Kazimierz Lagosz (ur. 29 lutego 1888 w Krośnie, zm. 20 września 1961 w Warszawie) – polski duchowny katolicki, wikariusz kapitulny archidiecezji wrocławskiej (1951–1956) z uprawnieniami biskupa rezydencjalnego, członek ruchu księży patriotów.
Życiorys Syn Józefa. Święcenia kapłańskie przyjął 2 lipca 1911 r. w archidiecezji lwowskiej. Następnie pracował jako wikary w Monasterzyskach, Jagielnicy i Trembowli. W czasie I wojny światowej był sekretarzem generalnym Centralnego Komitetu Opieki nad Ludnością Ewakuowaną z Galicji. Po wojnie pracował jako wikariusz w katedrze lwowskiej, następnie w Horodence, Kałuszu i Złoczowie. W latach 30. był przejściowo zawieszony w sprawowaniu czynności kapłańskich, a następnie został przeniesiony na emeryturę. Mieszkał w Złoczowie, gdzie był członkiem rady miejskiej i Towarzystwa Szkoły Ludowej. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Krakowa, następnie pracował we Wróblowicach i Kobierzynie.
W maju 1945 r. przyjechał do Wrocławia jako członek grupy Bolesława Drobnera organizującego polską administrację w mieście. Pierwsze msze odprawił – 13 maja 1945 r. w kościele św. Antoniego, 20 maja 1945 r. – w kościele św. Bonifacego. Od władz państwowych otrzymał stanowisko referenta do spraw Kościoła rzymskokatolickiego na terenie Wrocławia. Nie posiadał przy tym pełnomocnictwa do działania w imieniu polskich władz kościelnych. Jurysdykcję do działania otrzymał natomiast na miejscu od przebywającego wciąż we Wrocławiu p.o. wikariusza generalnego ks. Josepha Kramera. Niemiecka administracja kościelna wykorzystywała ks. Lagosza w kolejnych miesiącach jako pośrednika w kontaktach z kolejnymi zgłaszającymi się polskimi księżmi, otrzymał on także pełnomocnictwo do organizowania polskiego duszpasterstwa na Dolnym Śląsku. Po śmierci arcybiskupa Wrocławia kard. Adolfa Bertrama ubiegał się bezskutecznie o stanowisko wikariusza kapitulnego, wobec niepowodzeń tych starań próbował zwołać synod diecezjalny duchowieństwa polskiego, atakował sprzyjającą mu początkowo niemiecką kurię.
Ustanowiony w sierpniu 1945 r. administrator apostolski ks. Karol Milik mianował go z dniem 1 września 1945 dziekanem wrocławskim i proboszczem parafii św. Bonifacego, w 1948 tzw. archiprezbitrem kierującym bieżącą pracą czterech dekanatów istniejących na terenie Wrocławia. Równocześnie był członkiem Rady Miejskiej i przedstawicielem władz kościelnych w kontaktach z Zarządem Miejskim. Należał do Komisji Księży przy ZBoWiD. 14 października 1949 r. został aresztowany pod zarzutem przywłaszczenia mienia poniemieckiego, zwolniono go 18 lutego 1950 r., a sprawę przeciwko niemu umorzono. Po aresztowaniu przez władze komunistyczne ks. K. Milika został w dniu 26 stycznia 1951 r. wybrany wikariuszem kapitulnym. Wybór ten – dokonany pod presją władz przez jedynego kanonika kapituły wrocławskiej pozostającego w tym mieście, ks. Franciszka Niedźbałę – był nieważny z punktu widzenia prawa kanonicznego. Prymas Stefan Wyszyński zdecydował się jednak w dniu 8 lutego 1951 r. udzielić mu jurysdykcji kanonicznej, aby uniknąć schizmy.
Jako wikariusz kapitulny starał się rozszerzyć swoje kompetencje, m.in. bez zgody prymasa powołał dodatkowych kanoników honorowych kapituły wrocławskiej, ubiegał się o możliwość wyboru biskupa wrocławskiego bezpośrednio przez miejscową kapitułę tak, by samemu objąć ten urząd. Doprowadził równocześnie do odbudowy zniszczonej w 1945 katedry wrocławskiej, poświęconej 29 lipca 1951 r. Po aresztowaniu Stefana Wyszyńskiego w 1953 r. potępił jego działalność jako szkodliwą. Pod presją władz państwowych wydał w 1954 r. decyzję o likwidacji niektórych śląskich domów zakonnych. W roku 1955 szykanował księży, którzy odmówili udziału w propagandowym proteście przeciwko umieszczeniu w Annuario Pontificio nazw diecezji na ziemiach polskich według stanu przed II wojną światową, m.in. usunął ze stanowiska wykładowcę w seminarium duchownym ks. Wincentego Urbana. W tym samym roku podjął próbę zwołania synodu diecezjalnego, czego ostatecznie zabroniła Stolica Apostolska. W grudniu 1956 r. został zwolniony z urzędu i przekazał swoje obowiązki przybyłemu do Wrocławia bp Bolesławowi Kominkowi, sam zaś wyjechał do Warszawy. Po 1956 r. prowadzono przeciwko niemu wewnątrzkościelne postępowanie, w trakcie którego bp Kominek ocenił jego działalność niezwykle krytycznie, zaś jednocześnie Stolica Apostolska, po przesłaniu do niej akt z postępowania na poziomie lokalnym, w ogóle nie podjęła żadnych działań, co zdaniem jego biografa mogło świadczyć o tym, że zarzuty stawiane ks. Lagoszowi nie w pełni odpowiadały rzeczywistości.
Zmarł w zapomnieniu w 1961 i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. W 2004 szczątki doczesne ks. Lagosza przywieziono z Cmentarza Powązkowskiego i złożono w podziemiach kościoła św. Wojciecha we Wrocławiu (upamiętnia to tablica przy wejściu do zakrystii).
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (1946). oraz Krzyżem Komandorskim (1952) i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą (1953). Orderu Odrodzenia Polski.
Przypisy Bartłomiej Noszczak, Polityka państwa wobec Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce w okresie internowania prymasa Stefana Wyszyńskiego 1953–1956, Warszawa 2008, s. 184–185, 393, 419. 22 lipca 1952 „za zasługi w pracy społecznej” . Jerzy Pietrzak, Pełnia Prymasostwa. Ostatnie lata Prymasa Polski kardynała Augusta Hlonda 1945-1948, Poznań 2009, s. 604. Ks. Stefan Wójcik, Życie i działalność księdza infułata Kazimierza Lagosza (1888–1961), w: Kościół katolicki na Dolnym Śląsku w powojennym 50-leciu, Wrocław 1996, s. 74–99. Robert Żurek, Kościół rzymskokatolicki w Polsce wobec ziem zachodnich i północnych 1945-1948, Szczecin-Warszawa-Wrocław 2015, s. 102–106.
Kategoria:Członkowie ruchu „księży patriotów” Kategoria:Kanonicy wrocławscy Kategoria:Ludzie urodzeni w Krośnie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Radni Miejskiej Rady Narodowej we Wrocławiu Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w 1961