Kazimiera Zawistowska z domu Jasieńska, ps. „Ira” (ur. 17 stycznia 1870 w Rasztowcach [Раштівці] na Podolu, zm. 28 lutego 1902 w Krakowie) – polska poetka okresu Młodej Polski, tłumaczka.
Życiorys Była córką ziemianina dr. Henryka Jasieńskiego, uczestnika powstania styczniowego, więźnia Kufsteinu, a później publicysty „Dziennika Lwowskiego” i „Gazety Narodowej”. Po odebraniu gruntownego domowego wykształcenia podróżowała m.in. do Szwajcarii i Włoch. Po powrocie wyszła za mąż za ziemianina Stanisława Jastrzębca-Zawistowskiego i zamieszkała z nim w Supranówce (Супранівка, Podole) w powiecie skałackim.
Utrzymywała ścisłe kontakty z lwowskim i krakowskim środowiskiem literackim. Publikowała w literackich czasopismach krakowskich i warszawskich („Życie”, „Krytyka” i „Chimera”), erotyki i pejzażowe wiersze z życia wsi podolskiej oraz przekłady wierszy belgijskich i francuskich symbolistów – m.in. Charles’a Baudelaire’a i Paula Verlaine’a.
Za życia była mało znana. Jej jedyny tomik – Poezje (1903) spotkał się z życzliwą przedmową Zenona Przesmyckiego – „Miriama”. Zbiór zawiera nastrojową lirykę, w której dominuje pejzaż kresowy. Poetycki język wzbogacają słowa zapożyczone z ukraińskiego i rosyjskiego, krąg aluzji mitologicznych poszerzają odwołania do mitologii słowiańskiej. Zawistowska napisała m.in. sonet Lato należący do cyklu We wsi, dziś uznawany za jeden z najpiękniejszych wierszy tamtego okresu na temat lata. Przykłady form sonetowych w twórczości Zawistowskiej to m.in. Mniszki i Zmierzch. Tworząc lirykę osobistą i pełną szczerości, ukazywała budzenie się erotyzmu, jego znaczenie w psychice człowieka i ukrytą obecność we wszystkich sferach życia. Przypominała jednocześnie, że miłość jest nade wszystko poszukiwaniem i tęsknotą.
Nie są znane dokładne okoliczności jej śmierci. Legendę o jej rzekomym samobójstwie rozpowszechnił Stanisław Wyrzykowski, prawdopodobnie nieszczęśliwie zakochany w poetce. Według innych źródeł przyczyną śmierci Zawistowskiej mógł być atak serca, zapalenie płuc lub wypadek z bronią. Została pochowana w Supranówce.
Publikacje Zbiory wierszy wydane pośmiertnie Poezje (1903) – ze wstępem Miriama Poezje (1923) – z rękopisów wydał i wstępem poprzedził Stanisław Wyrzykowski Utwory zebrane (1982)
Przypisy Jan Tomkowski, „Młoda Polska”, PWN Warszawa 2001.
Stanisław Wyrzykowski, Ver sacrum – Poemat mojej młodości – Pamiętnik z zapisem biograficznym życia K. Zawistowskiej, napisany w r. 1947 (rękopis w Bibliotece Narodowej).
Linki zewnętrzne Kazimiera Zawistowska – zbiór wierszy poetki
Publikacje Kazimiery Zawistowskiej w bibliotece Polona
Kategoria:Polscy poeci Kategoria:Sonetyści Kategoria:Polscy samobójcy Kategoria:Polscy tłumacze literatury francuskojęzycznej Kategoria:Symboliści (pisarze) Kategoria:Urodzeni w 1870 Kategoria:Zmarli w 1902