mały|Grób Witolda Staniewicza Witold Cezary Staniewicz, (ur. 16 września 1887 w Wilnie, zm. 14 czerwca 1966 w Poznaniu) – polski naukowiec (ekonomista rolny), działacz państwowy II Rzeczypospolitej, poseł na Sejm Litwy Środkowej oraz na Sejm III kadencji w II RP, minister reform rolnych (1926–1930), członek loży wolnomularskiej w Wilnie w czasach II RzeczypospolitejLudwik Hass: Ambicje, rachuby, rzeczywistość. Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905–1928, Warszawa 1984, s. 232., członek Rady Głównej Centralnego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych od 1934Sprawozdanie Centralnego Towarzystwa Organizacyj i Kółek Rolniczych w Warszawie za 1934/5 Rok, Warszawa 1935, s. 17..
Życiorys Urodził się w polskiej rodzinie inteligenckiej. Gimnazjum ukończył w rodzinnym Wilnie. Odbył studia biologiczne, rolnicze i ekonomiczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego i Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium oraz uzupełniające we Francji i Włoszech. W 1911 uzyskał doktorat na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, w 1913 tytuł inżyniera rolnika na Politechnice Monachijskiej. Następnie objął swój majątek Ginejciszki pod Wilnem. Podczas I wojny światowej działał w Polskiej Organizacji Wojskowej, należał do Samoobrony Wileńskiej. W 1922 był posłem na Sejm Litwy Środkowej z ramienia Polskiego Stronnictwa Ludowego Ziemi Wileńskiej. Również w 1922 objął stanowisko asystenta katedry ekonomii społecznej na Uniwersytecie Stefana Batorego. W 1923 uzyskał habilitację na Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. W latach 1924–1926 wykładał ekonomię rolnictwa na Uniwersytecie Stefana Batorego i odbył dłuższą podróż naukową do Szwajcarii i Włoch.
Po przewrocie majowym w okresie od 20 czerwca 1926 do 4 grudnia 1930 minister reform rolnych w ośmiu kolejnych gabinetach. Był też posłem na Sejm III kadencji z listy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. Zachowywał niezależne stanowisko – w 1930 odmówił głosowania nad wnioskiem o przejściu do porządku dziennego nad interpelacją opozycji w sprawie traktowania więźniów w Brześciu, a w 1932 zrzekł się mandatu, gdyż nie zgadzał się ze stanowiskiem swego klubu podczas głosowania nad ustawą ograniczającą autonomię uniwersytetów.
Do 1931 profesor Politechniki Lwowskiej, w latach 1931–1939 Uniwersytetu Stefana Batorego (w latach 1933–1936 jego rektor). Od 1930 kierownik wydziału ekonomiki drobnych gospodarstw wiejskich Państwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego (PINGW) w Puławach. Kierownik sekcji gospodarczej Instytutu Naukowo-Badawczego Europy Wschodniej w Wilnie – pionierskiej polskiej placówki sowietologicznej. Od 12 czerwca 1928, obok Kazimierza Okulicza i Witolda Abramowicza jeden z trzech współudziałowców spółki z o.o., wydawcy „Kuriera Wileńskiego”Marta Janik, Jerzy Jarowiecki: „Kurier Wileński” (1924–1939) w: Rocznik Historii Prasy Polskiej t. VII (2004), z. 2 (14) ISSN 1509-1074, s. 77–96.. Od listopada 1939 do czerwca 1940 (okupacji Litwy przez Armię Czerwoną) był wydawcą „Kuriera Wileńskiego” – kontynuacji przedwojennego pisma.
Lata II wojny światowej spędził w Wilnie. Uczestniczył w tajnym nauczaniu oraz w działalności ZWZ-AK. Po wojnie przeniósł się do Poznania, objął katedrę ekonomiki rolniczej i polityki agrarnej na Uniwersytecie Poznańskim. W latach 1951–1956 w stanie spoczynku, po dojściu do władzy Władysława Gomułki reaktywowany. Do przejścia na emeryturę w 1960 kierował katedrą ekonomiki i organizacji rolnictwa Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu. Brał udział w pracach wielu instytucji i towarzystw naukowych.
Jest autorem prac z zakresu ekonomiki rolnictwa oraz polityki agrarnej.
Został pochowany na Cmentarzu parafialnym św. Jana Vianneya w PoznaniuPoznańskie cmentarze – Wyszukiwarka cmentarna [dostęp 2019-02-04] (kwatera grobowce, rząd 17, miejsce 3).
Jego synem był Restytut Staniewicz (1929–2011), historyk, pracownik naukowy Instytutu Zachodniego w Poznaniu.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1936) „za wybitne zasługi na polu pracy naukowej i administracji szkolnictwa wyższego”. Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości (9 listopada 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Wielki Orderu Świętego Sawy (Jugosławia) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi (Węgry)
Wybrane prace Deflacja polska w latach 1929–1936. Wstęp i oprac. Kazimierz Badziak i Małgorzata Łapa. Łódź: Ibidem, 2003 .
Przypisy
Bibliografia Staniewicz Witold [w:] Kto był kim w II Rzeczypospolitej, (redakcja naukowa Jacek Majchrowski przy współpracy Grzegorza Mazura i Kamila Stepana), Warszawa 1994, wyd. BGW, s. 68 i 69.
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Technicznego w Monachium Kategoria:Absolwenci Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Członkowie Centralnego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Członkowie Samoobrony Wileńskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Posłowie na Sejm Litwy Środkowej Kategoria:Ministrowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem św. Sawy Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Zasługi (Węgry) Kategoria:Politycy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem Kategoria:Polscy ekonomiści Kategoria:Polscy wolnomularze (II Rzeczpospolita) Kategoria:Posłowie na Sejm III kadencji (1930–1935) Kategoria:Rektorzy Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Lwowskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Rolniczo-Leśnego Uniwersytetu Poznańskiego Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w 1966 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu parafialnym św. Jana Vianneya w Poznaniu