Ludwik I (ur. 5 lipca 1773 w Piacenzy, zm. 27 maja 1803 we Florencji) – pierwszy z dwóch królów Etrurii.

Był synem Ferdynanda I Burbona, księcia Parmy, i Marii Amalii Habsburg, arcyksiężniczki austriackiej (córki Marii Teresy Habsburg i Franciszka I Lotaryńskiego, cesarza rzymskiego. Jego starszą siostrą była Karolina, księżna Saksonii, a młodszą – Maria Antonina, zakonnica.

Król Etrurii Ludwik zawsze był delikatnego zdrowia, a od dziecka cierpiał prawdopodobnie na epilepsję (od momentu, kiedy jako chłopiec uderzył głową w marmurowy stół). W 1795 wysłano go na dwór hiszpański, aby dokończył tam naukę i ożenił się z jedną z córek króla. Kiedy Ludwik był w Hiszpanii, w 1796 Napoleon Bonaparte podbił większość Włoch i księstwo Parmy zostało przyłączone do Francji. Napoleon, któremu zależało na pozyskaniu Hiszpanii jako sojusznika przeciwko Anglii, 21 marca 1801, zrekompensował rodzinie Burbonów utratę ziem, dając jej we władanie Etrurię (stworzoną z części Wielkiego Księstwa Toskanii). Ludwik podróżował incognito po Francji nosząc imię hrabiego Livorno i to w Paryżu został proklamowany królem. 12 kwietnia 1801 został przyjęty w swojej nowej stolicy – Florencji.

W 1802 Ludwik ze swoją ciężarną żoną udali się do Hiszpanii na podwójny ślub brata Marii Ludwiki – Ferdynanda i jej najmłodszej siostry – Marii Izabeli. Pod Barceloną Maria Ludwika urodziła córkę Marię Ludwikę Charlottę. Para wróciła do ojczyzny w grudniu, zaraz po tym jak dotarła do nich wiadomość o śmierci ojca Ludwika. Panowanie Ludwika szybko się skończyło; zmarł w 1803 w wieku 30 lat – przeżył swojego ojca jedynie o rok. Po jego śmierci królem Etrurii został jego syn – Karol II (Karol Ludwik Ferdynand), a regencję sprawowała wdowa Maria Ludwika.

Małżeństwo i dzieci thumb|221x221px|Rodzina Karola IV, obraz Francisco Goi (Ludwik i jego żona stoją po prawej stronie)|lewo 25 sierpnia 1795 jeszcze jako Dziedziczny Książę Parmy, Ludwik I poślubił w Madrycie, swoją siostrę cioteczną, Marię Ludwikę Burbon, infantkę hiszpańską, księżną Lukka (córkę Karola IV Burbona i Marii Ludwiki Parmeńskiej). Został tym samym infantem Hiszpanii. Małżeństwo między dwoma przeciwnymi osobowościami okazało się szczęśliwe, jednak wraz z upływem lat zdrowie Ludwika pogarszało się, a on był coraz bardziej zależny od żony. Na początku małżeństwa para mieszkała w Hiszpanii, gdzie urodził się ich syn, i był najszczęśliwszy okres w jej życiu.

Para miała dwoje dzieci:

Karola (1799–1883), Marię Ludwikę Charlottę (1802–1857), żonę księcia Maksymiliana Wettyna (wdowca po jej ciotce Karolinie), nie miała dzieci, ale była macochą m.in. dla królów: Fryderyka Augusta II i Jana I.

Genealogia

Kategoria:Burbonowie parmeńscy Kategoria:Władcy Toskanii Kategoria:Władcy Parmy Kategoria:Odznaczeni Orderem Złotego Runa Kategoria:Odznaczeni Orderem Karola III Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Ducha Kategoria:Urodzeni w 1773 Kategoria:Zmarli w 1803 Kategoria:Odznaczeni Świętym Konstantyńskim Orderem Wojskowym Świętego Jerzego Kategoria:Ludzie urodzeni w Piacenzy