Pierwszy i jedyny pełnometrażowy film, w którym zagrał główną rolę – Szklana kula – wszedł na kinowe ekrany jesienią 1972 roku.
11 czerwca 1972 utonął w czasie kąpieli w Narwi, w miejscowości Stare Orzechowo, w woj. mazowieckim. Jego grób znajduje się na cmentarzu w Mysłowicach.
Był gejem. Tuż przed śmiercią był w związku z Bogusławem Witem, poetą i ostatnim sekretarzem aktora, pisarza i polityka Jerzego Zawieyskiego.
Upamiętnienie Od 1999 roku przyznawana jest Nagroda im. Andrzeja Nardellego przez Sekcję Krytyków Teatralnych Związku Artystów Scen Polskich za najlepszy debiut aktorski na scenach polskich teatrów dramatycznych. W punkcie II regulaminu tej nagrody czytamy m.in.: Imię, które zostało nadane tej Nagrodzie wynika z pozycji, jaką Andrzej Nardelli osiągnął jako bardzo młody aktor. Jego wspaniałą karierę przerwała, niestety, przedwczesna śmierć. Andrzej Nardelli posiada należne mu miejsce w historii teatru polskiego.
W 1993 powstał wspomnieniowy film dokumentalny pt. Andrzej. Wspomnienie o Andrzeju Nardellim, zrealizowany w serii Legendy polskiego teatru w reżyserii Magdy Umer.
Filmografia 1967: Raz, dwa, trzy... 1969: Szkice Warszawskie jako Julek (reż. Henryk Kluba) 1971: Nie lubię poniedziałku jako zakochany 1970: Przygody psa Cywila 1972: Szklana kula jako maturzysta Krzysztof (reż. Stanisław Różewicz)
Przypisy
Bibliografia
Małgorzata Goślińska, Zamazany portret Kordiana z Mysłowic, Gazeta Wyborcza-Katowice nr 112 z 14-05-2004, portal e-teatr.pl
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza Kategoria:Ludzie urodzeni w Mysłowicach Kategoria:Polscy artyści upamiętnieni nazwami nagród Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Polscy aktorzy filmowi Kategoria:Polscy wokaliści Kategoria:Polacy pochodzenia włoskiego Kategoria:Zmarli przez utonięcie Kategoria:Urodzeni w 1947 Kategoria:Zmarli w 1972