La Gazzetta dello Sport – największy włoski dziennik sportowy, należący do koncernu medialnego RCS MediaGroup.
Historia Pierwszy numer ukazał się 3 kwietnia 1896 w nakładzie 20 tys. kopii. Dziennik powstał w wyniku fuzji dwóch tytułów: Il Ciclista pod redakcją Eliso Rivery (Mediolan) i La Tripletta pod redakcją Eugenio Camillo Costamagna (Turyn). Pierwsze wydania ukazywały się na zielonym papierze, na czterech stronach w cenie 0,04 lira. Siedziba redakcji od początku istnienia dziennika mieści się w Mediolanie. Średni nakład wynosi 142 248 wydrukowanych egzemplarzy. Sobotnim dodatkiem do gazety jest magazyn Sportweek. Cena wynosi 1,00 € (wydania sobotniego 1,50 €).
Pierwsza nazwa czasopisma brzmiała La Gazzetta dello Sport Il Ciclista e la Tripletta. Przez pierwsze lata ukazywała się w formie periodyku dwa razy w tygodniu, w poniedziałki i czwartki. Opisywała najważniejsze wydarzenia sportowe we Włoszech, które miały miejsce najczęściej w niedziele i środy. Od 6 kwietnia, rozpoczęcia pierwszych nowożytnych igrzysk olimpijskich w Atenach trzy razy w tygodniu ukazywała się La Gazzetta ad Atene. Od 1 stycznia 1897 czasopismo nosi obecną nazwę.
Gazeta zmieniała kolory papieru od początku istnienia. Po zielonym zaczęto ją wydawać w barwie żółtej, białej, a od 1899, aż do dziś, charakteryzuje się różowym kolorem stron, które są jej symbolem.
W 1902 roku nakład wzrósł do 36 000 egzemplarzy. Lepsze czasy nastały już wkrótce, od 1906 udziały w gazecie nabyli Giovanni Agnelli i Edoardo Bianchi. W 1907 roku nakład wyniósł już 102 000 egzemplarzy.
W 1908 roku dziennik zainicjował wyścig kolarski Giro d’Italia. Po konflikcie z Il Corriere della Sera mediolańskie pismo przejęło, i czyni to do dziś, organizację tej imprezy. Kolarze jeżdżą kaskach z symbolicznymi, różowymi elementami gazety, a od 1931 roku koszulka lidera wyścigu (maglia rosa) ma charakterystyczny różowy kolor.
La Gazzetta w 1913 zaczęła wychodzić codziennie.
Periodyk stał się już ważnym tytułem na włoskim rynku. W 1917 drukowano dodatkowe 30 000 egzemplarzy dla żołnierzy walczących na froncie I wojny światowej.
W 1926 została ukończona budowa siedziby na via Galileo Galilei w Mediolanie. Redakcja wprowadziła się do niego w następnym roku. Dzisiejsza ekipa urzęduje na via Solferino 28. W 1929 roku Alberto Bonacossa przejął 4/5 pakietu akcji gazety, która wciąż się rozwijała.
Prawdziwy boom nastąpił w latach 80. Jeszcze w 1975 roku gazeta miała 1 220 000 czytelników (czwarty dziennik w kraju), w 1980 liczba ta ewoluowała do 1 961 000 (drugie miejsce), a już w 1982 z 2 811 000 czytelników La Gazzetta była największym włoskim dziennikiem. Rok później mediolańskie pismo czytało już średnio ponad trzy miliony ludzi (3.078.000).
12 lipca 1982, dzień po triumfie Włochów w hiszpańskich mistrzostwach świata w piłce nożnej, La Gazzettę kupiło 1 469 043 ludzi. Po kolejnym włoskim zwycięstwie w mundialu, 10 lipca 2006 roku mediolański dziennik sprzedał się w 2 302 808 egzemplarzy.
Po pierwszym wydaniu ilustrowanym w 1898, i dodatku „Lo Sport Illustrato”, wychodzącym od 1913 roku przez 50 lat (kiedy zaczęło wychodzić samodzielnie), la Gazzetta 31 października 1995 zaproponowała dodatek sobotni, najpierw zatytułowany La Gazzetta dello Sport Magazine, a od 2000 roku Sportweek.
26 sierpnia 1997 uruchomiono stronę internetową www.gazzetta.it. 16 grudnia 2004 miało miejsce niecodzienne wydarzenie: dziennik po ponad stu latach wyszedł na zielonym papierze, a wszystko z okazji premiery filmu „Shrek 2”.
Oprócz Giro d’Italia, la Gazzetta organizuje również inne wyścigi kolarskie: od 1905 Giro di Lombardia, a od 1907 roku Mediolan-San Remo. Dziennik był inicjatorem mistrzostw Włoch w snowboardzie i siatkówce plażowej, maratonu mediolańskiego i innych imprez, w licznych dyscyplinach. Pierwsze manifestacje sportowe dziennikarze prowadzili już w kilka miesięcy po założeniu pisma.
Aktualnie la Gazzetta posiada 8 centrów prasowych w kraju i 3 zagranicą. Na koniec 2006 roku była dziennikiem z największa liczbą czytelników (około 3 600 000 dziennie).
W wyniku strajku pracowników działów niedziennikarskich przeciw grupowym zwolnieniom w RCS MediaGroup, 10 lipca 2015 roku nie ukazało się piątkowe wydanie dziennika.
Redaktorzy naczelni 1896 – Eugenio Camillo Costamagna, Eliso Rivera 1898 – Eugenio Camillo Costamagna, Roderico Rizzotti 1902 – Eugenio Camillo Costamagna 1913 – Arturo Mercanti (mianowany dyrektor techniczny), później Edgardo Longoni 1914 – Ugo Toffaletti (regent odpowiedzialny), później Vittorio Varale 1922 – Emilio Colombo 1923 – Emilio Colombo, Adolfo Cotronei, Lando Ferretti, Armando Cougnet, Ermete Della Guardia, Pietro Petroselli (redakcja naczelna) 1924 – Emilio Colombo 1936 – Bruno Roghi 1943 – Ugo Toffaletti poi Armando Cougnet 1944 – Emilio Colombo, Luigi Ferrario 1945 – Bruno Roghi 1947 – Emilio De Martino 1949 – Giuseppe Ambrosini 1950 – Giuseppe Ambrosini, Gianni Brera 1954 – Giuseppe Ambrosini 1960 – Giuseppe Ambrosini, Gualtiero Zanetti 1961 – Gualtiero Zanetti 1973 – Giorgio Mottana 1975 – Remo Grigliè 1976 – Gino Palumbo 1983 – Candido Cannavò 2002 – Pietro Calabrese 2004 – Antonio Di Rosa 2006 – Carlo Verdelli Przypisy
Kategoria:Czasopisma sportowe Kategoria:Czasopisma w języku włoskim Kategoria:Czasopisma wydawane od 1896 Kategoria:Dzienniki we Włoszech Kategoria:Prasa w Mediolanie