Avril Ramona Lavigne (ur. 27 września 1984 w Belleville w prowincji Ontario) – kanadyjska piosenkarka pop-rockowa, gitarzystka, autorka tekstów, kompozytorka, producentka muzyczna, a także projektantka mody, filantropka i aktorka. Na scenie muzycznej zaistniała w 2002 roku, wydając swój debiutancki album Let Go. W 2006 Canadian Business Magazine umieścił ją na siódmym miejscu najbardziej wpływowych Kanadyjczyków w Hollywood. Sprzedała na całym świecie ponad 90 milionów egzemplarzy swoich płyt.
Życiorys Pochodzenie Posiada kanadyjski i francuski paszport, jej ojciec jest Francuzem. Pomimo identyfikacji narodowościowej jako francusko-kanadyjskiej, języka francuskiego zaczęła się uczyć w wieku 28 lat.
Dzieciństwo i początki kariery Urodzona w Belleville, Ontario w rodzinie Judy (z domu Loshaw) i Johna Lavigne – gospodyni domowej i pracownika firmy telekomunikacyjnej. Ma starszego brata Matta oraz młodszą siostrę Michelle. Gdy miała pięć lat jej rodzina przeniosła się do pobliskiego miasteczka Napanee, w którym dorastała. W tym samym wieku, z powodu znacznej nadpobudliwości, zdiagnozowano u niej ADHD i rozpoczęto leczenie metylofenidatem (Ritalinem); lek przyjmowała również w wieku dorosłym. W dzieciństwie interesowała się hokejem, baseballem i jazdą na deskorolce, a marzyła o zostaniu policjantką. W wieku dziesięciu lat dała pierwszy solowy występ w chórze kościelnym. Od tego czasu zaczęła kształcić się w kierunku muzycznym. Kiedy miała dwanaście lat samodzielnie nauczyła się gry na gitarze. Jej ojciec urządził w ich domowej piwnicy małe studio nagraniowe, wyposażone w mikrofon, perkusję, keyboard i gitary. W wieku czternastu lat napisała swoją pierwszą piosenkę, która nazywała się „Can’t Stop Thinking About You” i opowiadała o jej młodzieńczej miłości.
W roku 1999 została finalistką radiowego konkursu, w wyniku czego zaśpiewała z Shanią Twain jej utwór „What Made You Say That”, w Ottawie. W trakcie występu zauważył ją Stephen Medd – lokalny wykonawca muzyki folk, który zaproponował jej występ w swoim albumie – The Quinte Spirit, w utworze „Touch the Sky”. Po roku przerwy ponownie nawiązała z nim współpracę, nagrywając kolejne dwa utwory – „Two Rivers” oraz „Temple of Life”, wydane na następnej jego płycie – My Window to You. W 2000 roku jej ówczesny menadżer – Cliff Fabri namówił ją na wyjazd do USA i współpracę z amerykańską wytwórnią płytową – Arista. Piętnastominutowy występ przed przedstawicielami wytwórni wystarczył na podpisanie kontraktu na nagranie dwóch następnych albumów. Prace nad albumem rozpoczęto. Początkowo muzyka Lavigne miała być utrzymana w stylu folkowym, takim jak jej pierwsze utwory. Stwierdziła jednak, że ten styl do niej nie pasuje i nie może śpiewać cudzych piosenek. Po pewnym czasie wyznała, że pisze własne utwory. Materiał zaczęto nagrywać na nowo, według jej zamysłu. Nawiązała współpracę z zespołem The Matrix oraz Clifem Magnessem, z którymi napisała większą część utworów na płytę.
2002-03: Let Go
4 czerwca 2002 roku wydała swój pierwszy album – Let Go. Płytę promowano singlem „Complicated”. Innymi rozpoznawalnymi utworami z płyty stały się także single „Sk8er Boi”, „I’m with You” oraz „Losing Grip”. Album jest utrzymany w charakterystycznym dla piosenkarki, pop-rockowym stylu z wyraźnymi wpływami muzyki rockowej. Płyta sprzedała się w ponad szesnastu milionach egzemplarzy – zdobywając przy tym sześciokrotnie status platynowej w USA, co uczyniło Lavigne najlepiej sprzedającą się artystką 2002 roku. Dodatkowo, w USA album dotarł na drugą pozycję w notowaniu Billboard 200, a w Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Australii stał się numerem jeden. W Wielkiej Brytanii 17-letnia wówczas piosenkarka stała się najmłodszym artystą, któremu udało się zdobyć pierwsze miejsce w notowaniach. Debiutancki singiel wokalistki, „Complicated” zadebiutował na 1 miejscu w Australii oraz na 2 pozycji w Stanach Zjednoczonych. Stał się jednym z najlepiej sprzedających się singli kanadyjskich artystów. Kolejne single, „Sk8er Boi” oraz „I’m with You” znalazły się w pierwszej dziesiątce na notowaniach w USA. Dzięki sukcesom swoich trzech pierwszych singli, Lavigne stała się drugim artystą w historii, którego aż trzy single z debiutanckiego albumu stały się numerem jeden. Na gali MTV Video Music Awards w 2002 roku, wraz z teledyskiem do utworu „Complicated” zdobyła tytuł Najlepszego nowego artysty. Podczas Juno Awards w 2003 zwyciężyła aż w czterech kategoriach (z sześciu nominacji).
