Dire Straits – brytyjska grupa rockowa założona w 1977 roku przez Marka Knopflera (gitara i śpiew), Davida Knopflera (gitara), Johna Illsleya (gitara basowa) i Picka Withersa (perkusja). W 2018 wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.
Na muzykę Dire Straits wpłynęły różne gatunki, w tym jazz, folk czy blues. Pierwsze lata działalności zespołu przypadły na epokę gwałtownego wzrostu popularności punk rocka, z którym oszczędne, spokojne brzmienie Dire Straits, zbliżone raczej do roots rocka, zdecydowanie kontrastowało. Wiele z ich utworów cechowała melancholijność.
Najpopularniejszy album zespołu, Brothers in Arms, sprzedał się w liczbie ponad 30 mln egzemplarzy, będąc zarazem jednym z pierwszych albumów wydanych na płycie CD, które osiągnęły sprzedaż w wysokości większej niż 1 milion kopii (przekraczając wielkość sprzedaży na nośnikach analogowych). Łączna sprzedaż wszystkich albumów Dire Straits na całym świecie przekroczyła 120 mln. Zespół otrzymał czterokrotnie nagrodę Grammy, trzy razy Brit Award, dwa razy MTV Video Music Award oraz inne nagrody. Według Guinness Book of British Hit Albums, albumy zespołu spędziły łącznie ponad 1100 tygodni na UK Albums Chart.
Skład zespołu zmieniał się wielokrotnie i z jego założycieli jedynie Mark Knopfler oraz John Illsley pozostali w Dire Straits aż do momentu jego rozwiązania w 1995.
Historia Bracia Mark i David Knopfler wraz z przyjaciółmi, Johnem Illsleyem i Pickiem Withersem, założyli zespół w 1977 roku. Nazwę wymyślił kolega z mieszkania Withersa. Jeszcze w tym samym roku powstała taśma z wersjami demonstracyjnymi pięciu utworów: „Sultans of Swing”, „Water of Love”, „Down to the Waterline”, „Wild West End” oraz „Sacred Loving”. Nagranie zostało przedstawione DJ-owi Charliemu Gillettowi, który został tylko poproszony o ocenę i rady, ale muzyka spodobała mu się na tyle, że postanowił wyemitować „Sultans of Swing” w swoim programie w BBC Radio London. Dwa miesiące później zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Phonogram Records. W październiku 1977 powstały na zamówienie BBC Radio London dema utworów „Southbound Again”, „In the Gallery” i „Six Blade Knife”, natomiast w listopadzie kolejne: „Setting Me Up”, „Eastbound Train” i „Real Girl”. thumb|left|Dire Straits w oryginalnym składzie, Hamburg 1978. Od lewej: Illsley, Mark Knopfler, Withers, David Knopfler
Pierwszy album, zatytułowany Dire Straits został nagrany w lutym 1978 w studiu Basing Street w Londynie. Całkowity budżet wyniósł 12 500 funtów. Wydany w Wielkiej Brytanii nakładem wytwórni Vertigo Records, był słabo promowany i nie został początkowo dobrze przyjęty. Zespół zwrócił jednak uwagę Karin Berg, przedstawicielki firmy Warner Bros. Records, która uznała, że reprezentuje on gatunek muzyki, którego spragniona jest publiczność. Źródłem inspiracji utworów z albumu były doświadczenia Knopflera związane z pobytem w różnych miastach Anglii. „Down to the Waterline” opowiada o wspomnieniach z życia w Newcastle, „In the Gallery” jest dedykowany rzeźbiarzowi pochodzącemu z Leeds (gdzie Knopfler również mieszkał przez pewien czas), Harry’emu Phillipsowi, ojcu Steve’a Phillipsa, „Wild West End” i „Lions” pochodzą z wczesnych lat po przeprowadzce Knopflera do Londynu.
W tym samym roku wydany ponownie singel „Sultans of Swing” zaczął zdobywać popularność w Wielkiej Brytanii i Dire Straits wyruszył w trasę koncertową jako support grupy Talking Heads. Doprowadziło to do podpisania kontraktu z Warner Bros. Records, co skutkowało wydaniem pierwszego albumu w krajach poza Wielką Brytanią. Szczególną uwagę przyciągnął w Stanach Zjednoczonych (4. miejsce), ale pojawił się też na listach przebojów w kilku krajach europejskich.
Na początku 1979 zespół rozpoczął pierwszą trasę w Ameryce Północnej. Zagrali tam 51 koncertów w ciągu 38 dni. Na występie w Los Angeles był obecny Bob Dylan, na którym Dire Straits zrobił takie wrażenie, że zaprosił Marka Knopflera i Picka Withersa do współpracy nad swoim następnym albumem, Slow Train Coming.
