Romuald Włodzimierz Rykowski (ur. 15 stycznia 1915 w Szymakach k. Płońska, zm. 14 grudnia 1988 w Ciechanowie) – działacz społeczny, regionalista, wieloletni prezes Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej.

Życiorys Pochodził z inteligenckiej rodziny. Był synem prawnika Heliodora Rykowskiego i Marianny z Zadrożnych. W czasie I wojny światowej przebywał z rodziną w bieżeństwie w Niżyniu. Dzieciństwo spędził w Chorzelach, gdzie ojciec był obrońcą sądowym. Tam ukończył szkołę podstawową. Był absolwentem gimnazjum męskiego w Przasnyszu. Ukończył też wiele kursów specjalistycznych. Odbył służbę wojskową w 6 Pułku Piechoty Legionów w Wilnie. W 1939 brał udział w wojnie obronnej, walcząc na linii Małkinia–Ostrów Mazowiecka–Długosiodło–Różan–Pułtusk–Wyszków–Kamieńczyk. Pod Siedlcami 14 września 1939 dostał się do niewoli niemieckiej, w której przebywał do końca II wojny światowej.

Do Przasnysza powrócił 1 kwietnia 1946. Pracował w Sądzie Grodzkim w Przasnyszu, w Wydziale Zatrudnienia i Płac Zjednoczenia Budownictwa Wiejskiego w Ciechanowie i w Przasnyskim Przedsiębiorstwie Budowlanym. Na emeryturę przeszedł w 1978.

Gromadził materiały dotyczących dziejów Przasnysza i okolic. Był współorganizatorem powstałej w 1957 Powiatowej Komisji Historii, Kultury i Sztuki przy Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Przasnyszu, Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej założonego w 1965 oraz Izby Muzealnej w Domu Kultury w Przasnyszu, która w 1980 przekształciła się w Muzeum Ziemi Przasnyskiej (dziś Muzeum Historyczne w Przasnyszu). W latach 1986–1988 był prezesem TPZP. Prowadził szeroką działalność odczytową na tematy regionalne, publikował wiele artykułów dotyczących Przasnysza (m.in. w czasopiśmie „Pięć Rzek”, do którego redakcji należał). Pozostawił maszynopisy opracowań historii Przasnysza. Działał w Mazowieckim Towarzystwie Kultury (był jednym z jego założycieli w 1966), uczestniczył w pracach Narodowej Rady Kultury do spraw Regionalnych Towarzystw Kultury. Z jego inicjatywy w powiecie przasnyskim prowadzono badania archeologiczne.

W 1958 poślubił Elżbietę Izabelę Ławrowską (1922–1989)Archiwum Państwowe w Warszawie Oddział w Pułtusku, Akta stanu cywilnego parafii rzymskokatolickiej w Przasnyszu, metryka chrztu nr 205/1922., córkę burmistrza Przasnysza w latach 1925–1928 Stefana Ławrowskiego i wnuczkę jego poprzednika w latach 1921–1925, Bronisława Matuszewskiego. Mieli córkę Magdalenę i syna Bronisława.

Zmarł w szpitalu w Ciechanowie. Spoczywa w grobie rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Przasnyszu.

Odznaczenia Otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Odznakę „Zasłużony Działacza Kultury”, Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Medal „Za zasługi dla województwa ostrołęckiego”, Srebrny Krzyż Zasługi, Złotą odznaką „Za opiekę nad zabytkami” oraz Odznakę „Za zasługi dla województwa warszawskiego”.

Upamiętnienie W 2019 w sali konferencyjnej Urzędu Miasta w Przasnyszu odsłonięto przygotowaną z inicjatywy burmistrza Przasnysza Łukasza Chrostowskiego tablicę pamiątkową mu poświęconą.

Przypisy

Rykowski, Włodzimierz Rykowski, Włodzimierz Rykowski, Włodzimierz Rykowski, Włodzimierz Rykowski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” Kategoria:Odznaczeni medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotą odznaką „Za opiekę nad zabytkami” Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Za zasługi dla województwa warszawskiego”