Medynia Głogowska – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie łańcuckim, w gminie Czarna. Ma status sołectwa. Leży przy drodze wojewódzkiej nr 881 prowadzącej od Sokołowa Małopolskiego do Żurawicy.

W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Medynia Głogowska. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa rzeszowskiego.

W Medyni Głogowskiej urodzili się m.in. major Jan Wilczak (1898–1939) i Władysława Prucnal (ur. 1935).

Części wsi +Integralne części wsi Medynia Głogowska SIMC Nazwa Rodzaj 0647351 Budy część wsi0647368 Dół część wsi0647374 Górka część wsi0647380 Podarenda część wsi0647397 Zadwór część wsi

Historia Medyni Głogowskiej Medynia Głogowska powstała na początku XVII wieku jako osada należąca do dóbr łańcuckich. Jej założycielem był właściciel tych dóbr, Stanisław Stadnicki. Wieś po raz pierwszy została odnotowana w 1607 roku w wykazie dóbr stadnickich jako Stanin Maior et Trembosia.Microsoft Word - Medynia_Glogowska.doc

W pierwszej połowie XVII wieku Medynia Głogowska pozostawała częścią rozległego kompleksu dóbr obejmujących miasto Łańcut oraz kilkanaście okolicznych wsi. Po śmierci Stanisława Lubomirskiego w 1649 roku miejscowość weszła w skład dóbr rodu Lubomirskich z Rzeszowa, jednego z najpotężniejszych rodów magnackich Rzeczypospolitej.

W połowie XVII wieku wieś została zniszczona w wyniku walk między Stanisławem Stadnickim a Łukaszem Opalińskim. Skala zniszczeń była tak duża, że około 1650 roku dokonano ponownej lokacji osady. W tym czasie sprowadzono nowych osadników, m.in. z pobliskich Bratkowic oraz północnego Mazowsza.

W XVII wieku Medynia Głogowska była niewielką osadą zamieszkaną głównie przez zagrodników zajmujących się gospodarką leśną. Brak dokładnych danych demograficznych z tego okresu wynika z ograniczonych informacji zawartych w rejestrach poborowych.

W XVIII wieku miejscowość nadal pozostawała w rękach Lubomirskich, którzy w 1725 roku uposażyli miejscową parafię i wznieśli pierwszy kościół drewniany. Pod koniec tego stulecia dobra medyńskie przeszły w ręce rodzin Grocholskich i Zbyszewskich, a następnie kolejnych właścicieli prywatnych. W XIX wieku Medynia Głogowska zmieniała właścicieli kilkukrotnie. Ostatecznie w 1897 roku majątek przejęły rodziny Żardeckich i Cetnarskich z Łańcuta, które były jego ostatnimi właścicielami przed parcelacją przeprowadzoną w 1904 roku.

W tym samym okresie wieś zaczęła rozwijać się jako ośrodek rzemiosła garncarskiego. Dostęp do wysokiej jakości gliny sprawił, że na przełomie XIX i XX wieku działało tu około 120 warsztatów garncarskich, produkujących naczynia użytkowe na potrzeby gospodarstw domowych. To sprawiło, że wieś posiadała głównie charakter rzemieślniczy, a nie rolniczy. Po II wojnie światowej tradycje garncarskie były kontynuowane m.in. w ramach spółdzielni Cepelia, osiągając największy rozwój w latach 50. i 60. XX wieku. W późniejszym okresie nastąpił ich stopniowy zanik, a odrodzenie tradycji nastąpiło na początku XXI wieku wraz z utworzeniem Zagrody Garncarskiej (2001).

W XIX i XX wieku rozwijała się również infrastruktura społeczna wsi. W 1894 roku uruchomiono pierwszą szkołę, a w latach 1957–1958 przeprowadzono elektryfikację miejscowości.

Zagroda Garncarska Zagroda Garncarska powstała w 2001 roku, w ramach projektu Medynia – gliniane złoża, realizowanego przez Gminę Czarna. Tworzą ją XIX-wieczne budynki mieszkalne z ówczesnym wyposażeniem i tradycyjny piec do wypalania ceramiki. W okresie wakacyjnym organizowane są tutaj kilkudniowe warsztaty garncarskie, a przez cały rok odbywają się zajęcie dla grup zorganizowanych i turystów indywidualnych. Pod okiem garncarzy można się nauczyć toczenia naczyń na kole, rzeźbienia w glinie oraz wypalania ceramiki w piecu. Zagroda Garncarska jest idealnym miejscem do prowadzenia zajęć ergoterapii (terapii zajęciowej, terapii pracą), która uważana jest za ogniwo pośrednie między zabiegami leczniczymi a normalną aktywnością życiową i zawodową. Znani garncarze na tym terenie to: artystka Władysława Prucnal, Jan Kot, Andrzej Plizga.

Przez miejscowość przebiega szlak garncarski, który prowadzi turystów przez drogi i ścieżki kilku sąsiednich wiosek. Trasa szlaku garncarskiego. mały|Trasa szlaku garncarskiego

Parafia Miejscowość jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny.

Na terenie wioski znajduje się dom zakonny Sióstr Służebniczek NMP Starowiejskich. Są też dwa cmentarze: nowy przy drodze w kierunku Zalesia i drugi stary, obok którego przebiega szlak garncarski.

Na południe od kościoła, przy polnej drodze stoi kapliczka (prawdopodobnie z XVIII w. – najstarsza we wsi), wewnątrz kopia obrazu Matki Boskiej Leżajskiej.

Sport W miejscowości działa piłkarski Klub Sportowy „Astra”. Rok założenia: 1985, barwy: biało-niebieskie. W sezonie 2011/2012 klub osiągnął swój największy do tej pory sukces, awansując do V ligi (rzeszowskiej).

Galeria

Zobacz też Medynia Kańczucka Medynia Łańcucka

Przypisy Raport o stanie gminy Czarna w 2024. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2024 s. 7 Strona gminy, sołectwa Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części () GUS. Rejestr TERYT

Linki zewnętrzne

Strona parafii

Kategoria:Medynia Głogowska Kategoria:Wsie w powiecie łańcuckim