W czerwcu 1979 ukazał się drugi album Dire Straits, zatytułowany Communiqué. Nagrano go w grudniu poprzedniego roku w Compass Point Studios w Nassau, produkcją zajmowali się Jerry Wexler i Barry Beckett. Album zdobył 1. miejsce na szwedzkiej liście, w Wielkiej Brytanii zajmując pozycję 5. Promowany przez singel „Lady Writer”, utrzymany był w podobnej konwencji, co debiutancki Dire Straits, rozszerzając jednak tematykę tekstów utworów – przykładem może być „Once Upon a Time in the West”.
1980–1984 W 1980 zespół został nominowany do nagrody Grammy w kategoriach: Najlepszy nowy artysta oraz Najlepszy utwór rockowy z wokalem za „Sultans of Swing”. W lipcu rozpoczęły się prace nad trzecim albumem studyjnym. Tym razem producentem został Jimmy Iovine (z udziałem Marka Knopflera). Podczas sesji nagraniowych bracia Knopflerowie pokłócili się i David odszedł z zespołu, by rozpocząć karierę solową; nie uwzględniono go już na liście autorów Making Movies, wydanego w październiku. Nagrania kontynuowano z pomocą Sida McGinnisa (gitara rytmiczna) i Roya Bittana (instrumenty klawiszowe). Po zakończeniu sesji, a przed rozpoczęciem tras w Europie i Ameryce Północnej, do zespołu przyjęto klawiszowca Alana Clarka i gitarzystę Hala Lindesa. thumb|Mark Knopfler i Hal Lindes
Album Making Movies zebrał głównie pozytywne recenzje. Zawierał bardziej złożone kompozycje, niż dotychczas, co od tej pory miało się stać cechą charakterystyczną zespołu. Największym powodzeniem na listach przebojów cieszył się singel „Romeo and Juliet”, który zdobył 8. miejsce na UK Singles Chart. Utwór „Solid Rock”, choć nie wydano go w postaci singla, został stałym elementem występów Dire Straits na żywo, podobnie jak „Tunnel of Love”, który w wersji koncertowej poprzedzany był intrem „The Carousel Waltz” Richarda Rodgersa i Oscara Hammersteina II. „Tunnel of Love” dotarł zaledwie do 54. miejsca na UK Singles Chart w 1981, ale stał się jednym z największych hitów zespołu, o czym świadczy jego obecność na wszystkich kompilacjach i niemal wszystkich albumach koncertowych. Sam album spędził na UK Albums Chart aż pięć lat, docierając do 4. miejsca.
Czwarty album studyjny Dire Straits, charakteryzujący się długimi, eksperymentalnymi klawiszowymi pasażami Alana Clarka Love over Gold, został wydany w 1982. Zawierał tylko 5 utworów, w tym ponad 14-minutowy „Telegraph Road”. Głównym singlem promującym album był „Private Investigations”, który mimo znacznej długości osiągnął 2. miejsce na brytyjskiej liście. W pozostałych krajach większym powodzeniem cieszył się drugi singel z albumu, „Industrial Disease”. Z myślą o Love over Gold Knopfler napisał też „Private Dancer”, późniejszy przebój Tiny Turner – po nagraniu partii instrumentalnych doszedł do wniosku, że utwór będzie odpowiedniejszy dla kobiety. W ciągu 6 tygodni po premierze Love over Gold sprzedał się w nakładzie 2 mln egzemplarzy. Mniej więcej w tym samym czasie z zespołu odszedł Pick Withers, a nowym perkusistą został Terry Williams.
W 1983 ukazał się w sprzedaży minialbum ExtendedancEPlay, zawierający trzy nowe utwory (cztery w wersji przeznaczonej na rynek amerykański), w tym „Twisting by the Pool”, który dostał się do dwudziestki największych przebojów w Wielkiej Brytanii i Kanadzie. Zespół tymczasem wyruszył w trasę koncertową, promując album Love over Gold, który wciąż utrzymywał się na listach. Trasa zakończyła się dwoma występami w Hammersmith Odeon 22 i 23 lipca. Obydwa zostały zarejestrowane i wydane w postaci albumu koncertowego Alchemy: Dire Straits Live w 1984. thumb|left|Mark Knopfler i Hal Lindes, 1981
W latach 1983–1984 Mark Knopfler był zaangażowany w kilka projektów poza zespołem. Skomponował ścieżki dźwiękowe do filmów Biznesmen i gwiazdy oraz Cal (obie wydane jako albumy, tytułowy utwór z tego pierwszego filmu znalazł się na Alchemy) oraz wyprodukował album Boba Dylana Infidels (w jego nagrywaniu wziął również udział Alan Clark). W 1984 John Illsley nagrał swój pierwszy album solowy z pomocą kolegów z zespołu – Knopflera i Williamsa.