W styczniu 2003 roku, piosenkarka wyruszyła w swoją pierwszą trasę koncertową – Try To Shut Me Up Tour. Podczas trasy wykonywała wszystkie utwory z debiutanckiego albumu oraz covery – „Knockin’ on Heaven’s Door” Boba Dylana i „Basket Case” zespołu Green Day, a także utwór „I Don’t Give”, będący stroną B singla „Complicated”. Z tej trasy pochodzi pierwsze DVD koncertowe wokalistki – My World. W 2002 roku wystąpiła także w teledysku do piosenki „Hundred Million” zespołu Treble Charger. Podczas gali MTV’s Icon w 2003 roku zaśpiewała utwór „Fuel” w hołdzie dla zespołu Metallica. W 2003 jej wizerunku użyto w grze The Sims: Gwiazda.
2004-05: Under My Skin
25 maja 2004 roku wydany został drugi album piosenkarki – Under My Skin. Pierwszym singlem pochodzącym z płyty był utwór „Don’t Tell Me”. Wielkimi przebojami okazały się kolejne dwa single – „My Happy Ending” i „Nobody’s Home”. Jako czwarty singiel promocyjny wydano także utwór „He Wasn’t”. Płyta wyróżnia się w całej dyskografii artystki rockowym, cięższym brzmieniem. Album zadebiutował na szczytach list przebojów w takich krajach jak Wielka Brytania, Kanada, Stany Zjednoczone, Australia, Meksyk i Japonia. W USA i Wielkiej Brytanii album sprzedał się w ponad dziesięciu milionach egzemplarzy. Większość utworów na płycie Lavigne napisała wraz z kanadyjską artystką Chantal Kreviazuk, która nauczyła ją też gry na pianinie. Producentami albumu są Don Gilmore, Raine Maida oraz Butch Walker. Singiel przewodni „Don’t Tell Me” dotarł na szczyt list przebojów w takich krajach jak Argentyna i Meksyk. Znalazł się też w pierwszej piątce w Wielkiej Brytanii i Kanadzie. Utwór „My Happy Ending” stał się hitem numer jeden w Meksyku. Sukces odniósł też w Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Trzeci singiel, „Nobody’s Home” stał się kolejnym światowym hitem, jednak szczyt na notowaniach osiągnął tylko w Argentynie i Meksyku. Piosenka „He Wasn’t” osiągnęła sukces w Wielkiej Brytanii i Australii. W Stanach Zjednoczonych utwór nie został wydany.
W 2004 roku wyruszyła w krótką trasę Live and By Surprise Tour, w trakcie której występowała w centrach handlowych w wybranych miastach w USA i Kanadzie. Podczas koncertów towarzyszył jej gitarzysta jej koncertowego zespołu i zarazem przyjaciel – Evan Taubenfeld. Zagrali łącznie dwadzieścia jeden koncertów, wykonując akustyczne wersje piosenek z albumu. Pod koniec 2004 roku wyruszyła w swoją pierwszą światową trasę Bonez Tour, która trwała cały następny rok. Podczas trasy powstało kolejne DVD piosenkarki Live at Budokan. Podczas tej trasy wokalistka zagrała w katowickim Spodku. Był to jej pierwszy koncert w Polsce. Podczas World Music Awards w 2004 zwyciężyła w dwóch kategoriach – Najlepszy pop-rockowy artysta oraz Najlepiej sprzedający się kanadyjski artysta. Na Juno Awards w 2005 zdobyła trzy nagrody (z pięciu nominacji).
Lavigne jest współautorką piosenki „Breakaway” napisanej dla Kelly Clarkson. Utwór znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu Pamiętnik księżniczki 2: Królewskie zaręczyny oraz debiutanckim albumie Clarkson. Podczas Fashion Rocks w 2004 roku, zaśpiewała utwór „Iris” z repertuaru Goo Goo Dolls wraz z wokalistą zespołu – Johnem Rzeznikiem. Nagrała także piosenkę przewodnią do The SpongeBob SquarePants Movie.
