Ivan Gerald Mauger (ur. 4 października 1939 w Christchurch, zm. 16 kwietnia 2018 w Gold Coast) – nowozelandzki żużlowiec, występujący również na długim torze, i trener sportu żużlowego.
Życiorys Mauger był uczniem Jacka Younga. Nowozelandczyk był sześciokrotnym indywidualnym mistrzem świata na żużlu. Czternaście razy wystąpił w finałach IMŚ.
Był ośmiokrotnie finalistą drużynowych mistrzostw świata, w tym siedmiokrotnie reprezentował Wielką Brytanię. Zdobył cztery złote, dwa srebrne i jeden brązowy medal. W barwach Nowej Zelandii wywalczył jeden złoty medal. Czternaście razy uczestniczył w turniejach mistrzostw świata par, na których zdobył dwa złote, cztery srebrne i dwa brązowe medale.
Pięciokrotnie stawał na podium mistrzostw świata na długim torze. W 1971 roku w Oslo, w 1972 roku w Mühldorfie i w 1976 roku w Mariańskich Łaźniach wywalczył złote medale w tej konkurencji. Zdobył srebrne medale w 1974 roku w Scheeßel i w 1975 roku w Radgonie.
Mauger był czterokrotnie indywidualnym mistrzem Wielkiej Brytanii, dwukrotnie wywalczył złoty medal w indywidualnych mistrzostwach Nowej Zelandii.
W wieku 46 lat Mauger zakończył karierę sportową, która trwała 30 lat. Z kibicami pożegnał się także w Polsce. Pożegnalne turnieje zorganizowane były w Gnieźnie i Lesznie.
Był prekursorem używania przez zawodników kamperów i jako pierwszy malował żużlowe skóry w barwne wzory.
Powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych żużlowców w historii dyscypliny.
Po zakończeniu kariery Mauger zajmował się promowaniem żużla. W Malezji otworzył klinikę żużlową. Organizował też turnieje z udziałem czołowych żużlowców świata na torach w Australii i Nowej Zelandii – coroczny cykl Ivan Mauger Golden Helmet Series. Jeszcze w wieku 69 lat ścigał się na torze i potrafił zwyciężać ze znacznie młodszymi rywalami. Był on autorem kilku książek o tematyce żużlowej. Przez FIM został uhonorowany Medalem Zasługi dla Motocyklizmu.
Mauger był założycielem „Ivan Mauger Academy of Excellents”, która siedziby ma w Nowej Zelandii, Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Pod jego okiem trenowali tacy zawodnicy jak: Hans Nielsen (czterokrotny mistrz świata), Ole Olsen (trzykrotny mistrz świata), Jason Crump (trzykrotny mistrz świata), Billy Hamill i Mark Loram (złoci medaliści w 1996 i 2000 r.), Leigh Adams (srebrny i brązowy medalista mistrzostw świata) oraz Peter Collins (jeden z najlepszych brytyjskich żużlowców w historii).
Życie prywatne Ojciec Kima Maugera, również żużlowca.
Był abstynentem. W ostatnich latach życia cierpiał na afazję i zaburzenia poznawcze. Rodzina, nie mając funduszy na kosztowne leczenie, wyprzedała wszystkie jego trofea i pamiątki sportoweMateusz Puka, Odszedł arcymistrz, w: Przegląd Sportowy, 17.4.2018, s. 15..
Przynależność klubowa Wielka Brytania Wimbledon Dons (1957–1958) Rye Hose Rockets (1957) Eastbourne Eagles (1958) Newcastle Diamonds (1963–1968) Belle Vue Aces (1969–1972) Exeter Falcons (1973–1977) Hull Vikings (1978–1981) Exeter Falcons (1984)
Osiągnięcia Indywidualne mistrzostwa świata 1966 – Göteborg – 4. miejsce (11 pkt) 1967 – Londyn – 3. miejsce (13 pkt) 1968 – Göteborg – 1. miejsce (15 pkt) 1969 – Londyn – 1. miejsce (14 pkt) 1970 – Wrocław – 1. miejsce (15 pkt) 1971 – Göteborg – 2. miejsce (12+3 pkt) 1972 – Londyn – 1. miejsce (13+3 pkt) 1973 – Chorzów – 2. miejsce (13+u pkt) 1974 – Göteborg – 2. miejsce (11+3 pkt) 1975 – Londyn – 4. miejsce (12+2 pkt) 1976 – Chorzów – 4. miejsce (11 pkt) 1977 – Göteborg – 1. miejsce (14 pkt) 1978 – Londyn – 8. miejsce (8 pkt) 1979 – Chorzów – 1. miejsce (14 pkt)
Drużynowe mistrzostwa świata 1966 – Malmö – 4. miejsce 1967 – Malmö – 4. miejsce 1968 – Londyn – 1. miejsce 1969 – Rybnik – 2. miejsce 1970 – Londyn – 2. miejsce 1971 – Wrocław – 1. miejsce 1972 – Olching – 1. miejsce 1979 – Londyn (White City Stadium) – 1. miejsce
Mistrzostwa świata par 1969 – Sztokholm – 1. miejsce 1970 – Malmö – 1. miejsce 1971 – Rybnik – 2. miejsce 1972 – Borås – 2. miejsce 1973 – Borås – 7. miejsce 1974 – Manchester (stadion Belle Vue) – 3. miejsce 1976 – Eskilstuna – 3. miejsce 1978 – Chorzów – 2. miejsce 1979 – Vojens – 6. miejsce 1980 – Krško – 5. miejsce 1981 – Chorzów – 2. miejsce 1983 – Göteborg – 7. miejsce 1984 – Lonigo – 3. miejsce 1985 – Rybnik – 4. miejsce
Indywidualne mistrzostwa świata na długim torze 1971 – 1. miejsce 1972 – 1. miejsce 1974 – 2. miejsce 1975 – 2. miejsce 1976 – 1. miejsce 1977 – 8. miejsce 1978 – 4. miejsce 1979 – 11. miejsce 1980 – 7. miejsce 1981 – 10. miejsce 1982 – 6. miejsce
Indywidualne mistrzostwa Nowej Zelandii złoto: 1974, 1981 srebro: 1959 brąz: 1979
Indywidualne mistrzostwa Wielkiej Brytanii złoto: 1968, 1970, 1971, 1972 srebro: 1966, 1967
Nagrody i uhonorowania 1969: Sportowiec roku w Wielkiej Brytanii (4. miejsce) 1970: Sportowiec roku w Wielkiej Brytanii (3. miejsce) 1970: Sportowiec roku w Canterbury 1971: Sportowiec roku w Wielkiej Brytanii (4. miejsce) 1971: Sportowiec roku w Canterbury 1972: Sportowiec roku w Wielkiej Brytanii (2. miejsce) 1972: Sportowiec roku w Canterbury 1973: Sportowiec roku w Wielkiej Brytanii (3. miejsce) 1977: Sportowiec roku w Nowej Zelandii 1978: Sportowiec roku w Nowej Zelandii 1979: Sportowiec roku w Nowej Zelandii 1970–1980: Człowiek dekady według British Motorcycle News 1985: honorowy mieszkaniec Gniezna 1985: honorowy ambasador sportowy Nowej Zelandii 1990: wprowadzenie do galerii sław Nowej Zelandii
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Nowozelandzcy żużlowcy Kategoria:Indywidualni mistrzowie świata na żużlu Kategoria:Nowozelandzcy trenerzy żużlowi Kategoria:Ludzie urodzeni w Christchurch Kategoria:Urodzeni w 1939 Kategoria:Zmarli w 2018