1985–1986 Pod koniec 1984 zespół zebrał się w Air Studios w Montserrat (studio zniszczone przez huragan w 1989), rozpoczynając pracę nad następnym albumem, Brothers in Arms. Produkcją zajęli się: Knopfler oraz Neil Dorfsman. W składzie zespołu zaszły zmiany – dołączono drugiego klawiszowca, Guya Fletchera, pracującego wcześniej jako muzyk sesyjny w grupie Roxy Music. Już podczas nagrywania zespół opuścił Hal Lindes, którego zastąpił Jack Sonni, perkusistą zaś został na krótko Andy Kanavan, jednak żaden z tych dwóch nie został wymieniony jako oficjalny członek zespołu na okładce nowego albumu.
W wywiadzie udzielonym magazynowi Sound on Sound Neil Dorfsman ujawnił, że miesiąc po rozpoczęciu sesji nagraniowej perkusista Terry Williams został tymczasowo zastąpiony przez jazzowego muzyka sesyjnego Omara Hakima, który w czasie dwudniowego pobytu w studiu nagrał kilka ścieżek do nowego albumu. Zarówno Hakim, jak i Williams zostali wymienieni na okładce albumu.
Brothers in Arms ukazał się w maju 1985 i natychmiast zajął 1. miejsce w UK Albums Chart, aby spędzić w tym zestawieniu łącznie 268 tygodni (stan na kwiecień 2015). Miał też zostać najlepiej sprzedającym się w Wielkiej Brytanii albumem w 1985. Podobny sukces osiągnął w Stanach Zjednoczonych, gdzie osiągnął 1. pozycję listy Billboard 200, spędził na niej 9 tygodni (ogółem na liście – 97 tygodni do kwietnia 2015), sprzedając się w 9 milionach egzemplarzy i zdobywając status wielokrotnej platynowej płyty. W australijskim zestawieniu ARIA Charts album również zdobył 1. miejsce i z wynikiem 34 tygodni ustanowił rekord najdłużej pozostającego na tym miejscu albumu w Australii.
Album był promowany przez kilka singli, z których każdy okazał się przebojem: „Money for Nothing” (1. miejsce na amerykańskiej Billboard Hot 100, 4. na brytyjskiej UK Singles Chart), „So Far Away” (20. miejsce w Wielkiej Brytanii, 19. w USA), „Brothers in Arms” (16. miejsce w Wielkiej Brytanii), „Walk of Life” (2. miejsce w Wielkiej Brytanii, 7. w USA) oraz „Your Latest Trick” (26. miejsce w Wielkiej Brytanii). Niewiele brakowało, aby „Walk of Life” w ogóle nie znalazł się na albumie, gdyż taki wniosek zgłosił Dorfsman, został jednak przegłosowany przez zespół. Teledysk towarzyszący „Money for Nothing” był pierwszym wyemitowanym w brytyjskiej MTV. Ten sam utwór zdobył nagrodę Grammy w kategorii „Best Rock Performance by a Duo or Group with Vocal” w 1985. Rok później zespół otrzymał nagrodę Grammy w kategorii „Best Music Video, Short Form” za utwór „Brothers in Arms”. thumb|Dire Straits w Belgradzie, 10 maja 1985. Od lewej: Knopfler, Clark, Sonni
Brothers in Arms był jednym z pierwszych albumów nagranych przy użyciu sprzętu cyfrowego, jako że Knopfler naciskał na zwiększenie jakości dźwięku. Album został odnotowany w księdze rekordów Guinnessa jako pierwszy wydany na dysku kompaktowym, który sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. Panuje też przekonanie, że pomógł on w popularyzacji formatu CD. Edycja na płycie kompaktowej zawierała pełne wersje wszystkich utworów, które na wydaniu analogowym zostały zamieszczone na pierwszej stronie płyty w skróconych wersjach.
W latach 1985–1986 zespół przebywał na trasie koncertowej, promującej nowy album. Podczas londyńskiego etapu trasy, 13 lipca 1985, zespół wystąpił na Live Aid, wykonując m.in. „Money for Nothing” z gościnnym udziałem Stinga.
W 1987 Brothers in Arms zdobył tytuł „najlepszego brytyjskiego albumu” na ceremonii Brit Awards. Także w późniejszych latach album był doceniany – w 2000 magazyn Q umieścił go na 51. swojej listy „100 największych brytyjskich albumów wszech czasów”, w 2003 zajął 351. pozycję na liście 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone, natomiast w kwietniu 2015 był 5. najlepiej sprzedającym się albumem w Wielkiej Brytanii. W sierpniu 1987 nastąpiła premiera kanału MTV Europe, a pierwszym wyemitowanym teledyskiem był „Money for Nothing” (utwór ten otwiera powtarzająca się fraza I want my MTV).