Arnulf II Młodszy (ur. 960 lub 961, zm. 30 marca 988) – hrabia Flandrii, jedyny syn Baldwina III i Matyldy, córki Hermanna Billunga, księcia saskiego.
Hrabią Flandrii został w wieku 3 lub 4 lat, po śmierci swojego dziadka, Arnulfa I. Baldwin III, który wraz z Arnulfem I współrządził Flandrią, zmarł w roku 962. Regencję w okresie małoletności Arnulfa sprawował jego krewniak, Baldwin Balso.
Do czasu aż Arnulf doszedł w 976 r. do lat sprawnych, Flandria utraciła południowe terytoria uzyskane przez Arnulfa I. Część Pikardii przekazano królowi zachodniofrankijskiemu Lotarowi, a Boulogne otrzymał w lenno jeden z kuzynów Arnulfa. Później król Lotar zdobył Ponthieu, które nadał Hugonowi Kapetowi. Niezależność uzyskali również hrabiowie Guines.
Ok. 968 r.E. Brandenburg, Die Nachkommen Karls des Großen, Leipzig 1935, s. 8. poślubił Rozalię (ok. 937 – 7 lutego 1003), córkę Berengara II z Ivrei, króla Włoch, oraz Willi, córki Bosona, margrabiego Toskanii. Arnulf i Rozalia mieli razem dwóch synów i córkę: Baldwin IV Brodaty (980 – 30 maja 1037), hrabia Flandrii Odo z Cambrai (zm. 1053) Matylda (zm. 995)
Arnulf zmarł w 988 r. Jego następcą został jego najstarszy syn Baldwin.
Przypisy
Kategoria:Władcy Flandrii Kategoria:Urodzeni w X wieku Kategoria:Zmarli w 988