2006-08: The Best Damn Thing
26 lutego 2006 roku Lavigne wystąpiła na ceremonii zamknięcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Turynie, wykonując utwór „Who Knows”. Podczas nagrywania swojego trzeciego albumu, Fox Entertainment Group poprosiło ją o napisanie piosenki do filmu fantasy Eragon. Napisała i nagrała dwa utwory, jednak tylko jeden z nich „Keep Holding On”, znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu. Potem przyznała jednak, że jej album będzie utrzymany w zupełnie innym klimacie niż utwór wykorzystany w filmie.
17 kwietnia 2007 ukazała się jej trzecia płyta pt. The Best Damn Thing. Pierwszym singlem z niej pochodzącym był międzynarodowy przebój „Girlfriend”. Przez sporą część fanów album został przyjęty chłodno, ze względu na radykalną zmianę stylu artystki. W przeciwieństwie do poprzednich wydawnictw piosenkarki, na płycie zawarto mniej osobistą i bardziej beztroską muzykę. Przebojami na skalę światową stały się również utwory „When You’re Gone”, „Hot” oraz „The Best Damn Thing”. Już w pierwszym tygodniu album zadebiutował na szczycie notowania Billboard 200. Album sprzedał się w ponad sześciu milionach egzemplarzy na całym świecie. Singiel „Girlfriend” stał się numerem jeden na notowaniu Billboard Hot 100. Szczyt list przebojów zdobył także w Kanadzie, Australii, Japonii i we Włoszech. Na samym teledysku do utworu piosenkarka zarobiła około dwa miliony dolarów. Do tej pory żaden inny singiel Lavigne nie osiągnął tak wielkiego sukcesu na światowym rynku. Sama piosenka doczekała się nagrania w siedmiu innych wersjach językowych – po francusku, niemiecku, hiszpańsku, portugalsku, włosku, japońsku oraz w języku chińskim. Drugim utworem, który również osiągnął światowy sukces jest „When You’re Gone”. Na notowaniach w Kanadzie, Australii, Włoszech i Wielkiej Brytanii utwór znalazł się w pierwszej dziesiątce. W tym okresie Lavigne wygrała prawie wszystkie nagrody do których była nominowana. Na World Music Awards wygrała w dwóch kategoriach – Najlepszy pop-rockowy artysta oraz Najlepiej sprzedający się kanadyjski artysta. Podczas MTV Europe Music Awards zwyciężyła w kolejnych dwóch kategoriach. Wygrała także jedną nagrodę na Teen Choice Awards i zyskała pięć nominacji do Juno Awards.
W 2008 roku wyruszyła w trasę koncertową The Best Damn Tour, podczas której powstał album Live in Toronto. 5 lipca 2008 odwiedziła po raz drugi Polskę, dając koncert we wrocławskiej Hali Stulecia.
2009-11: Goodbye Lullaby
Miesiąc po zakończeniu trasy The Best Damn Tour, Lavigne napisała i w swoim domowym studiu nagrała utwór „Black Star”, który został wykorzystany do promocji pierwszych perfum sygnowanych jej nazwiskiem o tej samej nazwie. W lipcu 2009 roku rozpoczęła prace nad czwartym albumem studyjnym. Owocem pracy było dziewięć utworów – m.in. „Fine”, „Darlin” i „Everybody Hurts”. Część utworów z czwartego albumu Lavigne napisała sama w okresie swojej młodości. Utwór „Darlin” był jedną z pierwszych piosenek napisanych przez Kanadyjkę. Napisała go w wieku 15 lat, kiedy mieszkała jeszcze w Napanee. Swój kolejny album zapowiedziała jako „inny niż wszystko, co do tej pory stworzyła”. Stwierdziła, że „łatwo się jej pisze pop-rockowe utwory, jednak tym razem chce zaprezentować fanom coś bardziej osobistego”. Większość piosenek na płycie to ballady nagrane za pomocą gitary akustycznej lub instrumentów klawiszowych. Wyjątek stanowi jeden utwór (i zarazem też pierwszy singiel z albumu) – „What the Hell”, który przypomina utwory Lavigne z poprzedniego albumu – The Best Damn Thing. „Dorosłam, a wraz ze mną moja muzyka”.
W 2010 roku napisała i nagrała utwór „Alice”, który znalazł się na soundtracku do filmu Alicja w Krainie Czarówhttps://www.webcitation.org/mainframe.php.. 28 lutego 2010 wystąpiła na ceremonii zamknięcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Vancouver, wykonując utwory „My Happy Ending” i „Girlfriend”.