thumb|Hoxton Street, miejsce nagrywania ujęć z teledysku Bitter Sweet Symphony – przebój zespołu The Verve z ich trzeciego albumu, Urban Hymns. Singel z tym utworem został wydany 16 czerwca 1997 roku.
Na portalu Rate Your Music określono go jako reprezentującego m.in. gatunki Brit pop, Chamber pop i Space rock.
Charakterystyczne tło muzyczne utworu zostało zapożyczone z utworu The Last Time zespołu The Rolling Stones, przearanżowanego w 1966 i wydanego w ramach projektu Andrew Oldham Orchestra, za którym stał Andrew Oldham. The Verve umieścił w albumie informację o wykorzystaniu fragmentu utworu, jednak według wytwórni ABKCO Records wydającej The Rolling Stones niezgodnie z umową użyto dłuższego fragmentu niż ustalony. Z tego powodu zespołowi The Verve zostały odebrane prawa majątkowe do utworu, na rzecz firmy ABKCO Records. W następnych latach nowy właściciel sprzedawał prawa do wykorzystania utworu do licznych reklam, filmów i seriali. Utwór ten jest piosenką tytułową filmu „Szkoła uwodzenia”. Zespół Limp Bizkit wykorzystał słowa „Bitter Sweet Symphony” w 2005 roku w „Home Sweet Home/Bittersweet Symphony”.
W 2019 r. Mick Jagger i Keith Richards zdecydowali się wyłączyć swoje nazwiska z praw do piosenki, przekazując całość praw do utworu na rzecz The Verve. Teledysk Teledysk został wyreżyserowany przez Waltera A. Sterna, a jego premiera odbyła się 11 czerwca 1997 roku. Obraz jest hołdem dla nakręconego jednym ujęciem, bez cięć montażowych teledysku do utworu „Unfinished Sympathy” grupy Massive Attack i koncentruje się na śpiewie Richarda Ashcrofta podczas spaceru po ruchliwej londyńskiej ulicy, bez zmiany tempa ani kierunku, z wyjątkiem jednego momentu, w którym jest zmuszony zatrzymać się przed jadącym samochodem. Pod koniec teledysku reszta zespołu dołącza do Ashcrofta.
Teledysk rozpoczyna się na rogu ulic Hoxton i Falkirk leżących w londyńskim East End, następnie Ashcroft kieruje się na północ wzdłuż wschodniej strony Hoxton Street, aż dociera do Hoxton Gardens, po czym przechodzi na róg Purcell Street i wraca tą samą drogą, którą przyszedł, na koniec na rogu Crondall Street, naprzeciwko miejsca, w którym zaczął się teledysk dołącza do niego reszta zespołu.
Istnieje alternatywna wersja wideo, w której Ashcroft przestaje iść, gdy wpada na trzech mężczyzn i zostaje przez nich pobity.
Teledysk otrzymał dużą rotację na kanałach muzycznych i był nominowany do wielu nagród, w tym trzech nagród MTV na MTV Video Music Awards 1998. Notowania i certyfikaty
Notowania tygodniowe Lista przebojów (1997–98) NajwyższapozycjaAustralia (Top 50 Singles)11Austria (Ö3 Austria Top 40)15Belgia (Ultratop 50 Singles, Flandria)21Belgia (Ultratop 50 Singles, Walonia)18Francja (Top Singles & Titres)16Finlandia (Suomen virallinen lista)6Hiszpania (PROMUSICAE)Salaverri, Fernando (September 2005). Sólo éxitos: año a año, 1959–2002 (1st ed.). Spain: Fundación Autor-SGAE. .2Holandia (Single Top 100)14Irlandia (Singles Chart)3Islandia (Tonlist)2Kanada (Billboard Canadian Hot 100)5Niemcy (Media Control Charts)37Nowa Zelandia (Recorded Music NZ)15Norwegia (VG-lista)9Polska (LP3)14Stany Zjednoczone (Hot 100)12Szkocja (Official Charts Company)1Szwajcaria (Singles Top 100)15Szwecja (Sverigetopplistan)10Wielka Brytania (UK Singles Chart)2Włochy (FIMI)7
Certyfikacje KrajCertyfikatSprzedaż Australia (ARIA)Złota płyta 35 000+ Francja (SNEP)Złota płyta 250 000+ Niemcy (BVMI)Złota płyta 250 000+ Stany Zjednoczone (RIAA)Złota płyta 500 000+ Wielka Brytania (BPI)2x platyna płyta 1 200 000+ Włochy (FIMI)Platynowa płyta 50 000+
Przypisy
Linki zewnętrzne Okładka albumu w anglojęzycznej Wikipedii
Kategoria:Single wydane w roku 1997